Gisteren merkten we dat de auto niet goed meer open en dicht wilde. De afstandsbediening deed het niet goed meer, waarschijnlijk de batterij leeg. En je kon de auto niet met een sleutel open maken. Dus wij dachten: we rijden even naar het hotel waar we de auto hebben gehuurd, dan ruilen we hem wel om. Want je wil niet dat je net boodschappen hebt gedaan en je kunt je auto niet meer in! Het was toch al niet de auto die we hadden besteld, maar een andere. Dus op naar het Dolphin Hotel.
Bij het hotel bleek dat ze de sleutel niet konden maken, maar dat ze ook geen andere auto hadden. We moesten naar het vliegveld om de auto om te ruilen. En dat was juist de reden dat we de auto bij het hotel wilden ophalen. Omdat we geen zin hadden om van-en-naar dat vliegveld te tuffen. Toch weer een half uur rijden. Maar ok. Op naar het vliegveld.
Bij het vliegveld aangekomen, konden we de auto makkelijk inleveren bij Rental-Car-Return. De Alamo-medewerker scande de Dodge, gaf ons een bonnetje en met dat bonnetje konden we bij de klantenservice om een andere vragen. De man bij de klantenservice was heel schappelijk en we kregen een upgrade: we mochten een full-size SUV uitzoeken. Dus wij zochten een hele mooie witte JEEP uit, super! 4x4, splinternieuw! Wel traag ondanks de dikke motor, maar de auto zal ook wel wat wegen.
Op de terugweg zijn we bij een outlet-mall gestopt om even wat te shoppen. Ryan wilde een nieuwe pet omdat die hij nu ophad hem niet zo lekker zat. Dus bij de mall aangekomen, zijn we eerst een broodje gaan eten. Heerlijk, met Turkeybreast, healthy choice! Gezellig, totdat we in de Ralph Lauren winkel beddegoed aan het kijken waren.
Oooooooh SH*T! ***! hoorde ik Ryan zeggen. Ik begon in eerste instantie hard te lachen, ik hoor Ryan dat nooit zeggen. Ik zeg lachend: "ooh, wat is er aan de hand?" "DE SLEUTEL VAN HET APPARTEMENT ZIT NOG AAN DE AUTOSLEUTEL VAN DE DODGE!!!!!!!" Nou, dan stijgt je bloeddruk wel even kan ik je melden. Dan zit je hart je in je keel.
Gelukkig hadden we alles bij ons: de paspoorten, credit card, telefoons. Maar niet: het nummer van de Alamo balie in het vliegveld en óók niet het nummer van Hotelbeds, waar wij het appartement van huren. Ik weet dat ze een nood-nummer hebben. Alleen dat noodnummer, lag nog in het appartement, waar we dus niet meer in konden.
Eerst het algemene nummer van Alamo gebeld, die ons doorverbonden hebben met het Vliegveld. Daar zeiden ze dat we beter terug konden komen (het was al een paar uur geleden) en dan zouden zij alvast gaan zoeken. De auto moest naar Rental return en één van ons moest naar de klantenservice en één van ons moest in de auto blijven zitten. Anders gingen ze de auto scannen en hadden we ook geen auto meer. Eenmaal daar aangekomen, is Ryan naar de balie gegaan en ik ben blijven zitten (het zijn 2 afzonderlijke gebieden: return en afhalen. Ze scannen je auto en als je wilt ruilen krijg je een bonnetje en moet je naar een andere balie). Ik moest steeds uitleggen dat de auto niet gescand moest worden, maar dat we een sleutel zochten, Ryan bij de klantenservice was en dat we zo weggingen. En dat een keer of 8. Op een gegeven moment had ik alle medewerkers gehad en als er weer 1 langs kwam: "you're still here? " "Yes, I'm still here here". Intussen hielden Ryan en ik telefonisch contact, maar de paniek begon toch wel toe te slaan na een uur. Het was al 4 uur en als het nog langer zou duren, dan moesten we iets anders verzinnen, anders zouden we het weekend door brengen in een ander hotel, zonder wat dat ook.
Op een gegeven moment was ik het zal alleen in die auto. Ik heb een medewerker gevraagd of ze de auto niet wilde scannen en een ruil-bonnetje kon maken. Dan kon ik bij de andere balie weer een auto ophalen, en kon ik tenminste naar Ryan. Ze begreep het helemaal en maakte een bonnetje voor me. Dus ik de auto weer uitgepakt en met bonnetje naar Ryan, die bij de klantenservice stond te ijsberen. De man bij de klantenservice deed wat hij kon, maar waarschijnlijk was de auto al ergens anders naartoe (een ander gebouw, hij was nog niet verhuurd). Ze konden hem niet vinden. Ze hadden er naar eigen zeggen heel veel mensen op, maar niemand kon de auto vinden. Ze hadden wel met ons te doen, maar konden gewoon niets meer doen dan dat. Ze hebben duizenden auto's en het was piekuur. Maar de minuten tikten weg....
Op een gegeven moment heb ik hem gevraagd of hij voor mij het nummer van Hotelbeds kon opzoeken. En dat kon hij niet vinden. bestaat niet zei hij. Toen heb ik gevraagd: kijk eens bij cane Island.com En daar stond een nummer. Dat nummer was steeds in gesprek. Toen ik iemand aan de lijn kreeg, heb ik haar de situatie uitgelegd. maar zij kon niets voor ons doen, want dan moesten we bij de verhuurder zijn (er zijn meerdere verhuurders hier). ZIj kon in eerste instantie het nummer ook niet vinden. Maar toen zei ze: wacht eens...hier is wat. Dus ik dat nummer gebeld, weer de situatie uitgelegd. En zij moest lachen, gebeurt vaker schijnbaar. Ze zou iemand sturen om een nieuwe sleutel in de kluis bij de deur te doen, ze gaf ons de code zodat we erin konden.
Toen hebben we Alamo vaarwel gezegd, hebben we een nieuwe auto uitgezocht en zijn we terug naar cane island gereden.
Even later in de auto belde de dame van Hotelbeds me terug. De monteur was nu bij het appartement, maar daar was iemand en die zei dat hij niet had gebeld. Ik nogmaals het nummer van het appartement opgegeven. Inmiddels waren we er bijna. Toen we aankwamen, was het slot uit de deur en was er verder niemand.
Een paar seconden later kwam er een monteur aan. Hij had het slot eruit gehaald en een nieuwe gemaakt. Kosten: $95. Maar gelukkig zijn we na al deze perikelen weer thuis en is alles er nog. Het was een aardige monteur. Het gebeurt schijnbaar heeeeeel vaak dat mensen dit doen. Hij heeft er bijna een dagtaak aan.
Eenmaal thuis hebben we even een kop koffie gedronken en zijn we naar Olive Garden gegaan voor een lekkere Italiaanse maaltijd. Ik had geen zin meer om zelf te koken en had zin in pasta, haha! En Olive Garden zit hier op de hoek, dus dat komt mooi uit!Het was heerlijk! We hadden beiden de Caprese Flatbread vooraf, lekker zeg! En lasagne als hoofdgerecht. Het smaakte allemaal prima, maar wat was het koud in dat restaurant!!!
De les van vandaag:
- doe nooit de sleutel van je appartement aan de sleutel van je huurauto;
- laat niets liggen in je huurauto;
- en neem altijd het noodnummer van je appartement mee!
- we weten hoe de huurauto-industrie in de USA werkt,
- we weten hoe een Dodge Charger, een Jeep én een Dodge Journey rijden;
- we kunnen ons allebei prima verstaanbaar maken;
- Ryan kan goed autorijden;
- Miep is onmisbaar;
- vakanties dus niet altijd vlekkeloos verlopen.....
Dusssss we hebben wat meegemaakt vandaag!
zondag 31 januari 2010
zaterdag 30 januari 2010
29 januari: Seaworld
Ja! Jullie hebben even moeten wachten, maar ik had gisteren geen zin meer om een verslag te schrijven!
Gisteren zijn we naar Seaworld geweest. De eerste keer voor ons, dus alles is nieuw. En we vonden het super.
Rond 9:15 rijden we de parkeerplaats op. Er zijn al wel mensen, maar we staan redelijk vooraan. We hadden de toegangstickets al in Nederland via internet gekocht, met $10 korting, dus we konden doorlopen naar de poortjes. Ik kan me de laatste keer Dolfinarium niet meer heugen, maar het ruikt er hetzelfde, haha!
Na een plattegrond gepakt te hebben worden we verwelkomd door: Manta! We worden al beroerd als we er naar kijken. Horizontaal hangend in een beugel, getver! Het aquarium dat ze erbij gemaakt hebben is heel erg mooi geworden. De Manta's komen van alle kanten, geweldig!
Daarna zijn we naar de dolfijnenshow 'Blue Horizons' geweest. Prachtig hoor. Ze gebruiken ook papegaaien, en acrobatiek. Heel mooi gedaan. Daarna hebben we wat rondgewandeld en bij Journey to Atlantis gekeken. Die bewaren we even voor de volgende keer. Eerst maar even koffie drinken.
Na een vroege lunch zijn we klaar gaan zitten voor Believe, de orka-show. Ik had een hele dikke en grote man voor me met (natuurlijk) een petje op. Hij had dat petje alleen net helemaal op zijn hoofd, maar had hem er losjes opgezet. Met als gevolg dat hij compleet het uitzicht blokkeerde. Hij zag er nou ook niet zo vriendelijk uit dat ik hem durfde te vragen het petje af te zetten...daar was ie me iets te groot voor...Dus Ryan en ik hebben even van laats gewisseld, zodat hij langs hem heen kon filmen en ik foto's kon maken. Omdat je al zo lang van tevoren aanwezig bent, vermaken ze je met filmpjes over de planeet, over de wonderen van moeder aarde en dat we haar moeten beschermen. En een Shamu-de-orka-quizzzz!
