Ja, het is weer zo laat. We hebben heimwee naar onze favoriete plekken om vakantie te vieren. Amerika (en met name Florida) en Canada. We zijn nu pas de laatste hand aan het leggen aan de film die we gemaakt hebben. Wat een LOL hebben we gehad om die film in elkaar te zetten en nu is hij bijna af. Hij duurt 1,5 uur dus die zal ik jullie besparen ;-)
In deze zomertijd zijn er alweer veel mensen die kant op geweest en we worden alweer aangestoken door alle mooie verhalen die we op de blogs lezen en de daarmee gepaard gaande foto's.
Voor ons is het allemaal nog ver weg, hoewel we alweer aan het mijmeren zijn over 'een volgende keer'. We zijn alweer stiekem plannen aan het maken, maar helaas zijn die nog alles behalve concreet.
Voorlopig is het kamperen. Kamperen in ons eigen huis wel te verstaan. We zijn namelijk verhuisd en er komt een redelijk grote verbouwing aan. We gaan live bloggen tijdens de verbouwing en totdat deze begint, houden we de geïnteresseerden up-to-date over de vorderingen en ontwikkelingen op onze weblog:
http://ryanenhannah.blogspot.com
Zie jullie daar!
dinsdag 3 augustus 2010
dinsdag 16 februari 2010
Weer Thuis!
Zo, de laatste update van onze vakantie!
We hebben ons goed vermaakt in Canada! Het ontbijt met tante Lidy en de rest van d familie was erg gezellig! Zelfs na Florida moeten we nog steeds wennen aan wat mensen 's morgens vroeg naar binnen werken. Aardappels met ei, kaas, champions, bacon etc... Tsja, niet het soort ontbijt wat we elke dag naar binnen zouden kunnen werken! Oja, en dan ook nog ongeveer 3 grote mokken koffie erbij om te spoelen. Het was wel erg lekker en heel gezellig! Angelina had nog een mooie valentijnskaart voor ons gemaakt, dus dat was wel een verrassing!
Verder zijn we zaterdagmiddag nog naar de grote Mall in London (uurtje rijden van Sarnia) geweest.
Hier nog even een foto van onze Chevrolet Traverse:
Vlak voor London nog even lekker geluncht bij restaurant "The Four Seasons", vlak voor London.
Dus even lekker shoppen in een grotere Mall, aangezien we nog graag een trui/sweater van Vancouver2010 wilden hebben. Bij de "Zellers" in Sarnia hadden ze alleen nog maar kindermaten, dus wellicht in London.
En inderdaad had de "Hudson Bay" (officiele kledingleverancier van de canadese equipe) nog wat in onze maten. Dus Hanneke een zwarte trui met muts eraan en Ryan een blauw vest met muts. Nu zijn we dus helemaal klaar voor Vancouver2010!
Vandaag ging de reis weer terug naar Detroit via de brug. We waren daar best wel een beetje huiverig voor. Het was vandaag Family-day in Ontario (een feestdag, zodat de meeste mensen vrij zijn, maar alleen in Ontario), dus het was file-rijden op de brug. Maar na een half uurtje kwamen we eindelijk bij een douane-medewerker. Deze had iets meer vragen dan zijn Canadese collega op de heenweg. Hij wilde weten waar we naar toe gingen en waarom, waar we vandaan kwamen en wat we in de kofferbak hadden en hoe laat onze vlucht zou gaan. Ondertussen keek hij aandachtig naar onze pasfoto's en je zag hem denken of hij ons door zou laten of verder wilde kijken. Maar met de verlossende woorden dat hij ons een fijne dag wenst konden we doorgaan. Dat ging dus best wel soepel allemaal. We zagen bij andere hokjes wel wat kofferbakken opengaan, maar bij ons dus gelukkig niet!
Het ritje naar Detroit is ook erg goed te doen! Steeds maar rechtdoor tot aan het vliegveld ongeveer. Bij de rental-return van Alamo de Traverse weer ingeleverd. Met de shuttle-bus van Alamo naar de terminal.
Op de 1 of andere manier gaat het online inchecken steeds niet goed bij ons. Het is namelijk nog geen 1 keer goed gegaan (zie de vorige blogs). Een paar dagen geleden werden we netjes door KLM gebeld dat onze vlucht wat later zou vertrekken en een nieuw vluchtnummer had gekregen (dit ook door de hele opheffing van NWA) en dat we nieuwe e-tickets zouden krijgen. Prima voor mekaar zou je denken. Gelijk maar even gevraagd of het inchecken nu wel goed zou gaan en dat werd met een volmondig "ja" beantwoord. Maar wat er kwam, geen nieuwe e-tickets van KLM. Zaterdag aan het eind van de dag maar weer eens een belletje naar Amsterdam gedaan. "Ja er zijn inderdaad veranderingen in tijd en vluchtnummer" en "ja, er komen nieuwe e-tickets". Alleen werkt de e-ticketuitgifte niet in het weekend. Raar, maar waar. Maandag zouden ze dan wel komen. We kwamen al tot de conclusie dat online inchecken wel niet meer zou lukken aangezien we maandagmorgen al vroeg weg zouden gaan. Ze hadden wel verzekerd dat de vlucht gereserveerd was voor ons en dat de stoelen vast stonden dus geen probleem.
Maandagmorgen toch nog maar even de email bekeken, alleen geen nieuwe tickets!
De oude uitgeprinte tickets dus maar meegenomen voor de zekerheid. We hadden een helder licht die gelukkig onze boeking kon vinden. Dat was al positief. Toen de vraag hoeveel koffers we hadden. We hadden er 3. Ze meldde doodleuk dat we dan 1 koffer moesten betalen. Dat dachten we dus niet. Van Orlando naar Detroit was het geen enkel probleem, dus waarom nu wel dan? Haar heldere antwoord was dat die vlucht van MCO naar DTW een internationale vlucht was. En wat is DTW - AMS dan vroegen wij? Toen werd het haar wat te heet onder de voeten en haalde ze er maar een collega bij. Deze zei dat er wat bugs nog in het systeem zaten door de KLM/NWA/Delta-samenvoeging en dat er daardoor vanuit gegaan werd dat je maar 1 koffer per persoon mee mag nemen. Ze liet aan de andere medewerkster zien dat de boeking gedaan was voordat die regel inging en dat er dan nog 2 koffers mee mogen per persoon. Uiteindelijk na een minuut of 20 kwamen de boarding-passes uit de machine. So far, so good!
We kregen wel de mededeling dat we goed in de gaten moeten houden of er een gate-wissel zou zijn. Dat gebeurde nog wel eens. Bij ons 2 keer. Van A24 naar A60 naar A34.
