Hoe een rustdag een stressdag werd....

Gisteren merkten we dat de auto niet goed meer open en dicht wilde. De afstandsbediening deed het niet goed meer, waarschijnlijk de batterij leeg. En je kon de auto niet met een sleutel open maken. Dus wij dachten: we rijden even naar het hotel waar we de auto hebben gehuurd, dan ruilen we hem wel om. Want je wil niet dat je net boodschappen hebt gedaan en je kunt je auto niet meer in! Het was toch al niet de auto die we hadden besteld, maar een andere. Dus op naar het Dolphin Hotel.

Bij het hotel bleek dat ze de sleutel niet konden maken, maar dat ze ook geen andere auto hadden. We moesten naar het vliegveld om de auto om te ruilen. En dat was juist de reden dat we de auto bij het hotel wilden ophalen. Omdat we geen zin hadden om van-en-naar dat vliegveld te tuffen. Toch weer een half uur rijden. Maar ok. Op naar het vliegveld.

Bij het vliegveld aangekomen, konden we de auto makkelijk inleveren bij Rental-Car-Return. De Alamo-medewerker scande de Dodge, gaf ons een bonnetje en met dat bonnetje konden we bij de klantenservice om een andere vragen. De man bij de klantenservice was heel schappelijk en we kregen een upgrade: we mochten een full-size SUV uitzoeken. Dus wij zochten een hele mooie witte JEEP uit, super! 4x4, splinternieuw! Wel traag ondanks de dikke motor, maar de auto zal ook wel wat wegen.

Op de terugweg zijn we bij een outlet-mall gestopt om even wat te shoppen. Ryan wilde een nieuwe pet omdat die hij nu ophad hem niet zo lekker zat. Dus bij de mall aangekomen, zijn we eerst een broodje gaan eten. Heerlijk, met Turkeybreast, healthy choice! Gezellig, totdat we in de Ralph Lauren winkel beddegoed aan het kijken waren.

Oooooooh SH*T! ***! hoorde ik Ryan zeggen. Ik begon in eerste instantie hard te lachen, ik hoor Ryan dat nooit zeggen. Ik zeg lachend: "ooh, wat is er aan de hand?" "DE SLEUTEL VAN HET APPARTEMENT ZIT NOG AAN DE AUTOSLEUTEL VAN DE DODGE!!!!!!!" Nou, dan stijgt je bloeddruk wel even kan ik je melden. Dan zit je hart je in je keel.

Gelukkig hadden we alles bij ons: de paspoorten, credit card, telefoons. Maar niet: het nummer van de Alamo balie in het vliegveld en óók niet het nummer van Hotelbeds, waar wij het appartement van huren. Ik weet dat ze een nood-nummer hebben. Alleen dat noodnummer, lag nog in het appartement, waar we dus niet meer in konden.

Eerst het algemene nummer van Alamo gebeld, die ons doorverbonden hebben met het Vliegveld. Daar zeiden ze dat we beter terug konden komen (het was al een paar uur geleden) en dan zouden zij alvast gaan zoeken. De auto moest naar Rental return en één van ons moest naar de klantenservice en één van ons moest in de auto blijven zitten. Anders gingen ze de auto scannen en hadden we ook geen auto meer. Eenmaal daar aangekomen, is Ryan naar de balie gegaan en ik ben blijven zitten (het zijn 2 afzonderlijke gebieden: return en afhalen. Ze scannen je auto en als je wilt ruilen krijg je een bonnetje en moet je naar een andere balie). Ik moest steeds uitleggen dat de auto niet gescand moest worden, maar dat we een sleutel zochten, Ryan bij de klantenservice was en dat we zo weggingen. En dat een keer of 8. Op een gegeven moment had ik alle medewerkers gehad en als er weer 1 langs kwam: "you're still here? " "Yes, I'm still here here". Intussen hielden Ryan en ik telefonisch contact, maar de paniek begon toch wel toe te slaan na een uur. Het was al 4 uur en als het nog langer zou duren, dan moesten we iets anders verzinnen, anders zouden we het weekend door brengen in een ander hotel, zonder wat dat ook.