Maar de show was echt geweldig! Wat een orka's en wat een show! Op de grote - bewegende - schermen achter het bad worden live close-ups van de trainers en orka's getoond. Zodat je goed kan zien wat er gebeurt. Heel mooi gedaan. We waren alleen zo druk met filmen en foto's maken, dat we de show eigenlijk alleen maar door het kijkgaatje van de fotocamera en het schermpje van de videocamera hebben gezien! Dus we besloten 's avonds nog een keer te gaan en niet te filmen of foto's te maken.
en een kleine film-compilatie:
De rest van de dag hebben we heerlijk rondgekeken bij de pinguïns, haaien, zeehonden, zeekoeien, etc etc en hebben we natuurlijk ook genoeg gezeten en koffie gedronken. Het was echt prachtig weer, zo'n graad of 24 en lekker zonnig.
Tegen het eind van de middag hebben we de show 'Pets Ahoy!' nog gezien. Een show waarin ze laten zie dat ze ook huisdieren kunnen trainen: ratten, katten, honden en zelfs een varken. En zo zie je maar: dieren hebben een eigen wil. Want er ging genoeg mis, maar dat was eigenlijk wel heel grappig. We hebben echt gelachen, leuke grapjes en een truc die we eerder dit jaar ook al bij Clown Popov hadden gezien. Ik smolt echt toen er een prachtige Sint Bernard opkwam. Wat een dotje, geweldig! Ze halen alle dieren uit het asiel en trainen ze dan. Knap hoor! Ik hou normaal niet zo van dieren die kunstjes doen (in het circus vind ik het helemaal niks) maar dit was leuk en ongedwongen.
En toen was het alweer tijd voor Believe, take 2! We zijn 45 minuten van tevoren klaar gaan staan en we hadden inderdaad eerste keus voor een plekje. Dus we hebben een mooi plekje uitgezocht. Er was alleen een probleem....er was iets in het water van de tank gevallen waar ze de show opvoeren. En er was 1 orka die uitermate geïnteresseerd was in dat voorwerp en daardoor maar rondjes in het bad bleef zwemmen. Ze was met geen mogelijkheid uit het bad, achter de coulissen te krijgen. De trainers kunnen het voorwerp er pas uithalen, als de orka weg is. Dus dat schoot niet op.
Uiteindelijk hebben ze de trainster erbij gehaald die veel met haar getraind heeft en die ze vertrouwt. Die trainster liet de orka een paar sprongen doen, om de gedachten af te leiden. Na ie sprongen, gaf ze de orka het 'commando' om naar achteren te gaan. En dat deed ze gelukkig! Nu konden de trainers op zoek gaan naar het voorwerp, maar dat was niet eenvoudig! Het bad was heel diep en het voorwerp doorzichtig...Na een paar minuten had hij het te pakken en kon de show - in verkorte versie - van start gaan. En hij was nog spectaculairder dan vanmorgen!
Het enige puntje aan die show is de 'Tribute to our Hero's'. Wat ik nu opschrijf zullen diegenen die nog nooit in Seaworld zijn geweest...maar moeilijk voor kunnen stellen...ík werd er een beetje onpasselijk van (ik kan helemaal niet tegen verheerlijking van wie dan ook). Hou je vast:
Voordat de show begint, wordt er een filmpje vertoond van een aantal militairen in actie: marine, luchtmacht, etc. op z'n Amerikaans natuurlijk. Dan komt er een trainer naar voren en er wordt een close-up van hem genomen, zodat hij groot op de schermen komt. Vervolgens zegt hij - met een stemmig statig muziekje eronder - iets in de richting van:
"Wij zien élke dag, wélke wónderen de aarde ons geeft. En wij mogen daar élke dag mee werken en we voelen ons zeer vereerd dat te mogen doen." * knikt in de richting van het publiek en de violen zwellen * "Wij doen allemaal ons best de aarde te beschermen tegen dat wat slecht voor haar is. Maar er zijn ook mensen, die zorgen dat wij in vrijheid kunnen en mogen leven. Mensen die hun leven in de waagschaal stellen, zodat wij élke dag dit werk mogen doen. 'Onze jongens en meisjes' in het leger. Ik nodig diegene uit die deel uitmaakt van de US Army, nu of in het verleden, mensen die deel uitmaken van de 'Armed Forces' van het Verenigd Koninkrijk of van het leger van onze bondgenoten én hun families, TE GAAN STAAN EN ONS APPLAUS IN ONTVANGST TE NEMEN!"
Dan zie je mensen opstaan in het theater waar misschien wel 5000 mensen zitten. Lichtelijk - oprecht - geëmotioneerd begint de trainer te applaudisseren. Hij pinkt nog net geen traantje weg. De camera's worden gericht op het publiek en je ziet een paar van onze 'helden' het applaus in ontvangst nemen. Serieus, wat een vertóning! Dan merk je toch wel waar het cultuurverschil in zit.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb respect voor militairen. Ik vind het ook goed dat er aandacht is voor wat ze doen en dat ze hun leven willen geven oor hun land. Maar aan de andere kant zijn er genoeg andere beroepen die veel respect verdienen. Andere beroepen die levens redden, belangrijk werk doen. Dit gaat me gewoon écht te ver.
Oorlog voeren is de hobby van de Amerikaanse overheid, lijkt het. Ze vinden zichzelf de politieagent van de wereld. En proberen op deze manier te zorgen dat het volk maar achter die oorlogszucht blijft staan. Pure propganda. Communistisch Rusland is er niets bij.
Ok, tot zover mijn frustratie ;-) Eigenlijk is het ook wel vermakelijk!
Maar we vonden Seaworld verder heel erg leuk, we hebben een superdag gehad! We kunnen nog een keer gratis naar binnen en dan nemen we de lange lens voor de camera mee. Die waren we vandaag vergeten!
Na Seaworld zijn we wat gaan eten bij de Outback op Vineland Av. Het was druk, we moesten 30 minuten wachten op een tafeltje. Maar het was happy hour aan de bar, dus we hebben maar vast wat besteld. Het eten was prima. Lekker, maar niet bijzonder. Ryan had de Baby Back Ribs en ik had de Spring Chicken. We konden het allebei niet op, het was echt veel! Daarna even vlug boodschappen bij de naastgelegen Publix supermarkt en toen rap naar huis. Ik ben vrijwel meteen in slaap gevallen op de bank en Ryan heeft een kleine compilatie van Believe gemaakt!
Vandaag wordt een rustige dag!
Gisteren zijn we naar Seaworld geweest. De eerste keer voor ons, dus alles is nieuw. En we vonden het super.
Rond 9:15 rijden we de parkeerplaats op. Er zijn al wel mensen, maar we staan redelijk vooraan. We hadden de toegangstickets al in Nederland via internet gekocht, met $10 korting, dus we konden doorlopen naar de poortjes. Ik kan me de laatste keer Dolfinarium niet meer heugen, maar het ruikt er hetzelfde, haha!
Na een plattegrond gepakt te hebben worden we verwelkomd door: Manta! We worden al beroerd als we er naar kijken. Horizontaal hangend in een beugel, getver! Het aquarium dat ze erbij gemaakt hebben is heel erg mooi geworden. De Manta's komen van alle kanten, geweldig!
Daarna zijn we naar de dolfijnenshow 'Blue Horizons' geweest. Prachtig hoor. Ze gebruiken ook papegaaien, en acrobatiek. Heel mooi gedaan. Daarna hebben we wat rondgewandeld en bij Journey to Atlantis gekeken. Die bewaren we even voor de volgende keer. Eerst maar even koffie drinken.
Na een vroege lunch zijn we klaar gaan zitten voor Believe, de orka-show. Ik had een hele dikke en grote man voor me met (natuurlijk) een petje op. Hij had dat petje alleen net helemaal op zijn hoofd, maar had hem er losjes opgezet. Met als gevolg dat hij compleet het uitzicht blokkeerde. Hij zag er nou ook niet zo vriendelijk uit dat ik hem durfde te vragen het petje af te zetten...daar was ie me iets te groot voor...Dus Ryan en ik hebben even van laats gewisseld, zodat hij langs hem heen kon filmen en ik foto's kon maken. Omdat je al zo lang van tevoren aanwezig bent, vermaken ze je met filmpjes over de planeet, over de wonderen van moeder aarde en dat we haar moeten beschermen. En een Shamu-de-orka-quizzzz!
Maar de show was echt geweldig! Wat een orka's en wat een show! Op de grote - bewegende - schermen achter het bad worden live close-ups van de trainers en orka's getoond. Zodat je goed kan zien wat er gebeurt. Heel mooi gedaan. We waren alleen zo druk met filmen en foto's maken, dat we de show eigenlijk alleen maar door het kijkgaatje van de fotocamera en het schermpje van de videocamera hebben gezien! Dus we besloten 's avonds nog een keer te gaan en niet te filmen of foto's te maken.
en een kleine film-compilatie:
De rest van de dag hebben we heerlijk rondgekeken bij de pinguïns, haaien, zeehonden, zeekoeien, etc etc en hebben we natuurlijk ook genoeg gezeten en koffie gedronken. Het was echt prachtig weer, zo'n graad of 24 en lekker zonnig.
Tegen het eind van de middag hebben we de show 'Pets Ahoy!' nog gezien. Een show waarin ze laten zie dat ze ook huisdieren kunnen trainen: ratten, katten, honden en zelfs een varken. En zo zie je maar: dieren hebben een eigen wil. Want er ging genoeg mis, maar dat was eigenlijk wel heel grappig. We hebben echt gelachen, leuke grapjes en een truc die we eerder dit jaar ook al bij Clown Popov hadden gezien. Ik smolt echt toen er een prachtige Sint Bernard opkwam. Wat een dotje, geweldig! Ze halen alle dieren uit het asiel en trainen ze dan. Knap hoor! Ik hou normaal niet zo van dieren die kunstjes doen (in het circus vind ik het helemaal niks) maar dit was leuk en ongedwongen.
En toen was het alweer tijd voor Believe, take 2! We zijn 45 minuten van tevoren klaar gaan staan en we hadden inderdaad eerste keus voor een plekje. Dus we hebben een mooi plekje uitgezocht. Er was alleen een probleem....er was iets in het water van de tank gevallen waar ze de show opvoeren. En er was 1 orka die uitermate geïnteresseerd was in dat voorwerp en daardoor maar rondjes in het bad bleef zwemmen. Ze was met geen mogelijkheid uit het bad, achter de coulissen te krijgen. De trainers kunnen het voorwerp er pas uithalen, als de orka weg is. Dus dat schoot niet op.