De security-check ging allemaal goed. De heren kregen allemaal nog even een maagstreek-bevoeling. Geen probleem, allemaal goed!
Doordat ze ook nog een toestel-wissel hadden gedaan naar een kleinere, omdat het toestel niet vol zou zijn (oorspronkelijk een A330-300 naar een A330-200), gaf dat wat extra moeilijkheden. Voor ons geen probleem, aangezien onze plaatsen vast stonden, maar voor een heleboel mensen gaf dat wel problemen omdat ze op een plaats zouden zitten die niet meer bestond. We gingen al een uur van te voren beginnen met boarden. Bij het boarden stonden een stuk of 10 TSA-medewerkers te wachten die nog tijdens het boarden mensen even snel fouilleerden. Dat hadden we ook nog niet eerder meegemaakt, maar toch wel een fijn gevoel!
Toen bijna iedereen een plek had, kwamen er een paar berichten uit de cockpit. Er was nog een klein technisch probleem waar ze mee bezig waren en we zouden nog even moeten wachten met vertrekken. Er moesten nog 18 passagiers mee van andere vluchten die uit het mid-westen kwamen. Deze vluchten hadden vertraging opgelopen doordat het daar slecht weer was. Verder vertelde de piloot dat we als die passagiers binnen waren we even iets van de gate zouden gaan om te de-icen. Dat zou een minuutje of 10 duren.
Goed, passagiers allemaal binnen en gede-iced. Toen begon het wachten. Na een minuut of 10 wachten kwam er weer een stem uit de cockpit. Er was een probleem met motor nummer 2. Die wilde niet starten doordat er een klep of iets dergelijks bleef hangen. Hmmm, dat is lekker. Ze hadden hem met de hand gestart en dat ging goed. Omdat het zo'n lange vlucht was moest er volgens de piloot nog een hele papierwinkel en tests afgewerkt worden. Er moest een technicus in de cockpit komen. Als ze terug naar de gate zouden gaan, dan zou het 30 tot 40 minuten duren, dus de technicus kon blijkbaar via het neuswiel binnenkomen dat zou sneller gaan. Uiteindelijk met 1 uur 15 vertraging vertrokken. De vlucht zou geen 8 uur duren, maar 7 uur 30, dus de vertraging zou meevallen. De hele vlucht was een redelijk rustige vlucht en dat was wel erg fijn.
Uiteindelijk hadden we een uur vertraging toen we aan de gate stonden. Koffers kwamen snel, dus op naar Hanneke's ouders die ons op kwamen halen!
En zo zit deze trip en weer op! We zijn een heleboel ervaringen wijzer geworden en we weten nu ook dat als we weer op familiebezoek in Canada gaan dat we dan lekker via Detroit gaan. Dat is zoveel sneller er veel minder vermoeiend!
Tijd om de jet-leg te overwinnen en lekker met Saar te knuffelen! Weltrusten!
We hebben ons goed vermaakt in Canada! Het ontbijt met tante Lidy en de rest van d familie was erg gezellig! Zelfs na Florida moeten we nog steeds wennen aan wat mensen 's morgens vroeg naar binnen werken. Aardappels met ei, kaas, champions, bacon etc... Tsja, niet het soort ontbijt wat we elke dag naar binnen zouden kunnen werken! Oja, en dan ook nog ongeveer 3 grote mokken koffie erbij om te spoelen. Het was wel erg lekker en heel gezellig! Angelina had nog een mooie valentijnskaart voor ons gemaakt, dus dat was wel een verrassing!
Verder zijn we zaterdagmiddag nog naar de grote Mall in London (uurtje rijden van Sarnia) geweest.
Hier nog even een foto van onze Chevrolet Traverse:
Vlak voor London nog even lekker geluncht bij restaurant "The Four Seasons", vlak voor London.
Dus even lekker shoppen in een grotere Mall, aangezien we nog graag een trui/sweater van Vancouver2010 wilden hebben. Bij de "Zellers" in Sarnia hadden ze alleen nog maar kindermaten, dus wellicht in London.
En inderdaad had de "Hudson Bay" (officiele kledingleverancier van de canadese equipe) nog wat in onze maten. Dus Hanneke een zwarte trui met muts eraan en Ryan een blauw vest met muts. Nu zijn we dus helemaal klaar voor Vancouver2010!
Vandaag ging de reis weer terug naar Detroit via de brug. We waren daar best wel een beetje huiverig voor. Het was vandaag Family-day in Ontario (een feestdag, zodat de meeste mensen vrij zijn, maar alleen in Ontario), dus het was file-rijden op de brug. Maar na een half uurtje kwamen we eindelijk bij een douane-medewerker. Deze had iets meer vragen dan zijn Canadese collega op de heenweg. Hij wilde weten waar we naar toe gingen en waarom, waar we vandaan kwamen en wat we in de kofferbak hadden en hoe laat onze vlucht zou gaan. Ondertussen keek hij aandachtig naar onze pasfoto's en je zag hem denken of hij ons door zou laten of verder wilde kijken. Maar met de verlossende woorden dat hij ons een fijne dag wenst konden we doorgaan. Dat ging dus best wel soepel allemaal. We zagen bij andere hokjes wel wat kofferbakken opengaan, maar bij ons dus gelukkig niet!
Het ritje naar Detroit is ook erg goed te doen! Steeds maar rechtdoor tot aan het vliegveld ongeveer. Bij de rental-return van Alamo de Traverse weer ingeleverd. Met de shuttle-bus van Alamo naar de terminal.
Op de 1 of andere manier gaat het online inchecken steeds niet goed bij ons. Het is namelijk nog geen 1 keer goed gegaan (zie de vorige blogs). Een paar dagen geleden werden we netjes door KLM gebeld dat onze vlucht wat later zou vertrekken en een nieuw vluchtnummer had gekregen (dit ook door de hele opheffing van NWA) en dat we nieuwe e-tickets zouden krijgen. Prima voor mekaar zou je denken. Gelijk maar even gevraagd of het inchecken nu wel goed zou gaan en dat werd met een volmondig "ja" beantwoord. Maar wat er kwam, geen nieuwe e-tickets van KLM. Zaterdag aan het eind van de dag maar weer eens een belletje naar Amsterdam gedaan. "Ja er zijn inderdaad veranderingen in tijd en vluchtnummer" en "ja, er komen nieuwe e-tickets". Alleen werkt de e-ticketuitgifte niet in het weekend. Raar, maar waar. Maandag zouden ze dan wel komen. We kwamen al tot de conclusie dat online inchecken wel niet meer zou lukken aangezien we maandagmorgen al vroeg weg zouden gaan. Ze hadden wel verzekerd dat de vlucht gereserveerd was voor ons en dat de stoelen vast stonden dus geen probleem.