Op een gegeven moment was ik het zal alleen in die auto. Ik heb een medewerker gevraagd of ze de auto niet wilde scannen en een ruil-bonnetje kon maken. Dan kon ik bij de andere balie weer een auto ophalen, en kon ik tenminste naar Ryan. Ze begreep het helemaal en maakte een bonnetje voor me. Dus ik de auto weer uitgepakt en met bonnetje naar Ryan, die bij de klantenservice stond te ijsberen. De man bij de klantenservice deed wat hij kon, maar waarschijnlijk was de auto al ergens anders naartoe (een ander gebouw, hij was nog niet verhuurd). Ze konden hem niet vinden. Ze hadden er naar eigen zeggen heel veel mensen op, maar niemand kon de auto vinden. Ze hadden wel met ons te doen, maar konden gewoon niets meer doen dan dat. Ze hebben duizenden auto's en het was piekuur. Maar de minuten tikten weg....

Op een gegeven moment heb ik hem gevraagd of hij voor mij het nummer van Hotelbeds kon opzoeken. En dat kon hij niet vinden. bestaat niet zei hij. Toen heb ik gevraagd: kijk eens bij cane Island.com En daar stond een nummer. Dat nummer was steeds in gesprek. Toen ik iemand aan de lijn kreeg, heb ik haar de situatie uitgelegd. maar zij kon niets voor ons doen, want dan moesten we bij de verhuurder zijn (er zijn meerdere verhuurders hier). ZIj kon in eerste instantie het nummer ook niet vinden. Maar toen zei ze: wacht eens...hier is wat. Dus ik dat nummer gebeld, weer de situatie uitgelegd. En zij moest lachen, gebeurt vaker schijnbaar. Ze zou iemand sturen om een nieuwe sleutel in de kluis bij de deur te doen, ze gaf ons de code zodat we erin konden.

Toen hebben we Alamo vaarwel gezegd, hebben we een nieuwe auto uitgezocht en zijn we terug naar cane island gereden.

Even later in de auto belde de dame van Hotelbeds me terug. De monteur was nu bij het appartement, maar daar was iemand en die zei dat hij niet had gebeld. Ik nogmaals het nummer van het appartement opgegeven. Inmiddels waren we er bijna. Toen we aankwamen, was het slot uit de deur en was er verder niemand.

Een paar seconden later kwam er een monteur aan. Hij had het slot eruit gehaald en een nieuwe gemaakt. Kosten: $95. Maar gelukkig zijn we na al deze perikelen weer thuis en is alles er nog. Het was een aardige monteur. Het gebeurt schijnbaar heeeeeel vaak dat mensen dit doen. Hij heeft er bijna een dagtaak aan.

Eenmaal thuis hebben we even een kop koffie gedronken en zijn we naar Olive Garden gegaan voor een lekkere Italiaanse maaltijd. Ik had geen zin meer om zelf te koken en had zin in pasta, haha! En Olive Garden zit hier op de hoek, dus dat komt mooi uit!Het was heerlijk! We hadden beiden de Caprese Flatbread vooraf, lekker zeg! En lasagne als hoofdgerecht. Het smaakte allemaal prima, maar wat was het koud in dat restaurant!!!

De les van vandaag:
- doe nooit de sleutel van je appartement aan de sleutel van je huurauto;
- laat niets liggen in je huurauto;
- en neem altijd het noodnummer van je appartement mee!
- we weten hoe de huurauto-industrie in de USA werkt,
- we weten hoe een Dodge Charger, een Jeep én een Dodge Journey rijden;
- we kunnen ons allebei prima verstaanbaar maken;
- Ryan kan goed autorijden;
- Miep is onmisbaar;
- vakanties dus niet altijd vlekkeloos verlopen.....

Dusssss we hebben wat meegemaakt vandaag!