Uiteindelijk hebben ze de trainster erbij gehaald die veel met haar getraind heeft en die ze vertrouwt. Die trainster liet de orka een paar sprongen doen, om de gedachten af te leiden. Na ie sprongen, gaf ze de orka het 'commando' om naar achteren te gaan. En dat deed ze gelukkig! Nu konden de trainers op zoek gaan naar het voorwerp, maar dat was niet eenvoudig! Het bad was heel diep en het voorwerp doorzichtig...Na een paar minuten had hij het te pakken en kon de show - in verkorte versie - van start gaan. En hij was nog spectaculairder dan vanmorgen!
Het enige puntje aan die show is de 'Tribute to our Hero's'. Wat ik nu opschrijf zullen diegenen die nog nooit in Seaworld zijn geweest...maar moeilijk voor kunnen stellen...ík werd er een beetje onpasselijk van (ik kan helemaal niet tegen verheerlijking van wie dan ook). Hou je vast:
Voordat de show begint, wordt er een filmpje vertoond van een aantal militairen in actie: marine, luchtmacht, etc. op z'n Amerikaans natuurlijk. Dan komt er een trainer naar voren en er wordt een close-up van hem genomen, zodat hij groot op de schermen komt. Vervolgens zegt hij - met een stemmig statig muziekje eronder - iets in de richting van:
"Wij zien élke dag, wélke wónderen de aarde ons geeft. En wij mogen daar élke dag mee werken en we voelen ons zeer vereerd dat te mogen doen." * knikt in de richting van het publiek en de violen zwellen * "Wij doen allemaal ons best de aarde te beschermen tegen dat wat slecht voor haar is. Maar er zijn ook mensen, die zorgen dat wij in vrijheid kunnen en mogen leven. Mensen die hun leven in de waagschaal stellen, zodat wij élke dag dit werk mogen doen. 'Onze jongens en meisjes' in het leger. Ik nodig diegene uit die deel uitmaakt van de US Army, nu of in het verleden, mensen die deel uitmaken van de 'Armed Forces' van het Verenigd Koninkrijk of van het leger van onze bondgenoten én hun families, TE GAAN STAAN EN ONS APPLAUS IN ONTVANGST TE NEMEN!"
Dan zie je mensen opstaan in het theater waar misschien wel 5000 mensen zitten. Lichtelijk - oprecht - geëmotioneerd begint de trainer te applaudisseren. Hij pinkt nog net geen traantje weg. De camera's worden gericht op het publiek en je ziet een paar van onze 'helden' het applaus in ontvangst nemen. Serieus, wat een vertóning! Dan merk je toch wel waar het cultuurverschil in zit.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb respect voor militairen. Ik vind het ook goed dat er aandacht is voor wat ze doen en dat ze hun leven willen geven oor hun land. Maar aan de andere kant zijn er genoeg andere beroepen die veel respect verdienen. Andere beroepen die levens redden, belangrijk werk doen. Dit gaat me gewoon écht te ver.
Oorlog voeren is de hobby van de Amerikaanse overheid, lijkt het. Ze vinden zichzelf de politieagent van de wereld. En proberen op deze manier te zorgen dat het volk maar achter die oorlogszucht blijft staan. Pure propganda. Communistisch Rusland is er niets bij.
Ok, tot zover mijn frustratie ;-) Eigenlijk is het ook wel vermakelijk!
Maar we vonden Seaworld verder heel erg leuk, we hebben een superdag gehad! We kunnen nog een keer gratis naar binnen en dan nemen we de lange lens voor de camera mee. Die waren we vandaag vergeten!
Na Seaworld zijn we wat gaan eten bij de Outback op Vineland Av. Het was druk, we moesten 30 minuten wachten op een tafeltje. Maar het was happy hour aan de bar, dus we hebben maar vast wat besteld. Het eten was prima. Lekker, maar niet bijzonder. Ryan had de Baby Back Ribs en ik had de Spring Chicken. We konden het allebei niet op, het was echt veel! Daarna even vlug boodschappen bij de naastgelegen Publix supermarkt en toen rap naar huis. Ik ben vrijwel meteen in slaap gevallen op de bank en Ryan heeft een kleine compilatie van Believe gemaakt!
Vandaag wordt een rustige dag!
vrijdag 29 januari 2010
Donderdag 28 januari: Keys to the Kingdom!
Vandaag is de dag van de Keys to the Kingdom tour! We hadden eigenlijk geen idee wat we ons erbij voor moesten stellen. We hebben natuurlijk wel verhalen gelezen, maar dan nog...hoe werkt het? Wat gaan we zien? Wat gaan we horen? Spannend!
Eigenlijk had ik niet zoveel zin vanmorgen. Ik was wat vervelend van de 3 pijnlijke koortsblaren die inmiddels koortszweren geworden waren (ik zal niet in detail treden, maar het is erg genoeg om de komende dagen niet op de foto te willen. Zelfs niet van veraf, haha). Ik kan niet eens fatsoenlijk eten en drinken. En dan moet je ook nog eens 4,5 uur lang met 20 man in een groep optrekken.
Maar het was fantastisch! Echt waar. Een echte aanrader. Ik zou die rotzweren bijna vergeten, echt super! We hadden Anibal als gids, en we hadden het niet beter kunnen treffen. Hij was grappig, wist veel en ging helemaal óp in het Disneygebeuren. Je kon echt merken dat hij een échte fan in hart en nieren is. De tour duurt normaal gesproken 4,5 uur. Hij heeft er met gemak 5,5 uur van gemaakt. Alleen maar door te praten en dingen te laten zien. Weetjes die hij vooral zelf heel gaaf vindt. Pure passie. Dit is veel meer dan alléén maar een baan voor hem, dit is gewoon zijn ‘way of life’. Anibal draaide absoluut geen bandje af, hij sprak over Disney en Imagineering met zijn hart en mét humor.
De groep na ons, haalde ons bijna in. Omdat onze Anibal te lang bleef kletsen bij elke stop. De guide-dame van die groep was een beetje een vinnig menske. Ze deed haar stijve rokje en stokje eer aan.
Hij heeft heel veel verteld. Een deel wisten we al – de zaken die publiek geheim zijn - maar hij vertelde ook veel dingen die we nog niet wisten. Kleine details, die je op een hele andere manier naar het park - en Disney in het algemeen - laten kijken. En dan denk je: “Wow, er is nóg meer over nagedacht dan we al dachten”.
Er was veel interactie met de groep, genoeg tijd om naar het toilet te gaan of even te zitten. We hebben attracties met voorrang gedaan, we zijn backstage geweest (alwaar we Woody en Jessie met hun ‘hoofd’ onder hun arm zagen lopen, bizar!) en we hebben veel over de opbouw van attracties gehoord. En we hebben natuurlijk door de ‘Utilidoors’ gewandeld. Als je daar een magische voorstelling van hebt, dan zou ik dat maar vergeten. Want heeeeel erg bijzonder was het niet.
Tijdens de lunch in de Colombia Habour House zat hij bij ons aan tafel. Hij vertelde dat hij 2 tot 3 keer in de week tourguide is (er zijn ongeveer 30 guides). De rest van de tijd is hij gewoon werkzaam bij Guest Relations, maar hij vindt dit toch ook echt wel gaaf om te doen. En dat was echt te merken, hij maakte ons helemaal enthousiast! De lunch was prima overigens, we hadden een voor ons gereserveerde plaats op de eerste etage van het restaurant. Bij de lunch kregen we nog een leuke pin als aandenken.
Weet je dat als je het wasgoed dat DisneyWorld op 1 dag verwerkt, in je eentje wilt doen, je dan in totaal 45 jaar bezig bent? En dat als je elke nacht in een andere kamer van een Disney Resort Hotel wilt slapen, je 93 jaar onder de pannen bent? En dat DisneyWorld nu nog 1/3 van de oppervlakte in haar bezit nog kan ontwikkelen en dat er makkelijk nóg een DisneyWorld op het terrein past? En we hebben gehoord waarom de tour ‘Keys to the Kingdom’ heet.....
En dat zijn niet de spannendste weetjes. De grootste ‘wow-factor’ van de tour was het verhaal hoe het Magic Kingdom op deze manier is (op)gebouwd, van TTC tot kasteel en vooral: waarom! Het verhaal en de gedachte daarachter. En hoe ze dat verhaal in het park tot leven hebben gebracht. Wil je weten hoe? Ga de tour doen als je de gelegenheid hebt, het is elke euro/dollar meer dan waard!
We waren dus een uurtje later dan gepland klaar. En we waren niet eens moe. We hebben wel even wat te drinken gehaald in de Main Street Bakery en we hebben even met het thuisfront gebeld voor de laatste update over de stand van zaken daar.
Daarna een kort rondje door het park gemaakt. We hebben Buzz gedaan, een rondje in de people-mover, Philharmagic, wat winkeltjes en natuurlijk: Casey’s! Vóór de lichtjesparade en Wishes zijn we het park uit gegaan. Het was mooi geweest voor vandaag! De Nike’s houden zich goed, dat scheelt echt een hele boel, moet ik toegeven.
We begrepen dat het koud, wit en glad is in Nederland. Dus voorlopig blijven we nog even hier in het aangename Florida. Morgen gaan we naar Seaworld. Het belooft morgen een graad of 24 te worden hier. Zaterdag gaat het regenen en ook zondag lijkt een grijze dag te zijn. De temperatuur gaat de komende dagen wat naar beneden richting de 17. Daarna lijkt het wat wisselvallig te blijven. De winterjassen kunnen thuisblijven, maar het lijkt verstandig de regenponcho’s bij de hand te houden (die we nog niet hebben).
We hebben niet heel veel foto’s gemaakt vandaag. Dat komt later nog wel, als we full-time in Disney zijn. Tijdens de tour mocht het bijna niet en daar hebben we ons netjes aan gehouden. En na die tijd hadden we geen foto-inspiratie!