Maandagmorgen toch nog maar even de email bekeken, alleen geen nieuwe tickets!
De oude uitgeprinte tickets dus maar meegenomen voor de zekerheid. We hadden een helder licht die gelukkig onze boeking kon vinden. Dat was al positief. Toen de vraag hoeveel koffers we hadden. We hadden er 3. Ze meldde doodleuk dat we dan 1 koffer moesten betalen. Dat dachten we dus niet. Van Orlando naar Detroit was het geen enkel probleem, dus waarom nu wel dan? Haar heldere antwoord was dat die vlucht van MCO naar DTW een internationale vlucht was. En wat is DTW - AMS dan vroegen wij? Toen werd het haar wat te heet onder de voeten en haalde ze er maar een collega bij. Deze zei dat er wat bugs nog in het systeem zaten door de KLM/NWA/Delta-samenvoeging en dat er daardoor vanuit gegaan werd dat je maar 1 koffer per persoon mee mag nemen. Ze liet aan de andere medewerkster zien dat de boeking gedaan was voordat die regel inging en dat er dan nog 2 koffers mee mogen per persoon. Uiteindelijk na een minuut of 20 kwamen de boarding-passes uit de machine. So far, so good!
We kregen wel de mededeling dat we goed in de gaten moeten houden of er een gate-wissel zou zijn. Dat gebeurde nog wel eens. Bij ons 2 keer. Van A24 naar A60 naar A34.
De security-check ging allemaal goed. De heren kregen allemaal nog even een maagstreek-bevoeling. Geen probleem, allemaal goed!
Doordat ze ook nog een toestel-wissel hadden gedaan naar een kleinere, omdat het toestel niet vol zou zijn (oorspronkelijk een A330-300 naar een A330-200), gaf dat wat extra moeilijkheden. Voor ons geen probleem, aangezien onze plaatsen vast stonden, maar voor een heleboel mensen gaf dat wel problemen omdat ze op een plaats zouden zitten die niet meer bestond. We gingen al een uur van te voren beginnen met boarden. Bij het boarden stonden een stuk of 10 TSA-medewerkers te wachten die nog tijdens het boarden mensen even snel fouilleerden. Dat hadden we ook nog niet eerder meegemaakt, maar toch wel een fijn gevoel!
Toen bijna iedereen een plek had, kwamen er een paar berichten uit de cockpit. Er was nog een klein technisch probleem waar ze mee bezig waren en we zouden nog even moeten wachten met vertrekken. Er moesten nog 18 passagiers mee van andere vluchten die uit het mid-westen kwamen. Deze vluchten hadden vertraging opgelopen doordat het daar slecht weer was. Verder vertelde de piloot dat we als die passagiers binnen waren we even iets van de gate zouden gaan om te de-icen. Dat zou een minuutje of 10 duren.
Goed, passagiers allemaal binnen en gede-iced. Toen begon het wachten. Na een minuut of 10 wachten kwam er weer een stem uit de cockpit. Er was een probleem met motor nummer 2. Die wilde niet starten doordat er een klep of iets dergelijks bleef hangen. Hmmm, dat is lekker. Ze hadden hem met de hand gestart en dat ging goed. Omdat het zo'n lange vlucht was moest er volgens de piloot nog een hele papierwinkel en tests afgewerkt worden. Er moest een technicus in de cockpit komen. Als ze terug naar de gate zouden gaan, dan zou het 30 tot 40 minuten duren, dus de technicus kon blijkbaar via het neuswiel binnenkomen dat zou sneller gaan. Uiteindelijk met 1 uur 15 vertraging vertrokken. De vlucht zou geen 8 uur duren, maar 7 uur 30, dus de vertraging zou meevallen. De hele vlucht was een redelijk rustige vlucht en dat was wel erg fijn.
Uiteindelijk hadden we een uur vertraging toen we aan de gate stonden. Koffers kwamen snel, dus op naar Hanneke's ouders die ons op kwamen halen!
En zo zit deze trip en weer op! We zijn een heleboel ervaringen wijzer geworden en we weten nu ook dat als we weer op familiebezoek in Canada gaan dat we dan lekker via Detroit gaan. Dat is zoveel sneller er veel minder vermoeiend!
Tijd om de jet-leg te overwinnen en lekker met Saar te knuffelen! Weltrusten!
vrijdag 12 februari 2010
Canada update
Nou, we zijn er hoor!
Alles is goed gegaan. De vlucht was wat hobbelig, maar de vertraging hebben we ruimschoots ingehaald. We hebben er 2 uur en 15 minuten over gedaan, terwijl er 3 uur was gereserveerd. Dus niets te klagen. Het was wel erg wit in Detroit, maar het weer was verder rustig. Geen blizzard of andere ellende.
We hebben de auto opgehaald, een Chevy Traverse. We hadden maar keuze uit 3 auto's. 2 Dodge Journey's en de Traverse. Dus we wilden de Chevy ook weleens proberen. Het was echt heel makkelijk. We reden bij Detroit de Interstate 94 op en dat is het. Na en mijl of 70 ben je bij Port Huron en dan rij je zo de brug op.
Bij de brug hebben we helemaal geen problemen gehad. We hebben het paspoort afgegeven, de man vroeg wat we kwamen doen en hoe lang...en dat was het. We hoefden de wagen niet eens uit! Dus dat ging gesmeerd! We beseffen ons dat het niet altijd zo gladjes zal gaan, maar we vonden het echt ideaal!
Een paar minuten nadat we de brug over waren, draaiden we de oprit van oom Ben op. Super.
Het was fijn te kunnen constateren dat hij er zo goed uitziet! Ech super. In huis is er niets verander. Het voelt allemaal wel vertrouwd. Natuurlijk is het anders dan anders, maar we hadden ons erop ingesteld en het is goed zo. We zijn gaan eten bij Swiss Chalet en daarna zijn we het bed in gedoken.
Gisteren (11-2) zijn we gaan shoppen hier in de plaatselijke mall en ik ben eindelijk geslaagd voor de Uggs! Niet zo goedkoop als in de outlets helaas, maar daar hadden ze mijn maat niet meer. Maar ze zijn heerlijk warm. Geen overbodige luxe hier, het is -4 ovderdag. Dat valt mee, maar toch wel een hele overgang hoor, vanuit Florida. Hoewel het daar ook niet al te warm was, maar ok.
De merchandise voor de Olympische Spelen is hier ook op gang gekomen. Eens kijken of we nog een leuke trui of vest kunnen scoren!
