Zondag 24 januari: Reisdag

We zijn er! Ik schrijf dit berichtje vanuit het bed in het hotel! Wat we ervan hebben gezien, is het hier prachtig. Maar eerst even het verslag van gisteren.

We zijn in de nacht van zaterdag op zondag om 3:30 vertrokken in een flinke sneeuwbui. We konden op sommige stukken maar 80 rijden en het was hier en daar verraderlijk glad. We kwamen mooi op tijd aan en we hoefden nauwelijks te wachten om de koffers in te leveren. Inchecken hadden we zaterdag al gedaan.

Voor de mensen die nog gaan: print je ESTA-formulier uit! Ze vragen er nu naar bij het inchecken van je bagage. Nieuwe regels vanaf 20 januari!



Na een kopje koffie, hebben we eigenlijk al snel Hanneke’s ouders – die zo lief waren om ons weg te brengen - goedendag gezegd, want de security-check en het boarden begon al redelijk snel. Anderhalf uur voor vertrek. En we kregen natuurlijk een kruisverhoor, hoewel de vrolijke dame die ons ondervroeg duidelijk een beetje cynisch was. Daarna de check, schoenen uit, laptop eruit, vloeistoffen eruit, door de detector (nog geen bodyscanners te zien) en de ‘full visitation’. En je wordt echt heel grondig gefouilleerd. Daarna moesten alle tassen open. De dame die dat bij ons deed zei uit zichzelf dat ze het helemaal zat was, die nieuwe regels. Per vlucht alle tassen bekijken. Zij had dienst met de kerstdagen, op de vlucht waar de mislukte aanslag op werd gepleegd. Ze zei: “ik zal nu wel goed kijken” en ze moest zelf heel hard lachen (wij met kiespijn..).



De vlucht zelf verliep heel rustig, we hebben zelden zo’n rustige vlucht meegemaakt. Ik heb zelfs geen Rescue Spray nodig gehad. We vlogen al met een Delta-toestel en de crew had ook Delta-outfits. We hadden wel wat vertraging, (zeker 1,5 uur). Er was iets met het karretje dat het toestel terugdrukt. Toen er een nieuwe was, moest het toestel nog door de-icing, want er zat teveel sneeuw en ijs op het toestel. Wat alleen heel vervelend was, was dat Ryan heel ziek werd aan boord. Het was maar goed dat we zo dicht bij de toiletten zaten. Hij zag echt groen en geel, zomaar ineens! Heel naar, hij was echt goed ziek en hij had vreselijke hoofdpijn. Ik dacht nog even dat hij van z’n stokje zou gaan. Ik had zelf ook wel flinke hoofdpijn, maar ik was er niet ziek bij. Vandaar dat jullie het even zonder foto's moeten doen van de vlucht en de reis zelf...we hadden ff wat andere dingen te doen!

Wat ook een beetje jammer was, was dat ze na het ontbijt helemaal in het begin, niet meer langs kwamen om drinken te brengen. Op een gegeven moment zagen we wel mensen naar achteren lopen die terug kwamen met drinken. Ik dacht: die zijn het ook zat. Man, we hadden echt dorst gekregen na een paar uur! We begrepen er helemaal niks van! Toch naar achteren gelopen. En daar kwamen we erachter dat dat de bedoeling was. Zelf bediening! Echt waar! Ze zullen het wel gezegd hebben, maar dat hebben we dan volledig gemist. We vonden dat eigenlijk heel gek, dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Ondanks dat het een hele rustige vlucht was, leek hij echt eeuwen te duren.

Eenmaal in Detroit werd Ryan witter en witter. Hij trilde er helemaal van. Wat een ellende. Uit het vliegtuig moest ikzelf eerst even naar het toilet, voordat we in de rij gingen voor customs. En daar kwam ik dus gezellig vast te zitten. Er kwam geen beweging meer in het slot van de toiletdeur. Gelukkig moesten er meer naar het toilet, dus waren mijn eerste woorden op Amerikaanse boden: “Excuse me, can you help me...i’m stuck in here!”. Waarna men mij heeft bevrijdt....het koude zweet brak me toch wel even uit!

De rij voor customs was gigantisch en het schoot niet op, natuurlijk. De dame die ons ondervroeg was vreselijk zuur. Ze liet me dingen opzoeken waar we naartoe gingen, retour tickets....en keek er niet eens naar. Ze wilde weten wat ons beroep was, ze wilde zelfs precies weten met welk rechtsgebied in me bezig hield.

Daarna koffers claimen, weer paspoort laten zien, koffers inleveren. Weer door de security, schoenen uit, laptop uit de tas, vloeistoffen apart, door de detector...wat een gedoe. Eenmaal in de terminal, zat Ryan er helemaal doorheen. Voetje voor voetje zijn we naar de gate (helemaal aan de andere kant van de terminal) gelopen. Maar dat was wel lekker, we hebben de tram maar niet genomen. Ik heb Ryan bij de gate geparkeerd, en ik ben water gaan halen en een Pepto-Bismol voor Ryan. Een mooi roze pilletje, dat helpt tegen misselijkheid en een maag die van streek is. Ik dacht: in het ergste geval kan hij ervan over zijn nek gaan. En aangezien dat toch al aan de gang was....kon het alleen maar beter worden. En dat klopte, want eenmaal in de lucht richting Orlando ging het alweer stukken beter. Ik had zelf ook maar even een paracetamol genomen. We hebben allebei wel even kunnen slapen.




De tweede vlucht was wat hobbeliger. Daar waarschuwden ze ons meteen al voor. Dus dat was geen verrassing. Eigenlijk viel het heel erg mee, we hebben erger meegemaakt. En lang leve de iPod Touch die we zaterdag toch nog even gehaald hadden. We hadden er wat spelletjes opgezet en natuurlijk een hele collectie muziek.

In Orlando viel ons op dat het vliegveld heel mooi is opgekapt, je kent het haast niet terug! En wat een drukte daar! We waren al snel bij het trammetje dat ons naar de Terminal bracht. Bagage gehaald en op naar de Magical Express balie. Binnen no-time zaten we in de bus. Wat een service en er zijn veel Disney-mensen zaanwezig om je naar de goede bus te brengen. Rond 20:00 uur lokale tijd (02:00 Nederlandse tijd) stonden we in te checken in Port Orleans Riverside. Het was echt heel erg benauwd en drukkend warm.

Ze hadden ons op een Alligator Bayou-kamer gezet. Maar ik heb gevraagd of er ook nog een kamer was in Magnolia Bend, en die was er. Nu slapen we in Oak Manor, lekker dicht bij het hoofdgebouw. We hebben even het terrein verkend, het winkeltje en de foodcourt natuurlijk. We hebben even een Refill-Mug gekocht. Die mok koop je voor $14,- en die kun je in je resort gratis vullen met heel veel soorten fris, koffie, thee, choco, sap etc. Heel handig. En die gebruiken we ook als we straks in de Grand Floridian zitten.
Ryan voelde zich weer helemaal goed na zijn pilletje, helemaal opgelucht en...leeg! dus hij wilde toch graag even wat eten. Een eenvoudig en licht broodje gehaald in de Riverside Mill Foodcourt, op zijn eigen risico. Maar na dat broodje was hij weer helemaal terug op aarde en hebben we nog even een wandeling gemaakt over het resort.
We zijn rond 21:30 gaan slapen, moe van een enerverende dag!