Voor nu ga ik afsluiten. Voor diegene die dit morgen leest: Have a Magical Day! Wij gaan hier dromen van alle Disney-weetjes van vandaag!
Eigenlijk had ik niet zoveel zin vanmorgen. Ik was wat vervelend van de 3 pijnlijke koortsblaren die inmiddels koortszweren geworden waren (ik zal niet in detail treden, maar het is erg genoeg om de komende dagen niet op de foto te willen. Zelfs niet van veraf, haha). Ik kan niet eens fatsoenlijk eten en drinken. En dan moet je ook nog eens 4,5 uur lang met 20 man in een groep optrekken.
Maar het was fantastisch! Echt waar. Een echte aanrader. Ik zou die rotzweren bijna vergeten, echt super! We hadden Anibal als gids, en we hadden het niet beter kunnen treffen. Hij was grappig, wist veel en ging helemaal óp in het Disneygebeuren. Je kon echt merken dat hij een échte fan in hart en nieren is. De tour duurt normaal gesproken 4,5 uur. Hij heeft er met gemak 5,5 uur van gemaakt. Alleen maar door te praten en dingen te laten zien. Weetjes die hij vooral zelf heel gaaf vindt. Pure passie. Dit is veel meer dan alléén maar een baan voor hem, dit is gewoon zijn ‘way of life’. Anibal draaide absoluut geen bandje af, hij sprak over Disney en Imagineering met zijn hart en mét humor.
De groep na ons, haalde ons bijna in. Omdat onze Anibal te lang bleef kletsen bij elke stop. De guide-dame van die groep was een beetje een vinnig menske. Ze deed haar stijve rokje en stokje eer aan.
Hij heeft heel veel verteld. Een deel wisten we al – de zaken die publiek geheim zijn - maar hij vertelde ook veel dingen die we nog niet wisten. Kleine details, die je op een hele andere manier naar het park - en Disney in het algemeen - laten kijken. En dan denk je: “Wow, er is nóg meer over nagedacht dan we al dachten”.
Er was veel interactie met de groep, genoeg tijd om naar het toilet te gaan of even te zitten. We hebben attracties met voorrang gedaan, we zijn backstage geweest (alwaar we Woody en Jessie met hun ‘hoofd’ onder hun arm zagen lopen, bizar!) en we hebben veel over de opbouw van attracties gehoord. En we hebben natuurlijk door de ‘Utilidoors’ gewandeld. Als je daar een magische voorstelling van hebt, dan zou ik dat maar vergeten. Want heeeeel erg bijzonder was het niet.
Tijdens de lunch in de Colombia Habour House zat hij bij ons aan tafel. Hij vertelde dat hij 2 tot 3 keer in de week tourguide is (er zijn ongeveer 30 guides). De rest van de tijd is hij gewoon werkzaam bij Guest Relations, maar hij vindt dit toch ook echt wel gaaf om te doen. En dat was echt te merken, hij maakte ons helemaal enthousiast! De lunch was prima overigens, we hadden een voor ons gereserveerde plaats op de eerste etage van het restaurant. Bij de lunch kregen we nog een leuke pin als aandenken.
Weet je dat als je het wasgoed dat DisneyWorld op 1 dag verwerkt, in je eentje wilt doen, je dan in totaal 45 jaar bezig bent? En dat als je elke nacht in een andere kamer van een Disney Resort Hotel wilt slapen, je 93 jaar onder de pannen bent? En dat DisneyWorld nu nog 1/3 van de oppervlakte in haar bezit nog kan ontwikkelen en dat er makkelijk nóg een DisneyWorld op het terrein past? En we hebben gehoord waarom de tour ‘Keys to the Kingdom’ heet.....
En dat zijn niet de spannendste weetjes. De grootste ‘wow-factor’ van de tour was het verhaal hoe het Magic Kingdom op deze manier is (op)gebouwd, van TTC tot kasteel en vooral: waarom! Het verhaal en de gedachte daarachter. En hoe ze dat verhaal in het park tot leven hebben gebracht. Wil je weten hoe? Ga de tour doen als je de gelegenheid hebt, het is elke euro/dollar meer dan waard!
We waren dus een uurtje later dan gepland klaar. En we waren niet eens moe. We hebben wel even wat te drinken gehaald in de Main Street Bakery en we hebben even met het thuisfront gebeld voor de laatste update over de stand van zaken daar.
Daarna een kort rondje door het park gemaakt. We hebben Buzz gedaan, een rondje in de people-mover, Philharmagic, wat winkeltjes en natuurlijk: Casey’s! Vóór de lichtjesparade en Wishes zijn we het park uit gegaan. Het was mooi geweest voor vandaag! De Nike’s houden zich goed, dat scheelt echt een hele boel, moet ik toegeven.
We begrepen dat het koud, wit en glad is in Nederland. Dus voorlopig blijven we nog even hier in het aangename Florida. Morgen gaan we naar Seaworld. Het belooft morgen een graad of 24 te worden hier. Zaterdag gaat het regenen en ook zondag lijkt een grijze dag te zijn. De temperatuur gaat de komende dagen wat naar beneden richting de 17. Daarna lijkt het wat wisselvallig te blijven. De winterjassen kunnen thuisblijven, maar het lijkt verstandig de regenponcho’s bij de hand te houden (die we nog niet hebben).
We hebben niet heel veel foto’s gemaakt vandaag. Dat komt later nog wel, als we full-time in Disney zijn. Tijdens de tour mocht het bijna niet en daar hebben we ons netjes aan gehouden. En na die tijd hadden we geen foto-inspiratie!
Voor nu ga ik afsluiten. Voor diegene die dit morgen leest: Have a Magical Day! Wij gaan hier dromen van alle Disney-weetjes van vandaag!
donderdag 28 januari 2010
Van Nike Air Max en M&M's met pindakaas!
Vandaag staat er een shopdag op het programma. We hadden eerst de intentie om naar Seaworld te gaan, alleen kan ik voor geen meter lopen op de bootschoenen die ik voor het wandelen mee had genomen. Na een half uur dreunt elke stap door in mijn rug, zo heb ik (eer)gisteren gemerkt. Mijn vBommel sneakers die ik ook mee heb genomen zijn heel fijn, maar te plat om lang op te lopen. Dus we doen er verstandig aan eerst een paar goede schoenen te kopen, voordat we ambitieus parken gaan aandoen. Vanmorgen hebben we het eerste rustig aan gedaan en een lekkere boterham met jam en kalkoen gegeten als ontbijt. Het eerste shopdoel voor vandaag was inmiddels al geboren. De Nike factory-outlet bij de Orlando Premium Outlet.
In de keuken:
Ik heb het al die jaren in Canada - en de laatste keer in Amerika ook – volgehouden: ik ga NIET op sportschoenen lopen. Ik vertikte het, ik deed het niet. Het ziet er niet uit. Wat heb ik het vaak zien gebeuren; heb je een leuk fashionable rokje aan....met van die schuiten eronder. Geen gezicht! Maar goed, ik moet er nu echt aan geloven. En nouja, we zijn in de USA, wie kent me hier. En ze kijken er toch niet naar. Gelukkig had ik een jeans aan vandaag. Ik ben dus geslaagd bij Nike voor een paar echte Air Max Tri D (whatever..*zucht*...). Wel zwarten, dat was wel de eis. Mijn jeans – die iets te lang is – valt gracieus over de veters van mijn nieuwe, zwart-witte schoeisel. De Aussie ontbreekt er nog maar aan. Maar ze lopen wel lekker!
Daarna hebben we vriendje Ralph met een bezoekje vereerd. Mooie winkel is dat, wat hebben ze veel! En ook daar zijn wij beiden uitermate goed geslaagd. Ryan voor 2 spijkerbroeken, een trui en een polo. Ik voor 2 polo’s en een vest. We hebben wel gemerkt dat het een heel verschil is met de Europese maten. We moeten beiden zeker een maat kleiner kopen dan in Europa.
Daarna was het alweer tijd voor een lunchwrap in de foodcourt.. We hebben rustig een rondje gelopen, hier en daar wat rondgekeken, ons vergaapt aan wat zélfs in een outlet nog te duur is (Burberry...die tassen!!) en hebben we onze eerste Starbucks-koffie van deze vakantie genuttigd. Vervolgens zijn we ook nog even bij Tommy geweest. Ook daar zijn we geslaagd. En Ryan heeft nog een mooie zonnebril gekocht.
Vervolgens zijn we ‘even’ doorgereden naar de Florida Mall. Dat ‘even’ viel wat tegen. Het was best nog een eindje (16 km). En toen we er liepen, hadden we beiden eigenlijk het gevoel uitgeshopt te zijn. Dat hadden we ons 16km eerder kunnen bedenken. Maar ok. Nu we er toch waren, wilde ik wel even bij Victoria’s Secret kijken. Uiteraard wel mooie dingen gezien, maar heb het passen even uitgesteld voor een volgende keer.
En natuurlijk: M&M’s World! Wat een leuke winkel! En wat een merchandise! En schrikbarend duur. Je kunt het zo gek niet bedenken en er staat M&M’s op. Eigenlijk de omgekeerde wereld, ze zouden mij moeten betalen om als wandelend reclamebord te dienen. Maar dat is geloof ik niet de bedoeling. En we hebben kennis gemaakt met de M&M’s met pindakaas!! Heerlijk zeg, heel apart, maar heel erg lekker! We hebben een zakje getapt uit de buizen gevuld met kilo’s en kilo’s gekleurde M&M’s!
Ook wilde ik even bij de Walking Company kijken voor Uggs. Maar ze hadden niets in mijn maat! Zelfs de Classics niet. Ik kan ze wel bestellen, dan duurt het 3-5 werkdagen. Maar dat vind ik wat riskant. Ik heb wel een paar aangehad die me te groot waren. En eerlijk gezegd vielen ze me wat tegen (althans, de hogen). En ik vond ze ook nog niet zo super lopen. Ik twijfel nu toch wel of ik ze wel wil hebben. Mijn eigen outdoorlaarzen doen het prima tijdens het wandelen in het bos, en als het sneeuwt heb ik die ook aan omdat er goede grip onder zit. Ik denk er nog even over.