Gisteravond zijn we bij tante Lidy en om Harm geweest. Mark (neef) was thuis en ook mijn andere neef Harold is even langsgekomen met zijn dochter en nieuwe vriendin. Het was erg gezellig, veel gepraat, bijgekletst. Fijn om je familie zo even weer te zien. Komend weekend zien we Marleen (mijn nicht) en haar man en kinderen ook nog even. D
Morgen gaan we met hun en oom Ben ontbijten, gezellig met iedereen!
Voor de rest gaan de dagen hier vooral vorbij met veel bijpraten en lekker rustig aan doen. Misschien dat we vanmiddag nog even richting London rijden, moeten we maar even zien!
Voor nu: groeten uit een koel Canada!
Alles is goed gegaan. De vlucht was wat hobbelig, maar de vertraging hebben we ruimschoots ingehaald. We hebben er 2 uur en 15 minuten over gedaan, terwijl er 3 uur was gereserveerd. Dus niets te klagen. Het was wel erg wit in Detroit, maar het weer was verder rustig. Geen blizzard of andere ellende.
We hebben de auto opgehaald, een Chevy Traverse. We hadden maar keuze uit 3 auto's. 2 Dodge Journey's en de Traverse. Dus we wilden de Chevy ook weleens proberen. Het was echt heel makkelijk. We reden bij Detroit de Interstate 94 op en dat is het. Na en mijl of 70 ben je bij Port Huron en dan rij je zo de brug op.
Bij de brug hebben we helemaal geen problemen gehad. We hebben het paspoort afgegeven, de man vroeg wat we kwamen doen en hoe lang...en dat was het. We hoefden de wagen niet eens uit! Dus dat ging gesmeerd! We beseffen ons dat het niet altijd zo gladjes zal gaan, maar we vonden het echt ideaal!
Een paar minuten nadat we de brug over waren, draaiden we de oprit van oom Ben op. Super.
Het was fijn te kunnen constateren dat hij er zo goed uitziet! Ech super. In huis is er niets verander. Het voelt allemaal wel vertrouwd. Natuurlijk is het anders dan anders, maar we hadden ons erop ingesteld en het is goed zo. We zijn gaan eten bij Swiss Chalet en daarna zijn we het bed in gedoken.
Gisteren (11-2) zijn we gaan shoppen hier in de plaatselijke mall en ik ben eindelijk geslaagd voor de Uggs! Niet zo goedkoop als in de outlets helaas, maar daar hadden ze mijn maat niet meer. Maar ze zijn heerlijk warm. Geen overbodige luxe hier, het is -4 ovderdag. Dat valt mee, maar toch wel een hele overgang hoor, vanuit Florida. Hoewel het daar ook niet al te warm was, maar ok.
De merchandise voor de Olympische Spelen is hier ook op gang gekomen. Eens kijken of we nog een leuke trui of vest kunnen scoren!
Gisteravond zijn we bij tante Lidy en om Harm geweest. Mark (neef) was thuis en ook mijn andere neef Harold is even langsgekomen met zijn dochter en nieuwe vriendin. Het was erg gezellig, veel gepraat, bijgekletst. Fijn om je familie zo even weer te zien. Komend weekend zien we Marleen (mijn nicht) en haar man en kinderen ook nog even. D
Morgen gaan we met hun en oom Ben ontbijten, gezellig met iedereen!
Voor de rest gaan de dagen hier vooral vorbij met veel bijpraten en lekker rustig aan doen. Misschien dat we vanmiddag nog even richting London rijden, moeten we maar even zien!
Voor nu: groeten uit een koel Canada!
woensdag 10 februari 2010
10 februari: Vliegveld-update
Nou, we zitten op Orlando International te wachten!
De wekker ging vanmorgen om 05:45. We zijn niet zo snel 's ochtends, dus we zetten de wekker altijd ruim van tevoren! De pyjama's ingepakt, toiletspullen, even naar Gasparilla's voor yoghurt, even onze afrekening voor express check-out en off we go!
De Magical Express-chauffeur wat niet zo geweldig te pas. Hij was waarschijnlijk nog niet helemaal wakker. Onze eerste reservering voor de bus stond op 8:25. Dat was übterhaupt te laat voor een internationale vlucht. Dus die hadden we gisterochtend al verplaatst naar 7:55. Maar toen het online inchecken gisteren niet lukte, hebben we het nog een uurtje naar oren verplaatst, je weet nooit wat je nog tegenkomt en waarom we niet konden inchecken! Dus we wilden er gewoon maar 4 uur van tevoren zijn.
Meneer Magical Express snapte er niets van. We hadden een voucher aan de kamerdeur gekregen waar nog 8:25 opstond, maar dat was geen probleem zei men bij de front-desk. Het ging er maar om dat er een reservering was, welke tijd maakte niet zoveel uit. Ze hadden 8:25 gisteren doorgehaald en er 7:55 achter gezet. Toen we het later verplaatst hadden naar 6:55, had de dame achter de front-desk er een aparte aantekening bij gedaan. De chauffeur begreep in de wereld niet waarom we nu al op de bus gingen. Hij had een reservering, wat is het probleem??? Anyway, we zijn er mooi op tijd gekomen, om 7:30 reden we de parkeerplaats bij de B-Terminal op.
Het inchecken is gelukt, uiteraard ging de self-service check-in niet goed. Het systeem kende ons reserveringsnummer niet. Uiteindelijk heeft iemand van de grond crew ons prima geholpen. We hebben gelukkig geen gezeur over de extra koffer gehad. Op onze tickets stond ook wel dat we ieder 2 koffers mee mochten nemen, maar de mensen naast ons moesten wél betalen!
We waren nu dus wel uren te vroeg. Maar beter te vroeg dan te laat.
Nu zitten we bij de gate te wachten op de vlucht. Alle vluchten van en naar Washington, New York en Philadelphia zijn gecanceld. De vlucht naar Minneapolis is vertraagd, vanwege het weer in..Detroit!!! Hopelijk komt het dan wel goed met onze vlucht! We wachten maar even af. Weather Channel meldt nog geen vertragingen voor DTW, alleen wat lichte sneeuw. Maar je weet het natuurlijk nooit!
Tot zover even!
De wekker ging vanmorgen om 05:45. We zijn niet zo snel 's ochtends, dus we zetten de wekker altijd ruim van tevoren! De pyjama's ingepakt, toiletspullen, even naar Gasparilla's voor yoghurt, even onze afrekening voor express check-out en off we go!
De Magical Express-chauffeur wat niet zo geweldig te pas. Hij was waarschijnlijk nog niet helemaal wakker. Onze eerste reservering voor de bus stond op 8:25. Dat was übterhaupt te laat voor een internationale vlucht. Dus die hadden we gisterochtend al verplaatst naar 7:55. Maar toen het online inchecken gisteren niet lukte, hebben we het nog een uurtje naar oren verplaatst, je weet nooit wat je nog tegenkomt en waarom we niet konden inchecken! Dus we wilden er gewoon maar 4 uur van tevoren zijn.
