Van vakantieperikelen en goede voornemens...

In de eerste plaats: de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Dat 2010 maar een gezond, gelukkig en reislustig jaar mag worden!

De eerste lange reis (en meteen de laatste waarschijnlijk) van dit jaar staat al voor de deur, en we staan te trappelen om die deur open te doen. Aan de andere kant wordt het vakantie gevoel ook wat overschaduwd door ziekte in de familie, een terroristische aanslag op uitgerekend de vlucht naar Detroit die wij ook nemen én toch ook de vliegangst die zich nu reeds begint te manifesteren bij Hannah.
“…Wat, als….”
“…je bent niet binnen 2 uur thuis…”
“…8 en 3 uur zonder vaste grond…”
“…de Atlantische Oceaan komt vast heel hard aan…”
“…die piloten die waren geschorst….die waren toch ook van NWA?...”
“…wij zijn vast niet zo dapper als Jasper Schuringa…”
“…maar 2 motoren…”
“…waarom noemen ze een vliegtuig ook een KIST?...” en
“…hoezo, KRUIShoogte?...”

Allemaal belemmerende overtuigingen. En zo ben je je eigen drempel. Maar we laten ons er niet door uit het veld slaan. Het scheelt dat we ‘the happiest place on earth’ in het vooruitzicht hebben. We gaan onze goede voornemens voor dit jaar meteen al in januari gestalte geven: grenzen verleggen én meer ECHT genieten! Loslaten en doen wat je leuk vindt. Voor je het weet, kan het niet meer. Daar zijn we het afgelopen jaar ook mee geconfronteerd, van heel dichtbij.

Dus:
De planning is bijna rond, maar we moeten nog wel even een aantal dingen regelen. In de eerste plaatst moeten we ESTA nog invullen, het elektronische visum voor de USA (anders komen we het land niet in). We moeten ook nog de rondleiding door het Magic Kingdom vastleggen. Informatiedocumentjes maken voor de thuisblijvers. En we moeten nog een grotere bench kopen voor de hond.



Saar gaat naar ‘Opa en Oma’! En dat vinden we heel erg fijn. Dan hoeft ze niet op Hotel. We weten dat ze het goed heeft daar. Maar met haar medische toestand op het moment, gunnen we haar ook een vertrouwde omgeving en vertrouwde mensen. Wat is het toch fijn als je je hond een bench aangewend hebt (zeker als die hond graag op onderzoek uit gaat als de baas van huis is). Nee, Saar heeft geen verlatingsangst. Maar ze is gewoon een boef. Koekjes jatten als je even niet kijkt. De post openmaken als je éven naar vriendje Albert bent voor een boodschap. De hoop dat dit ná de hondenpubertijd over gaat, hebben we inmiddels ook laten varen. Met haar 2 jaar en 4 maanden doet ze het allemaal nog even enthousiast. Thuis heeft mevrouw een ruime, luxe en onverwoestbare accommodatie tot haar beschikking. Maar gelukkig is daar het berustende karakter van de Berner en gaat ze zonder mokken óók de bench in als ze uit logeren gaat. Alles voor een koekje, dat dan weer wel.

Rest ons nog de laatste loodjes af te wikkelen, nog 13 dagen te werken en vooral nog ruim 18 dagen uit te kijken naar de vakantie!