De buit van vandaag:
Voor het avondeten hebben we gekozen voor een lichte snack, een caesar salad in de foodcourt van de mall. En toen (in de spits) naar huis. Lekker druk, maar Miep doet haar werk goed en loodst ons probleemloos door het drukke verkeer op (o.a.) de International Drive. Meneer de Dodge doet het ook goed, we hebben het naar onze zin!
Meneer Dodge:
En nu? Nu ga ik een glas Mountain Dew drinken.
Ciao, tot morgen!
(P.S.) We hebben veel zin in morgen, want dan gaan we de Keys to the Kingdom tour doen in het Magic Kingdom!
In de keuken:
Ik heb het al die jaren in Canada - en de laatste keer in Amerika ook – volgehouden: ik ga NIET op sportschoenen lopen. Ik vertikte het, ik deed het niet. Het ziet er niet uit. Wat heb ik het vaak zien gebeuren; heb je een leuk fashionable rokje aan....met van die schuiten eronder. Geen gezicht! Maar goed, ik moet er nu echt aan geloven. En nouja, we zijn in de USA, wie kent me hier. En ze kijken er toch niet naar. Gelukkig had ik een jeans aan vandaag. Ik ben dus geslaagd bij Nike voor een paar echte Air Max Tri D (whatever..*zucht*...). Wel zwarten, dat was wel de eis. Mijn jeans – die iets te lang is – valt gracieus over de veters van mijn nieuwe, zwart-witte schoeisel. De Aussie ontbreekt er nog maar aan. Maar ze lopen wel lekker!
Daarna hebben we vriendje Ralph met een bezoekje vereerd. Mooie winkel is dat, wat hebben ze veel! En ook daar zijn wij beiden uitermate goed geslaagd. Ryan voor 2 spijkerbroeken, een trui en een polo. Ik voor 2 polo’s en een vest. We hebben wel gemerkt dat het een heel verschil is met de Europese maten. We moeten beiden zeker een maat kleiner kopen dan in Europa.
Daarna was het alweer tijd voor een lunchwrap in de foodcourt.. We hebben rustig een rondje gelopen, hier en daar wat rondgekeken, ons vergaapt aan wat zélfs in een outlet nog te duur is (Burberry...die tassen!!) en hebben we onze eerste Starbucks-koffie van deze vakantie genuttigd. Vervolgens zijn we ook nog even bij Tommy geweest. Ook daar zijn we geslaagd. En Ryan heeft nog een mooie zonnebril gekocht.
Vervolgens zijn we ‘even’ doorgereden naar de Florida Mall. Dat ‘even’ viel wat tegen. Het was best nog een eindje (16 km). En toen we er liepen, hadden we beiden eigenlijk het gevoel uitgeshopt te zijn. Dat hadden we ons 16km eerder kunnen bedenken. Maar ok. Nu we er toch waren, wilde ik wel even bij Victoria’s Secret kijken. Uiteraard wel mooie dingen gezien, maar heb het passen even uitgesteld voor een volgende keer.
En natuurlijk: M&M’s World! Wat een leuke winkel! En wat een merchandise! En schrikbarend duur. Je kunt het zo gek niet bedenken en er staat M&M’s op. Eigenlijk de omgekeerde wereld, ze zouden mij moeten betalen om als wandelend reclamebord te dienen. Maar dat is geloof ik niet de bedoeling. En we hebben kennis gemaakt met de M&M’s met pindakaas!! Heerlijk zeg, heel apart, maar heel erg lekker! We hebben een zakje getapt uit de buizen gevuld met kilo’s en kilo’s gekleurde M&M’s!
Ook wilde ik even bij de Walking Company kijken voor Uggs. Maar ze hadden niets in mijn maat! Zelfs de Classics niet. Ik kan ze wel bestellen, dan duurt het 3-5 werkdagen. Maar dat vind ik wat riskant. Ik heb wel een paar aangehad die me te groot waren. En eerlijk gezegd vielen ze me wat tegen (althans, de hogen). En ik vond ze ook nog niet zo super lopen. Ik twijfel nu toch wel of ik ze wel wil hebben. Mijn eigen outdoorlaarzen doen het prima tijdens het wandelen in het bos, en als het sneeuwt heb ik die ook aan omdat er goede grip onder zit. Ik denk er nog even over.
De buit van vandaag:
Voor het avondeten hebben we gekozen voor een lichte snack, een caesar salad in de foodcourt van de mall. En toen (in de spits) naar huis. Lekker druk, maar Miep doet haar werk goed en loodst ons probleemloos door het drukke verkeer op (o.a.) de International Drive. Meneer de Dodge doet het ook goed, we hebben het naar onze zin!
Meneer Dodge:
En nu? Nu ga ik een glas Mountain Dew drinken.
Ciao, tot morgen!
(P.S.) We hebben veel zin in morgen, want dan gaan we de Keys to the Kingdom tour doen in het Magic Kingdom!
woensdag 27 januari 2010
26 januari verhuizen naar Cane-Island
NB: de foto's van gisteren zijn ge-update en staan nu in het bericht!
(uitgebreide foto's van het Poly voor MattRob ;-) )
Vandaag staat de verhuizing op het programma.
We werden weer wat later wakker dan gisteren, dus het gaat de goede kant op! We hebben het lekker rustig aan gedaan, ik heb even de log van gisteren geschreven zodat ik die op Cane Island kon plaatsen (we hadden geen internet in Disney, vandaar dat het blog even op zich liet wachten).
Rond 09:30 kwam mevrouw Mousekeeping al aankloppen, dus toen hebben we even haast gemaakt en uitgecheckt. Uitchecken ging snel, de bagage konden we zo droppen, ideaal! Toen we de koffers kwijt waren zijn we naar de Riverside Mill Foodcourt gegaan om een ontbijtje te halen, die we lekker in het zonnetje soldaat hebben gemaakt. Het was echt superweer, lekker ‘ochtend-fris’. En die gekke Amerikanen zitten allemaal binnen te bakken in dat benauwde restaurant, haha! Alle buitentafels waren leeg, terwijl het zo druk was. Ze keken ons ook aan alsof we niet helemaal honderd waren. Wat een lol!
We hebben nog even wat plaatjes geschoten en toen zijn we op de boot naar DownTown gegaan. Daar was bij het Rainforest Café een papegaaien show aan de gang. Daar hebben we nog even naar gekeken. Vervolgens zijn we de World of Disney onveilig gaan maken! We hebben een hele leuke DisneyWorld kofferband meegenomen. Ik hou van dat soort dingen! Ik denk dat je die niet vaak zult tegenkomen op Schiphol!
Na een heerlijke Earl’s Club en een Meatball-sandwich (bij The Earl of Sandwich) zijn we richting het Dolphin Hotel gegaan, om de auto op te halen. Het ging heel vlot, geen rij, geen gezeur over verzekeringen. Ideaal! De dame dacht: die mensen komen uit Nederland; LAAT...IK...MAAR...DUI-DE-LIJK...PRÁ-TEN!!! Valet Parking zou onze auto op komen halen. Na hem onze sleutels te hebben overgedragen, kwam ‘Gomez’ aanrijden met een gloednieuwe Dodge Charger 3.5 liter. Mooi, maar geen mid-size SUV! Dus wij weer naar binnen. De dame vroeg ons of we niet voor dezelfde prijs deze wilde meenemen. We dachten zou ze ons niet moeten terugbetalen? Maar ok, deze auto zat nét onder de premium-klasse (zei ze), was gloednieuw en had toch echt een hele grote kofferbak. Geen idee of dat echt zo is, maar ok. Laat maar. We hebben vakantie. Als ie niet bevalt, ruilen we hem wel om. En het is eigenlijk ook nog wel een stoere bak. Ziet er van binnen ook mooi uit. We hebben alleen nog geen foto hiervan, dat komt morgen!
Daarna ingecheckt bij Hotelbeds. Het accent van het meisje achter de desk bemoeilijkte het gesprek enigszins, maar er zat een uitgebreide beschrijving bij hoe we de sleutel uit het kastje moesten halen. En dat lukte prima. De condo is prima, het lijkt allemaal nieuw te zijn! Mooie ruime keuken, leuke woon-eetkamer en mooie slaapkamers. De badkamers zien er ook goed uit. Brandschoon was het hier echter niet. Er lagen haren in de badkamer en het servies was niet heel schoon. De vette vingers en chipsresten zaten nog op de glazen. Dat melden we maar even! We hebben de hele mikmak in de vaatwasser gegooid. Ik heb de waterkoker ook een paar keer uitgekookt (jaja, ik ben een freak, dat doen we bij huisjes van Centre Parks ook altijd).
Snel naar de Wal*mart Supercentre voor inkopen! Kaartjes voor diegenen die binnenkort jarig zijn gehaald, eten voor vanavond. En spul voor mijn koortsblaren (5 in totaal nu), die traditiegetrouw na een vlucht de kop op steken (ik lijk nu van neus tot kin net Angelina Joli). We hebben nog even heerlijk geneusd bij de Wal*mart. Wat een grote winkel, ze hebben zelf stof aan de rol, en wat een fournituren! Ik heb me weer even lekker gemaakt aan de mooie bedspreien etc.
’s Avonds hebben we lekker rustig aan gedaan, wat geïnternet en een lekkere Turkey-sandwich gemaakt. We hadden ook nog een blik soep gehaald, maar aangezien er geen blikopener in de Condo aanwezig is, ging dat feest even niet door!
Nu is het inmiddels alweer woensdag en schijnt het zonnetje alweer lekker door de ramen naar binnen. Het belooft een zonnige dag te worden, een graadje of 20. We gaan shoppen vandaag! Maar dat lezen jullie in het volgende Blog!
(uitgebreide foto's van het Poly voor MattRob ;-) )
Vandaag staat de verhuizing op het programma.
We werden weer wat later wakker dan gisteren, dus het gaat de goede kant op! We hebben het lekker rustig aan gedaan, ik heb even de log van gisteren geschreven zodat ik die op Cane Island kon plaatsen (we hadden geen internet in Disney, vandaar dat het blog even op zich liet wachten).