Meneer Magical Express snapte er niets van. We hadden een voucher aan de kamerdeur gekregen waar nog 8:25 opstond, maar dat was geen probleem zei men bij de front-desk. Het ging er maar om dat er een reservering was, welke tijd maakte niet zoveel uit. Ze hadden 8:25 gisteren doorgehaald en er 7:55 achter gezet. Toen we het later verplaatst hadden naar 6:55, had de dame achter de front-desk er een aparte aantekening bij gedaan. De chauffeur begreep in de wereld niet waarom we nu al op de bus gingen. Hij had een reservering, wat is het probleem??? Anyway, we zijn er mooi op tijd gekomen, om 7:30 reden we de parkeerplaats bij de B-Terminal op.
Het inchecken is gelukt, uiteraard ging de self-service check-in niet goed. Het systeem kende ons reserveringsnummer niet. Uiteindelijk heeft iemand van de grond crew ons prima geholpen. We hebben gelukkig geen gezeur over de extra koffer gehad. Op onze tickets stond ook wel dat we ieder 2 koffers mee mochten nemen, maar de mensen naast ons moesten wél betalen!
We waren nu dus wel uren te vroeg. Maar beter te vroeg dan te laat.
Nu zitten we bij de gate te wachten op de vlucht. Alle vluchten van en naar Washington, New York en Philadelphia zijn gecanceld. De vlucht naar Minneapolis is vertraagd, vanwege het weer in..Detroit!!! Hopelijk komt het dan wel goed met onze vlucht! We wachten maar even af. Weather Channel meldt nog geen vertragingen voor DTW, alleen wat lichte sneeuw. Maar je weet het natuurlijk nooit!
Tot zover even!
5 februari t/m 9 februari: Een disney-update...
Zo, we hebben even een tijdje niets van ons laten horen, maar dat komt omdat we het zo naar onze zin hebben en we dus geen tijd hadden om de blog te updaten.
Vandaar nu even een korte update, vlak voordat we afreizen naar het koude Detroit en als eindbestemming Sarnia (Canada).
Zoals gezegt: we hebben veel, zeg maar heeeeel veel Disneyparken gedaan. Wat we geleerd hebben van de vorige keer Florida is dat we het vooral rustig aan moeten doen. En dat hebben we dus ook gedaan! We hebben heerlijk rustig op ons gemak weer alle parken bezocht. En natuurlijk ook heel veel lekker achter de koffie/limonade gezeten, zodat de voeten weer wat rust kregen. De schoenen voor Hannah, die we bij de Nike-outlet in Orlando gekocht hadden doen uitstekend hun werk! Geen centje pijn. De schoenen van Ryan zijn bijna aan het einde. Wellicht moeten die in Canada vervangen worden, maar dat zal geen probleem zijn.
Tsja, over het weer valt veel te zeggen. We hebben een paar dagen regen gehad. Niet alleen op de laatste dag in Cane Island, maar ook de laatste dag in de Grand Floridian was ook gedeeltelijk regenachtig. We hadden wel gehoord en gelezen dat het als het regent in Florida, dat het dan zomaar ineens een paar minuten later weer strak blauw kan zijn. Dat hebben we inderdaad meegemaakt, maar daarentegen ook dat het gewoon uren achter elkaar kan regenen. Daar wordt je dan niet echt blij van. Maar toch is het raar maar waar dat het dan nog best ontzettend druk kan zijn in de parken. Het is ons überhaupt opgevallen dat het de laatste dagen ontzettend druk is in alle parken.
Vandaag stond op het programma om eerst naar Epcot te gaan, daar nog even Soarin' tedoen (dat hadden we nog maar 1 keertje gedaan deze keer) en verder nog even te kijken of de wachtrij bij TestTrack lang was. Dat laatste was het geval, dus geen TestTrack meer deze vakantie. Soarin hebben we 2 keer gedaan. De wachtrij was 20 minuten en toen we klaar waren zou een uurtje later de fastpass ingaan. Dus hebben we maar even een fastpass getrokken. Toen door naar Living with the Land. Altijd een mooi en informatief ritje. Daarna maar ff een kopje koffie in The Land gedronken en toen was het al tijd voor het tweede ritje Soarin'. Dat was het ochtendprogramma.
Vervolgens zijn we naar ons hotel gegaan, aangezien het begon te regenen...en bleef regenen. Dus hebben we maar vast de koffers gepakt, hebben we dat ook weer achter de rug. We hebben even bij de front-desk geckeckt of het met de Magical Express allemaal goedgekomen was. Dat was gisteren nog even de vraag aangezien ze geen vluchtgegevens van ons hadden. Wel raar want die hadden we wel opgegeven. Dat was ook al een probleem toen we op Orlando Airport aankwamen. Toen stond er in de computer dat we de Magical Express heen zouden nemen en op dezelfde dag ook weer terug zouden gaan. Maar dat ging verder wel goed. In ieder geval was het goedgekomen. Dan maar eens proberen in te checken voor de vlucht. Bij de front-desk vertelden ze dat de congierge-desk dat voor ons kon doen, ondanks dat we geen gebruik konden maken van de resort-check-in. Ze zouden gewoon het internet opgaan en onze boardingpassen op die manier printen. En inderdaad, dat wilden ze met alle liefde voor ons doen. Alleen rees toen het probleem dat ze het niet voor elkaar kregen. Blijkbaar konden we niet bij Delta inchecken. Ze konden wel de vluchtgegevens vinden, maar inchecken ging niet. Dus hebben we de Magical Express maar een uurtje vroeger laten zetten aangezien we nu op het vliegveld moeten inchecken.
Op de kamer hebben we maar even internet genomen om te kijken of het ons wel zou lukken. Ook wij kregen het niet voor elkaar. Eerst bij KLM, die meldde doodleuk dat het een vlucht van een andere aanbieder was en we dus doorgestuurd zouden worden naar de Delta site. Die pagina meldde dat er gegevens misten. Dus overige gegevens ingevoerd en daar kwamen bij de juiste pagina. Alleen het incheck-knopje werkte niet. Dan maar KLM bellen. Na 10 minuten in de wacht te hebben gezeten, werden we niet heel erg veel wijzer. Ze had wat over Esta, Visa en andere termen. De KLM-mevrouw verzekerde ons echter wel dat de stoelen vast stonden, dus dat is al een zorg minder. En we komen nu 4 uur van te voren op vliegveld als het goed is dus dat gaat wel lukken.
De bedoeling was om vanavond als afsluiter naar Illuminations te gaan. Maar omdat het nog steeds wat regende en we eigenlijk niet zo heel veel zin hadden om weer naar Epcot te reizen hebben we besloten om dan naar het Magic Kingdom hier om de hoek te gaan.
Enneh, we kwamen zo rond 5 uur binnen en toen was nét het strijken van de vlag. Dat gaat met de nodige ceremonie gepaard. De vlag wordt naar beneden gehaald en gegeven aan een veteraan. Het volkslied wordt natuurlijk gespeeld, kortom leuk om eens mee te maken. Stond ook nog op het lijstje van te bekijken en bij deze dus gelukt!
Bij Pinocchio even lekker wat gegeten, daarna Peter Pan (wachttijd 20 minuten), toen door naar de Haunted Mansion die een paar storingen had maar geen wachtrij. Vervolgens door naar de Pirates (ook geen wachtrij), door naar Buzz Lightyear (5 minuten wachten) en ten slotte een ritje met de TTA. Inmiddels was het 19:30, dus nog even lekker een kop koffie bij de Bakery en toen...Wishes!! Dat was wel een superafsluiting van de Disneyweek!!
Tijd om de laatste dingen af te ronden en kijken of we kunnen slapen...
We hopen binnenkort met updates uit Canada te komen!
Vandaar nu even een korte update, vlak voordat we afreizen naar het koude Detroit en als eindbestemming Sarnia (Canada).
Zoals gezegt: we hebben veel, zeg maar heeeeel veel Disneyparken gedaan. Wat we geleerd hebben van de vorige keer Florida is dat we het vooral rustig aan moeten doen. En dat hebben we dus ook gedaan! We hebben heerlijk rustig op ons gemak weer alle parken bezocht. En natuurlijk ook heel veel lekker achter de koffie/limonade gezeten, zodat de voeten weer wat rust kregen. De schoenen voor Hannah, die we bij de Nike-outlet in Orlando gekocht hadden doen uitstekend hun werk! Geen centje pijn. De schoenen van Ryan zijn bijna aan het einde. Wellicht moeten die in Canada vervangen worden, maar dat zal geen probleem zijn.
Tsja, over het weer valt veel te zeggen. We hebben een paar dagen regen gehad. Niet alleen op de laatste dag in Cane Island, maar ook de laatste dag in de Grand Floridian was ook gedeeltelijk regenachtig. We hadden wel gehoord en gelezen dat het als het regent in Florida, dat het dan zomaar ineens een paar minuten later weer strak blauw kan zijn. Dat hebben we inderdaad meegemaakt, maar daarentegen ook dat het gewoon uren achter elkaar kan regenen. Daar wordt je dan niet echt blij van. Maar toch is het raar maar waar dat het dan nog best ontzettend druk kan zijn in de parken. Het is ons überhaupt opgevallen dat het de laatste dagen ontzettend druk is in alle parken.
Vandaag stond op het programma om eerst naar Epcot te gaan, daar nog even Soarin' tedoen (dat hadden we nog maar 1 keertje gedaan deze keer) en verder nog even te kijken of de wachtrij bij TestTrack lang was. Dat laatste was het geval, dus geen TestTrack meer deze vakantie. Soarin hebben we 2 keer gedaan. De wachtrij was 20 minuten en toen we klaar waren zou een uurtje later de fastpass ingaan. Dus hebben we maar even een fastpass getrokken. Toen door naar Living with the Land. Altijd een mooi en informatief ritje. Daarna maar ff een kopje koffie in The Land gedronken en toen was het al tijd voor het tweede ritje Soarin'. Dat was het ochtendprogramma.
Vervolgens zijn we naar ons hotel gegaan, aangezien het begon te regenen...en bleef regenen. Dus hebben we maar vast de koffers gepakt, hebben we dat ook weer achter de rug. We hebben even bij de front-desk geckeckt of het met de Magical Express allemaal goedgekomen was. Dat was gisteren nog even de vraag aangezien ze geen vluchtgegevens van ons hadden. Wel raar want die hadden we wel opgegeven. Dat was ook al een probleem toen we op Orlando Airport aankwamen. Toen stond er in de computer dat we de Magical Express heen zouden nemen en op dezelfde dag ook weer terug zouden gaan. Maar dat ging verder wel goed. In ieder geval was het goedgekomen. Dan maar eens proberen in te checken voor de vlucht. Bij de front-desk vertelden ze dat de congierge-desk dat voor ons kon doen, ondanks dat we geen gebruik konden maken van de resort-check-in. Ze zouden gewoon het internet opgaan en onze boardingpassen op die manier printen. En inderdaad, dat wilden ze met alle liefde voor ons doen. Alleen rees toen het probleem dat ze het niet voor elkaar kregen. Blijkbaar konden we niet bij Delta inchecken. Ze konden wel de vluchtgegevens vinden, maar inchecken ging niet. Dus hebben we de Magical Express maar een uurtje vroeger laten zetten aangezien we nu op het vliegveld moeten inchecken.
Op de kamer hebben we maar even internet genomen om te kijken of het ons wel zou lukken. Ook wij kregen het niet voor elkaar. Eerst bij KLM, die meldde doodleuk dat het een vlucht van een andere aanbieder was en we dus doorgestuurd zouden worden naar de Delta site. Die pagina meldde dat er gegevens misten. Dus overige gegevens ingevoerd en daar kwamen bij de juiste pagina. Alleen het incheck-knopje werkte niet. Dan maar KLM bellen. Na 10 minuten in de wacht te hebben gezeten, werden we niet heel erg veel wijzer. Ze had wat over Esta, Visa en andere termen. De KLM-mevrouw verzekerde ons echter wel dat de stoelen vast stonden, dus dat is al een zorg minder. En we komen nu 4 uur van te voren op vliegveld als het goed is dus dat gaat wel lukken.
De bedoeling was om vanavond als afsluiter naar Illuminations te gaan. Maar omdat het nog steeds wat regende en we eigenlijk niet zo heel veel zin hadden om weer naar Epcot te reizen hebben we besloten om dan naar het Magic Kingdom hier om de hoek te gaan.
Enneh, we kwamen zo rond 5 uur binnen en toen was nét het strijken van de vlag. Dat gaat met de nodige ceremonie gepaard. De vlag wordt naar beneden gehaald en gegeven aan een veteraan. Het volkslied wordt natuurlijk gespeeld, kortom leuk om eens mee te maken. Stond ook nog op het lijstje van te bekijken en bij deze dus gelukt!