Rond 09:30 kwam mevrouw Mousekeeping al aankloppen, dus toen hebben we even haast gemaakt en uitgecheckt. Uitchecken ging snel, de bagage konden we zo droppen, ideaal! Toen we de koffers kwijt waren zijn we naar de Riverside Mill Foodcourt gegaan om een ontbijtje te halen, die we lekker in het zonnetje soldaat hebben gemaakt. Het was echt superweer, lekker ‘ochtend-fris’. En die gekke Amerikanen zitten allemaal binnen te bakken in dat benauwde restaurant, haha! Alle buitentafels waren leeg, terwijl het zo druk was. Ze keken ons ook aan alsof we niet helemaal honderd waren. Wat een lol!
We hebben nog even wat plaatjes geschoten en toen zijn we op de boot naar DownTown gegaan. Daar was bij het Rainforest Café een papegaaien show aan de gang. Daar hebben we nog even naar gekeken. Vervolgens zijn we de World of Disney onveilig gaan maken! We hebben een hele leuke DisneyWorld kofferband meegenomen. Ik hou van dat soort dingen! Ik denk dat je die niet vaak zult tegenkomen op Schiphol!
Na een heerlijke Earl’s Club en een Meatball-sandwich (bij The Earl of Sandwich) zijn we richting het Dolphin Hotel gegaan, om de auto op te halen. Het ging heel vlot, geen rij, geen gezeur over verzekeringen. Ideaal! De dame dacht: die mensen komen uit Nederland; LAAT...IK...MAAR...DUI-DE-LIJK...PRÁ-TEN!!! Valet Parking zou onze auto op komen halen. Na hem onze sleutels te hebben overgedragen, kwam ‘Gomez’ aanrijden met een gloednieuwe Dodge Charger 3.5 liter. Mooi, maar geen mid-size SUV! Dus wij weer naar binnen. De dame vroeg ons of we niet voor dezelfde prijs deze wilde meenemen. We dachten zou ze ons niet moeten terugbetalen? Maar ok, deze auto zat nét onder de premium-klasse (zei ze), was gloednieuw en had toch echt een hele grote kofferbak. Geen idee of dat echt zo is, maar ok. Laat maar. We hebben vakantie. Als ie niet bevalt, ruilen we hem wel om. En het is eigenlijk ook nog wel een stoere bak. Ziet er van binnen ook mooi uit. We hebben alleen nog geen foto hiervan, dat komt morgen!
Daarna ingecheckt bij Hotelbeds. Het accent van het meisje achter de desk bemoeilijkte het gesprek enigszins, maar er zat een uitgebreide beschrijving bij hoe we de sleutel uit het kastje moesten halen. En dat lukte prima. De condo is prima, het lijkt allemaal nieuw te zijn! Mooie ruime keuken, leuke woon-eetkamer en mooie slaapkamers. De badkamers zien er ook goed uit. Brandschoon was het hier echter niet. Er lagen haren in de badkamer en het servies was niet heel schoon. De vette vingers en chipsresten zaten nog op de glazen. Dat melden we maar even! We hebben de hele mikmak in de vaatwasser gegooid. Ik heb de waterkoker ook een paar keer uitgekookt (jaja, ik ben een freak, dat doen we bij huisjes van Centre Parks ook altijd).
Snel naar de Wal*mart Supercentre voor inkopen! Kaartjes voor diegenen die binnenkort jarig zijn gehaald, eten voor vanavond. En spul voor mijn koortsblaren (5 in totaal nu), die traditiegetrouw na een vlucht de kop op steken (ik lijk nu van neus tot kin net Angelina Joli). We hebben nog even heerlijk geneusd bij de Wal*mart. Wat een grote winkel, ze hebben zelf stof aan de rol, en wat een fournituren! Ik heb me weer even lekker gemaakt aan de mooie bedspreien etc.
’s Avonds hebben we lekker rustig aan gedaan, wat geïnternet en een lekkere Turkey-sandwich gemaakt. We hadden ook nog een blik soep gehaald, maar aangezien er geen blikopener in de Condo aanwezig is, ging dat feest even niet door!
Nu is het inmiddels alweer woensdag en schijnt het zonnetje alweer lekker door de ramen naar binnen. Het belooft een zonnige dag te worden, een graadje of 20. We gaan shoppen vandaag! Maar dat lezen jullie in het volgende Blog!
Maandag 25 januari: rondje resorts
We waren allebei om 6:30 wakker, niet slecht!
Hanneke is het verslag van de eerste dag gaan schrijven en Ryan heeft de TV aangezet.
Er is een Tornado-watch voor het Daytona gebied. Boven Orlando hangt op dit moment een flink systeem met onweer. We merken er niet veel val, behalve dan dat het plenst. Het verbaast ons niets, want het was gisteren echt heel erg benauwd! En we zagen (en voelden) in het vliegtuig ook al dikke en grijze wolken de kant van Orlando op komen. Maar het lijkt er niet op dat er een tornado in Orlando zal komen. Vanaf 9 uur zou het opklare, rond de middag zou het al beter zijn en in de middag zou het prima zijn.
En dat klopte precies. Toen we voor ontbijt – rond 09:00 uur - naar de French Quarter liepen, regende het nog wat. Toen we aan de yoghurt zaten (buiten!) was het zonnetje al aan het doorbreken en ’s middags was het heerlijk weer en zaten we in het zonnetje op het terras van het Polynesian Hotel.
Vandaag staat namelijk een rondje Disneyresorts op het programma.
We zijn begonnen bij de French Quarter met een ontbijtje. Heerlijk, yoghurt met vers fruit en granola. Wat hebben we dat gemist!
Daarna zijn we met naar Downtown Disney gegaan. Dat was de eerste bus die bij de busstop kwam, haha. We hebben even een rondje DownTown gemaakt, éven de kerstwinkel bekeken en een beker koffie bij Ghirardelli’s gedronken. Toen we in het winkeltje kwamen, kregen we een sample van de chocolade met caramel erin, die ze daar verkopen. Er ging meteen een plak mee naar huis, haha! Hannah kan het niet laten.
Vanuit Downtown zijn we op de bus naar het Contemporary gegaan. We zijn toy de conclusie gekomen dat dit zeker niet ons hotel is. We misten echt de warme Disneysfeer hier. We hebben wel nog even de grote winkel bekeken en hier zagen we alweer een heleboel must-haves!! Dus die zullen later nog wel aangeschaft worden!
Toen met de monorail naar het Polynesian. We hebben weer uitgebreid de lobby bekeken, echt prachtig aangelegd allemaal! De winkeltjes hebben we overgeslagen, en zijn doorgelopen naar Captain Cook’s, het quick-srvice restaurant van het hotel. Het was inmiddels half 1, en we hadden wel trek gekregen. Ryan is weer helemaal terug op aarde en wil weer alles eten. We hebben hier alleen een side-order bestelt. De porties zijn altijd zo groot her. En alles komt met patat of salade. Dus we hebben de Polynesian chips besteld. Heerlijk! Verse wonton, sweet potato en tortilla chips. We hadden 2 porties, omdat het op het plaatje klein leek. Maar ook dit was weer een bord vol. Ik snap echt niet hoe die Amerikanen het er allemaal door krijgen. We hebben nog even buten gewandeld. Vorig jaar hebben we niet gezien hoe mooi het hier is. Toch wel een potentiele kanshebber voor een volgende keer!
Na het Polynesian was het Grand Floridian aan de beurt, de volgende monorail halte. Het was wel weer gaaf om het monorail-praatje te horen. We hadden echt even ‘We zijn er écht !!!’ momentje. “Please stand clear of the doors. Por Favor, mantenga etc. etc. Whiehaaa we zijn in DisneyWorld!
Anyway, the Grand Floridian. Even een voorproefje voor over een week. We hebben even de winkeltjes bekeken, al inspiratie opgedaan voor cadeautjes voor thuis. Toen zijn we naar buiten gegaan en hebben we een low-fat frozen yoghurt gedeeld en heerlijk over het haventje uitgekeken. Ook dat zullen we vaker gaan doen, heerlijk zeg!
Op naar het Magic Kingdom, en wel met de boot! Leuk tochtje over de Seven Seas Lagoon, hoor. En we hadden een lollige schipper. Bij het Magic Kingdom zijn we op de bus naar de Yacht and Beach club gestapt. Een trip down memory lane, want hier hebben we op onze huwelijksreis gelogeerd. Super, de geur in de lobby van de Beach, het strand, het bootje naar Epcot, DHS en naar de overkant...en de Marketplace, waar we onze mok nog even hebben gevuld.
Daarna: op naar de Boardwalk. We hebben nog een kleine mickey-sleutelhanger voor aan de tas gekocht, en daarna hebben we weer de bus naar DownTown genomen. Hanneke had flinke hoofdpijn, dus we zijn even teruggegaan naar Riverside voor een paracetamolletje.
Eenmaal terug op de kamer bleek het al zo laat te zijn, dat we nog maar een half uur hadden om naar Animal Kingdom Lodge te komen voor het eten! Oeps! Snel een pil achterovergeslagen en snel terug naar de bus. De bus die we moesten hebben moest nog 2 dames in een gehuurde scootmobiel uitladen. De dames zelf hadden geen idee hoe ze dat ding moesten besturen. Naar voren, nee...naar achteren...naar voren..nee toch iets naar achteren. Oh nee, zo gaat ie uit. Weer naar voren....Het was een hilarisch gezicht, de buschauffeur deed het zowat in haar broek. Maar voor ons tikten de minuten weg. Een dikke 20 minuten te laat kwamen we daar aan.
Maar het eten was heerlijk! Afrikaanse specialiteiten, maar heel toegankelijk. Het was druk, maar je had er geen last van bij het buffet. Onze serveerster was een klein beetje te gemaakt aardig en geïnteresseerd. Maar wel gewoon Disney-gezellig!
We zijn weer via Downtown weer teruggegaan nar het hotel. Met de boot...en dat was niet zo handig want het was ronduit koud zo op de boot! De kou kwam dwars door onze fleecevesten heen, brrrr! Maar gelukkig was het op de kamer aangenaam!
Het was weer een heerlijke dag! Morgen verhuizen naar Cane Island!
Hanneke is het verslag van de eerste dag gaan schrijven en Ryan heeft de TV aangezet.
Er is een Tornado-watch voor het Daytona gebied. Boven Orlando hangt op dit moment een flink systeem met onweer. We merken er niet veel val, behalve dan dat het plenst. Het verbaast ons niets, want het was gisteren echt heel erg benauwd! En we zagen (en voelden) in het vliegtuig ook al dikke en grijze wolken de kant van Orlando op komen. Maar het lijkt er niet op dat er een tornado in Orlando zal komen. Vanaf 9 uur zou het opklare, rond de middag zou het al beter zijn en in de middag zou het prima zijn.
En dat klopte precies. Toen we voor ontbijt – rond 09:00 uur - naar de French Quarter liepen, regende het nog wat. Toen we aan de yoghurt zaten (buiten!) was het zonnetje al aan het doorbreken en ’s middags was het heerlijk weer en zaten we in het zonnetje op het terras van het Polynesian Hotel.
Vandaag staat namelijk een rondje Disneyresorts op het programma.
We zijn begonnen bij de French Quarter met een ontbijtje. Heerlijk, yoghurt met vers fruit en granola. Wat hebben we dat gemist!
Daarna zijn we met naar Downtown Disney gegaan. Dat was de eerste bus die bij de busstop kwam, haha. We hebben even een rondje DownTown gemaakt, éven de kerstwinkel bekeken en een beker koffie bij Ghirardelli’s gedronken. Toen we in het winkeltje kwamen, kregen we een sample van de chocolade met caramel erin, die ze daar verkopen. Er ging meteen een plak mee naar huis, haha! Hannah kan het niet laten.
Vanuit Downtown zijn we op de bus naar het Contemporary gegaan. We zijn toy de conclusie gekomen dat dit zeker niet ons hotel is. We misten echt de warme Disneysfeer hier. We hebben wel nog even de grote winkel bekeken en hier zagen we alweer een heleboel must-haves!! Dus die zullen later nog wel aangeschaft worden!
Toen met de monorail naar het Polynesian. We hebben weer uitgebreid de lobby bekeken, echt prachtig aangelegd allemaal! De winkeltjes hebben we overgeslagen, en zijn doorgelopen naar Captain Cook’s, het quick-srvice restaurant van het hotel. Het was inmiddels half 1, en we hadden wel trek gekregen. Ryan is weer helemaal terug op aarde en wil weer alles eten. We hebben hier alleen een side-order bestelt. De porties zijn altijd zo groot her. En alles komt met patat of salade. Dus we hebben de Polynesian chips besteld. Heerlijk! Verse wonton, sweet potato en tortilla chips. We hadden 2 porties, omdat het op het plaatje klein leek. Maar ook dit was weer een bord vol. Ik snap echt niet hoe die Amerikanen het er allemaal door krijgen. We hebben nog even buten gewandeld. Vorig jaar hebben we niet gezien hoe mooi het hier is. Toch wel een potentiele kanshebber voor een volgende keer!
Na het Polynesian was het Grand Floridian aan de beurt, de volgende monorail halte. Het was wel weer gaaf om het monorail-praatje te horen. We hadden echt even ‘We zijn er écht !!!’ momentje. “Please stand clear of the doors. Por Favor, mantenga etc. etc. Whiehaaa we zijn in DisneyWorld!
Anyway, the Grand Floridian. Even een voorproefje voor over een week. We hebben even de winkeltjes bekeken, al inspiratie opgedaan voor cadeautjes voor thuis. Toen zijn we naar buiten gegaan en hebben we een low-fat frozen yoghurt gedeeld en heerlijk over het haventje uitgekeken. Ook dat zullen we vaker gaan doen, heerlijk zeg!
Op naar het Magic Kingdom, en wel met de boot! Leuk tochtje over de Seven Seas Lagoon, hoor. En we hadden een lollige schipper. Bij het Magic Kingdom zijn we op de bus naar de Yacht and Beach club gestapt. Een trip down memory lane, want hier hebben we op onze huwelijksreis gelogeerd. Super, de geur in de lobby van de Beach, het strand, het bootje naar Epcot, DHS en naar de overkant...en de Marketplace, waar we onze mok nog even hebben gevuld.
Daarna: op naar de Boardwalk. We hebben nog een kleine mickey-sleutelhanger voor aan de tas gekocht, en daarna hebben we weer de bus naar DownTown genomen. Hanneke had flinke hoofdpijn, dus we zijn even teruggegaan naar Riverside voor een paracetamolletje.
Eenmaal terug op de kamer bleek het al zo laat te zijn, dat we nog maar een half uur hadden om naar Animal Kingdom Lodge te komen voor het eten! Oeps! Snel een pil achterovergeslagen en snel terug naar de bus. De bus die we moesten hebben moest nog 2 dames in een gehuurde scootmobiel uitladen. De dames zelf hadden geen idee hoe ze dat ding moesten besturen. Naar voren, nee...naar achteren...naar voren..nee toch iets naar achteren. Oh nee, zo gaat ie uit. Weer naar voren....Het was een hilarisch gezicht, de buschauffeur deed het zowat in haar broek. Maar voor ons tikten de minuten weg. Een dikke 20 minuten te laat kwamen we daar aan.
Maar het eten was heerlijk! Afrikaanse specialiteiten, maar heel toegankelijk. Het was druk, maar je had er geen last van bij het buffet. Onze serveerster was een klein beetje te gemaakt aardig en geïnteresseerd. Maar wel gewoon Disney-gezellig!
We zijn weer via Downtown weer teruggegaan nar het hotel. Met de boot...en dat was niet zo handig want het was ronduit koud zo op de boot! De kou kwam dwars door onze fleecevesten heen, brrrr! Maar gelukkig was het op de kamer aangenaam!
Het was weer een heerlijke dag! Morgen verhuizen naar Cane Island!
Zondag 24 januari: Reisdag
We zijn er! Ik schrijf dit berichtje vanuit het bed in het hotel! Wat we ervan hebben gezien, is het hier prachtig. Maar eerst even het verslag van gisteren.
We zijn in de nacht van zaterdag op zondag om 3:30 vertrokken in een flinke sneeuwbui. We konden op sommige stukken maar 80 rijden en het was hier en daar verraderlijk glad. We kwamen mooi op tijd aan en we hoefden nauwelijks te wachten om de koffers in te leveren. Inchecken hadden we zaterdag al gedaan.
Voor de mensen die nog gaan: print je ESTA-formulier uit! Ze vragen er nu naar bij het inchecken van je bagage. Nieuwe regels vanaf 20 januari!
Na een kopje koffie, hebben we eigenlijk al snel Hanneke’s ouders – die zo lief waren om ons weg te brengen - goedendag gezegd, want de security-check en het boarden begon al redelijk snel. Anderhalf uur voor vertrek. En we kregen natuurlijk een kruisverhoor, hoewel de vrolijke dame die ons ondervroeg duidelijk een beetje cynisch was. Daarna de check, schoenen uit, laptop eruit, vloeistoffen eruit, door de detector (nog geen bodyscanners te zien) en de ‘full visitation’. En je wordt echt heel grondig gefouilleerd. Daarna moesten alle tassen open. De dame die dat bij ons deed zei uit zichzelf dat ze het helemaal zat was, die nieuwe regels. Per vlucht alle tassen bekijken. Zij had dienst met de kerstdagen, op de vlucht waar de mislukte aanslag op werd gepleegd. Ze zei: “ik zal nu wel goed kijken” en ze moest zelf heel hard lachen (wij met kiespijn..).
De vlucht zelf verliep heel rustig, we hebben zelden zo’n rustige vlucht meegemaakt. Ik heb zelfs geen Rescue Spray nodig gehad. We vlogen al met een Delta-toestel en de crew had ook Delta-outfits. We hadden wel wat vertraging, (zeker 1,5 uur). Er was iets met het karretje dat het toestel terugdrukt. Toen er een nieuwe was, moest het toestel nog door de-icing, want er zat teveel sneeuw en ijs op het toestel. Wat alleen heel vervelend was, was dat Ryan heel ziek werd aan boord. Het was maar goed dat we zo dicht bij de toiletten zaten. Hij zag echt groen en geel, zomaar ineens! Heel naar, hij was echt goed ziek en hij had vreselijke hoofdpijn. Ik dacht nog even dat hij van z’n stokje zou gaan. Ik had zelf ook wel flinke hoofdpijn, maar ik was er niet ziek bij. Vandaar dat jullie het even zonder foto's moeten doen van de vlucht en de reis zelf...we hadden ff wat andere dingen te doen!
Wat ook een beetje jammer was, was dat ze na het ontbijt helemaal in het begin, niet meer langs kwamen om drinken te brengen. Op een gegeven moment zagen we wel mensen naar achteren lopen die terug kwamen met drinken. Ik dacht: die zijn het ook zat. Man, we hadden echt dorst gekregen na een paar uur! We begrepen er helemaal niks van! Toch naar achteren gelopen. En daar kwamen we erachter dat dat de bedoeling was. Zelf bediening! Echt waar! Ze zullen het wel gezegd hebben, maar dat hebben we dan volledig gemist. We vonden dat eigenlijk heel gek, dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Ondanks dat het een hele rustige vlucht was, leek hij echt eeuwen te duren.
Eenmaal in Detroit werd Ryan witter en witter. Hij trilde er helemaal van. Wat een ellende. Uit het vliegtuig moest ikzelf eerst even naar het toilet, voordat we in de rij gingen voor customs. En daar kwam ik dus gezellig vast te zitten. Er kwam geen beweging meer in het slot van de toiletdeur. Gelukkig moesten er meer naar het toilet, dus waren mijn eerste woorden op Amerikaanse boden: “Excuse me, can you help me...i’m stuck in here!”. Waarna men mij heeft bevrijdt....het koude zweet brak me toch wel even uit!
De rij voor customs was gigantisch en het schoot niet op, natuurlijk. De dame die ons ondervroeg was vreselijk zuur. Ze liet me dingen opzoeken waar we naartoe gingen, retour tickets....en keek er niet eens naar. Ze wilde weten wat ons beroep was, ze wilde zelfs precies weten met welk rechtsgebied in me bezig hield.