Bij Pinocchio even lekker wat gegeten, daarna Peter Pan (wachttijd 20 minuten), toen door naar de Haunted Mansion die een paar storingen had maar geen wachtrij. Vervolgens door naar de Pirates (ook geen wachtrij), door naar Buzz Lightyear (5 minuten wachten) en ten slotte een ritje met de TTA. Inmiddels was het 19:30, dus nog even lekker een kop koffie bij de Bakery en toen...Wishes!! Dat was wel een superafsluiting van de Disneyweek!!
Tijd om de laatste dingen af te ronden en kijken of we kunnen slapen...
We hopen binnenkort met updates uit Canada te komen!
vrijdag 5 februari 2010
4 februari: Ontbijt bij de kapitein en Epcot
Vandaag zijn we de dag goed begonnen bij de kapitein! We hebben namelijk ontbeten in de Captain's Grille in de Yacht Club. En ook dat was een schot in de roos! Want het was heerlijk. Het ontbijt was vooral ook rustig, er waren hooguit 8 tafels bezet en de meeste met maar 1 of 2 mensen. En geen schreeuwende kinderen. Het was toch half negen. Dus tijd voor het ontbijt zou je zeggen. We hebben het ontbijtbuffet genomen en daar hadden ze vanalles en nog wat. Eieren, worst, spek, aardappels, danish (zoete broodjes, koffiebroodjes etc), fruit, yoghurt (jeuj!) wafels, pannekoeken, hete bliksem, etc etc.
Het was zelfs zó lekker.....dat we vergeten zijn foto's te maken..SOLLY!
Daarna zijn we doorgewandeld naar Epcot, even lekker het ontbijt laten zakken. We zijn begonnen in Future World, hebben 2 keer Test Track achter elkaar gedaan. Het was echt rustig. En dat zou het de hele dag blijven. Ideaal! Daarna hebben we even in Mouse Gear gekeken.
Klokslag 11 uur zijn we World Showcase ingelopen. Vandaag wilden we graag alles van World Showcase zien. De vorige keer hebben we echt niet alles gezien en deze keer wilden we daar graag de tijd voor nemen. Dus we zijn begonnen in Mexico, daar hebben we de attractie nog even gedaan, daar wordt je zo vrolijk van!
Toen was Maelstrom in Noorwegen aan de beurt. Grappig, maar ze mogen die boot en die track weleens een opknapper geven, want je komt er zowat met een hernia uit. Verder hebben we nog even in het kerkje gekeken en hebben we wat gedronken in het restaurantje daar.
Toen via Afrika naar China. We hebben de film bekeken (zelfde idee als 'Oh Canada' met Martin Short, die we dinsdag al gezien hadden. Leuk! Het lied blijft hangen!) en we hebben de tentoonstelling gezien met het Spirit Army voor de keizer. Mooi gemaakt allemaal hoor! Na de winkeltjes was het tijd voor de rest van World Showcase. Er valt niet zoveel te vertellen.
We hebben voornamelijk winkeltjes gekeken. We hebben de straatartiest in Italië even meegepakt, evenals de vertellen in Japan. In Amerika heb ik de Liberty Voices nog even op film gezet en hebben we een 'American Dream' slush gehad (ja, het was lekker warm vandaag!).
Tegen een uur of 3 zijn we naar de uitgang gelopen. Het Verenigd Koninkrijk en Canada hadden we dinsdag al gedaan en hebben we nu overgeslagen. De voeten waren MOE! We hebben nog wel even Spaceship Earth gedaan op de weg naar de uitgang. Daar konden we zo doorlopen. Dinsdag was ons schermpje in het wagentje kapot en konden we 'onze toekomst'film niet zien! Dus die hebben we nu gedaan. Leuk leuk!
Op de monorail, en terug naar het hotel. In het hotel hebben we ook even wat plaatjes geschoten en toen naar de kamer. We hebben wat makkelijks gegeten hier in het hotel.
De temperatuur was erg aangenaam en we hebben allebei een lekker kleurtje gekregen vandaag. Morgen wordt het 27 graden en ze voorspellen onweer voor morgenavond. Het zal dus wel drukkend weer worden morgen! Daarna wordt het weer bewolkt en iets koeler. Voor zondag wordt het zonnig en dinsdag en woensdag weer regen.
Kleine compilatie van ons hotel...
die hebben we eraf gehaald, de muziekjes mochten niet.....
Woensdag vertrekken we weer hier. Maar tot die tijd genieten we nog even verder!
Het was zelfs zó lekker.....dat we vergeten zijn foto's te maken..SOLLY!
Daarna zijn we doorgewandeld naar Epcot, even lekker het ontbijt laten zakken. We zijn begonnen in Future World, hebben 2 keer Test Track achter elkaar gedaan. Het was echt rustig. En dat zou het de hele dag blijven. Ideaal! Daarna hebben we even in Mouse Gear gekeken.
Klokslag 11 uur zijn we World Showcase ingelopen. Vandaag wilden we graag alles van World Showcase zien. De vorige keer hebben we echt niet alles gezien en deze keer wilden we daar graag de tijd voor nemen. Dus we zijn begonnen in Mexico, daar hebben we de attractie nog even gedaan, daar wordt je zo vrolijk van!
Toen was Maelstrom in Noorwegen aan de beurt. Grappig, maar ze mogen die boot en die track weleens een opknapper geven, want je komt er zowat met een hernia uit. Verder hebben we nog even in het kerkje gekeken en hebben we wat gedronken in het restaurantje daar.
Toen via Afrika naar China. We hebben de film bekeken (zelfde idee als 'Oh Canada' met Martin Short, die we dinsdag al gezien hadden. Leuk! Het lied blijft hangen!) en we hebben de tentoonstelling gezien met het Spirit Army voor de keizer. Mooi gemaakt allemaal hoor! Na de winkeltjes was het tijd voor de rest van World Showcase. Er valt niet zoveel te vertellen.
We hebben voornamelijk winkeltjes gekeken. We hebben de straatartiest in Italië even meegepakt, evenals de vertellen in Japan. In Amerika heb ik de Liberty Voices nog even op film gezet en hebben we een 'American Dream' slush gehad (ja, het was lekker warm vandaag!).
Tegen een uur of 3 zijn we naar de uitgang gelopen. Het Verenigd Koninkrijk en Canada hadden we dinsdag al gedaan en hebben we nu overgeslagen. De voeten waren MOE! We hebben nog wel even Spaceship Earth gedaan op de weg naar de uitgang. Daar konden we zo doorlopen. Dinsdag was ons schermpje in het wagentje kapot en konden we 'onze toekomst'film niet zien! Dus die hebben we nu gedaan. Leuk leuk!
Op de monorail, en terug naar het hotel. In het hotel hebben we ook even wat plaatjes geschoten en toen naar de kamer. We hebben wat makkelijks gegeten hier in het hotel.