Daarna koffers claimen, weer paspoort laten zien, koffers inleveren. Weer door de security, schoenen uit, laptop uit de tas, vloeistoffen apart, door de detector...wat een gedoe. Eenmaal in de terminal, zat Ryan er helemaal doorheen. Voetje voor voetje zijn we naar de gate (helemaal aan de andere kant van de terminal) gelopen. Maar dat was wel lekker, we hebben de tram maar niet genomen. Ik heb Ryan bij de gate geparkeerd, en ik ben water gaan halen en een Pepto-Bismol voor Ryan. Een mooi roze pilletje, dat helpt tegen misselijkheid en een maag die van streek is. Ik dacht: in het ergste geval kan hij ervan over zijn nek gaan. En aangezien dat toch al aan de gang was....kon het alleen maar beter worden. En dat klopte, want eenmaal in de lucht richting Orlando ging het alweer stukken beter. Ik had zelf ook maar even een paracetamol genomen. We hebben allebei wel even kunnen slapen.
De tweede vlucht was wat hobbeliger. Daar waarschuwden ze ons meteen al voor. Dus dat was geen verrassing. Eigenlijk viel het heel erg mee, we hebben erger meegemaakt. En lang leve de iPod Touch die we zaterdag toch nog even gehaald hadden. We hadden er wat spelletjes opgezet en natuurlijk een hele collectie muziek.
In Orlando viel ons op dat het vliegveld heel mooi is opgekapt, je kent het haast niet terug! En wat een drukte daar! We waren al snel bij het trammetje dat ons naar de Terminal bracht. Bagage gehaald en op naar de Magical Express balie. Binnen no-time zaten we in de bus. Wat een service en er zijn veel Disney-mensen zaanwezig om je naar de goede bus te brengen. Rond 20:00 uur lokale tijd (02:00 Nederlandse tijd) stonden we in te checken in Port Orleans Riverside. Het was echt heel erg benauwd en drukkend warm.
Ze hadden ons op een Alligator Bayou-kamer gezet. Maar ik heb gevraagd of er ook nog een kamer was in Magnolia Bend, en die was er. Nu slapen we in Oak Manor, lekker dicht bij het hoofdgebouw. We hebben even het terrein verkend, het winkeltje en de foodcourt natuurlijk. We hebben even een Refill-Mug gekocht. Die mok koop je voor $14,- en die kun je in je resort gratis vullen met heel veel soorten fris, koffie, thee, choco, sap etc. Heel handig. En die gebruiken we ook als we straks in de Grand Floridian zitten.
Ryan voelde zich weer helemaal goed na zijn pilletje, helemaal opgelucht en...leeg! dus hij wilde toch graag even wat eten. Een eenvoudig en licht broodje gehaald in de Riverside Mill Foodcourt, op zijn eigen risico. Maar na dat broodje was hij weer helemaal terug op aarde en hebben we nog even een wandeling gemaakt over het resort.
We zijn rond 21:30 gaan slapen, moe van een enerverende dag!
We zijn in de nacht van zaterdag op zondag om 3:30 vertrokken in een flinke sneeuwbui. We konden op sommige stukken maar 80 rijden en het was hier en daar verraderlijk glad. We kwamen mooi op tijd aan en we hoefden nauwelijks te wachten om de koffers in te leveren. Inchecken hadden we zaterdag al gedaan.
Voor de mensen die nog gaan: print je ESTA-formulier uit! Ze vragen er nu naar bij het inchecken van je bagage. Nieuwe regels vanaf 20 januari!
Na een kopje koffie, hebben we eigenlijk al snel Hanneke’s ouders – die zo lief waren om ons weg te brengen - goedendag gezegd, want de security-check en het boarden begon al redelijk snel. Anderhalf uur voor vertrek. En we kregen natuurlijk een kruisverhoor, hoewel de vrolijke dame die ons ondervroeg duidelijk een beetje cynisch was. Daarna de check, schoenen uit, laptop eruit, vloeistoffen eruit, door de detector (nog geen bodyscanners te zien) en de ‘full visitation’. En je wordt echt heel grondig gefouilleerd. Daarna moesten alle tassen open. De dame die dat bij ons deed zei uit zichzelf dat ze het helemaal zat was, die nieuwe regels. Per vlucht alle tassen bekijken. Zij had dienst met de kerstdagen, op de vlucht waar de mislukte aanslag op werd gepleegd. Ze zei: “ik zal nu wel goed kijken” en ze moest zelf heel hard lachen (wij met kiespijn..).
De vlucht zelf verliep heel rustig, we hebben zelden zo’n rustige vlucht meegemaakt. Ik heb zelfs geen Rescue Spray nodig gehad. We vlogen al met een Delta-toestel en de crew had ook Delta-outfits. We hadden wel wat vertraging, (zeker 1,5 uur). Er was iets met het karretje dat het toestel terugdrukt. Toen er een nieuwe was, moest het toestel nog door de-icing, want er zat teveel sneeuw en ijs op het toestel. Wat alleen heel vervelend was, was dat Ryan heel ziek werd aan boord. Het was maar goed dat we zo dicht bij de toiletten zaten. Hij zag echt groen en geel, zomaar ineens! Heel naar, hij was echt goed ziek en hij had vreselijke hoofdpijn. Ik dacht nog even dat hij van z’n stokje zou gaan. Ik had zelf ook wel flinke hoofdpijn, maar ik was er niet ziek bij. Vandaar dat jullie het even zonder foto's moeten doen van de vlucht en de reis zelf...we hadden ff wat andere dingen te doen!
Wat ook een beetje jammer was, was dat ze na het ontbijt helemaal in het begin, niet meer langs kwamen om drinken te brengen. Op een gegeven moment zagen we wel mensen naar achteren lopen die terug kwamen met drinken. Ik dacht: die zijn het ook zat. Man, we hadden echt dorst gekregen na een paar uur! We begrepen er helemaal niks van! Toch naar achteren gelopen. En daar kwamen we erachter dat dat de bedoeling was. Zelf bediening! Echt waar! Ze zullen het wel gezegd hebben, maar dat hebben we dan volledig gemist. We vonden dat eigenlijk heel gek, dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Ondanks dat het een hele rustige vlucht was, leek hij echt eeuwen te duren.
Eenmaal in Detroit werd Ryan witter en witter. Hij trilde er helemaal van. Wat een ellende. Uit het vliegtuig moest ikzelf eerst even naar het toilet, voordat we in de rij gingen voor customs. En daar kwam ik dus gezellig vast te zitten. Er kwam geen beweging meer in het slot van de toiletdeur. Gelukkig moesten er meer naar het toilet, dus waren mijn eerste woorden op Amerikaanse boden: “Excuse me, can you help me...i’m stuck in here!”. Waarna men mij heeft bevrijdt....het koude zweet brak me toch wel even uit!
De rij voor customs was gigantisch en het schoot niet op, natuurlijk. De dame die ons ondervroeg was vreselijk zuur. Ze liet me dingen opzoeken waar we naartoe gingen, retour tickets....en keek er niet eens naar. Ze wilde weten wat ons beroep was, ze wilde zelfs precies weten met welk rechtsgebied in me bezig hield.
Daarna koffers claimen, weer paspoort laten zien, koffers inleveren. Weer door de security, schoenen uit, laptop uit de tas, vloeistoffen apart, door de detector...wat een gedoe. Eenmaal in de terminal, zat Ryan er helemaal doorheen. Voetje voor voetje zijn we naar de gate (helemaal aan de andere kant van de terminal) gelopen. Maar dat was wel lekker, we hebben de tram maar niet genomen. Ik heb Ryan bij de gate geparkeerd, en ik ben water gaan halen en een Pepto-Bismol voor Ryan. Een mooi roze pilletje, dat helpt tegen misselijkheid en een maag die van streek is. Ik dacht: in het ergste geval kan hij ervan over zijn nek gaan. En aangezien dat toch al aan de gang was....kon het alleen maar beter worden. En dat klopte, want eenmaal in de lucht richting Orlando ging het alweer stukken beter. Ik had zelf ook maar even een paracetamol genomen. We hebben allebei wel even kunnen slapen.
De tweede vlucht was wat hobbeliger. Daar waarschuwden ze ons meteen al voor. Dus dat was geen verrassing. Eigenlijk viel het heel erg mee, we hebben erger meegemaakt. En lang leve de iPod Touch die we zaterdag toch nog even gehaald hadden. We hadden er wat spelletjes opgezet en natuurlijk een hele collectie muziek.
In Orlando viel ons op dat het vliegveld heel mooi is opgekapt, je kent het haast niet terug! En wat een drukte daar! We waren al snel bij het trammetje dat ons naar de Terminal bracht. Bagage gehaald en op naar de Magical Express balie. Binnen no-time zaten we in de bus. Wat een service en er zijn veel Disney-mensen zaanwezig om je naar de goede bus te brengen. Rond 20:00 uur lokale tijd (02:00 Nederlandse tijd) stonden we in te checken in Port Orleans Riverside. Het was echt heel erg benauwd en drukkend warm.
Ze hadden ons op een Alligator Bayou-kamer gezet. Maar ik heb gevraagd of er ook nog een kamer was in Magnolia Bend, en die was er. Nu slapen we in Oak Manor, lekker dicht bij het hoofdgebouw. We hebben even het terrein verkend, het winkeltje en de foodcourt natuurlijk. We hebben even een Refill-Mug gekocht. Die mok koop je voor $14,- en die kun je in je resort gratis vullen met heel veel soorten fris, koffie, thee, choco, sap etc. Heel handig. En die gebruiken we ook als we straks in de Grand Floridian zitten.
Ryan voelde zich weer helemaal goed na zijn pilletje, helemaal opgelucht en...leeg! dus hij wilde toch graag even wat eten. Een eenvoudig en licht broodje gehaald in de Riverside Mill Foodcourt, op zijn eigen risico. Maar na dat broodje was hij weer helemaal terug op aarde en hebben we nog even een wandeling gemaakt over het resort.
We zijn rond 21:30 gaan slapen, moe van een enerverende dag!
Abonneren op:
Posts (Atom)