De temperatuur was erg aangenaam en we hebben allebei een lekker kleurtje gekregen vandaag. Morgen wordt het 27 graden en ze voorspellen onweer voor morgenavond. Het zal dus wel drukkend weer worden morgen! Daarna wordt het weer bewolkt en iets koeler. Voor zondag wordt het zonnig en dinsdag en woensdag weer regen.
Kleine compilatie van ons hotel...
die hebben we eraf gehaald, de muziekjes mochten niet.....
Woensdag vertrekken we weer hier. Maar tot die tijd genieten we nog even verder!
donderdag 4 februari 2010
woensdag 3 februari: Hollywood Studio's en Wishes
We werden na een turbulente nacht, rond 8:30 wakker. We moesten beiden nog even wennen aan het nieuwe bed, dus we werden gedurende de nacht steeds wakker. Geeft niet, het is vakantie.
We besloten even met wat yoghurt te ontbijten en daarna door te gaan naar de Hollywood Studio’s. Bij de bushalte bij het Resort hangt een TV...voor als je je verveelt tijdens het wachten, haha! Het beloofde een mooie dag te worden! Niet warm, maar droog en zonnig. Nou, ik denk dat het rond een uur of 3 toch zeker 21 graden was, niet slecht dus!
We hebben eerst de Great Movie-ride gedaan. Een ritje door de film- en theatergeschiedenis met audio-animatronics én echte acteurs. Heel grappig en mooi gemaakt.
Daarna zijn we doorgelopen naar de Backlot Tour. Hier is de tour langer en uitgebreider dan in Parijs. Helaas deden ze in de eerste scene over water-effecten niet alles, vanwege de weersomstandigheden. Een blik naar de hemel leerde ons dat de zon scheen en het voelde niet koud. Wat was het probleem?? De dame in kwestie had het wel koud...ze liep met handschoenen en een dikke winterjas (dat zie je hier wel meer. Dat zijn de Floridianen zelf...die vinden alles onderde 20 graden Celsius winters).
Toen meteen door naar Toystory Midway Mania, nieuw voor ons. Gaaaaf was dit zeg! Het zijn hele normale schietspelletjes , maar dan in 3D en je wordt er behoorlijk fanatiek van, haha. Er stond op dat de wachttijd 15 minuten was, maar we hebben zeker 45 minuten in de rij gestaan. Maar gelukkig werden we vermaakt door mr. Potatohead.
Zo nu en dan kwam er toch best een fris briesje langs! Te zien aan deze knusse, en enigszins verkleumde foto:
Toen koffie om op te warmen, Belle en het Beest en toen was het al 3 uur. We besloten even terug naar de kamer te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben erg lang op de bus moeten wachten, maar goed.
Thuis hebben we even rustig aan gedaan. Ryan heeft siësta gehouden en ik heb een filmpje van Seaworld in elkaar gezet.
Tegen 6 uur zijn we richting Magic Kingdom gegaan. Salade bij Cosmic Ray gegeten en nog even een ritje in de Tomorrowland Transit Authority gemaakt. De lichten in Space Mountain waren aan, waarschijnlijk was er een storing daar. Zo konden we mooi eens zien hoe de baan eruit ziet als het licht aan is! Toch een stuk minder spacy!
Ik heb Ryan nog even flink ingemaakt bij Buzz met 310.000 tegen 64.000, waarna het alweer tijd was voor Wishes! Hét vuurwerk bij het kasteel van het Magic Kindom. Een adembenemende afsluiter van de dag vandaag! We hebben van Anibal tijdens de rondleiding al geleerd dat het vuurwerk eigenlijk afgestoken wordt áchter het Magic Kingdom en alles wat Fantasyland is, is landingsplaats voor de vuurwerk-resten. Die natuurlijk allemaal vakkundig worden opgeruimd en eventueel onschadelijk worden gemaakt tijdens de nacht.
En nu...nu zit ik het blog te schrijven hier!
Morgen gaan we ontbijten in de Yacht Club bij de Captains Grille!
Tot later!
We besloten even met wat yoghurt te ontbijten en daarna door te gaan naar de Hollywood Studio’s. Bij de bushalte bij het Resort hangt een TV...voor als je je verveelt tijdens het wachten, haha! Het beloofde een mooie dag te worden! Niet warm, maar droog en zonnig. Nou, ik denk dat het rond een uur of 3 toch zeker 21 graden was, niet slecht dus!
We hebben eerst de Great Movie-ride gedaan. Een ritje door de film- en theatergeschiedenis met audio-animatronics én echte acteurs. Heel grappig en mooi gemaakt.
Daarna zijn we doorgelopen naar de Backlot Tour. Hier is de tour langer en uitgebreider dan in Parijs. Helaas deden ze in de eerste scene over water-effecten niet alles, vanwege de weersomstandigheden. Een blik naar de hemel leerde ons dat de zon scheen en het voelde niet koud. Wat was het probleem?? De dame in kwestie had het wel koud...ze liep met handschoenen en een dikke winterjas (dat zie je hier wel meer. Dat zijn de Floridianen zelf...die vinden alles onderde 20 graden Celsius winters).
Toen meteen door naar Toystory Midway Mania, nieuw voor ons. Gaaaaf was dit zeg! Het zijn hele normale schietspelletjes , maar dan in 3D en je wordt er behoorlijk fanatiek van, haha. Er stond op dat de wachttijd 15 minuten was, maar we hebben zeker 45 minuten in de rij gestaan. Maar gelukkig werden we vermaakt door mr. Potatohead.
Zo nu en dan kwam er toch best een fris briesje langs! Te zien aan deze knusse, en enigszins verkleumde foto:
Toen koffie om op te warmen, Belle en het Beest en toen was het al 3 uur. We besloten even terug naar de kamer te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben erg lang op de bus moeten wachten, maar goed.
Thuis hebben we even rustig aan gedaan. Ryan heeft siësta gehouden en ik heb een filmpje van Seaworld in elkaar gezet.
Tegen 6 uur zijn we richting Magic Kingdom gegaan. Salade bij Cosmic Ray gegeten en nog even een ritje in de Tomorrowland Transit Authority gemaakt. De lichten in Space Mountain waren aan, waarschijnlijk was er een storing daar. Zo konden we mooi eens zien hoe de baan eruit ziet als het licht aan is! Toch een stuk minder spacy!
Ik heb Ryan nog even flink ingemaakt bij Buzz met 310.000 tegen 64.000, waarna het alweer tijd was voor Wishes! Hét vuurwerk bij het kasteel van het Magic Kindom. Een adembenemende afsluiter van de dag vandaag! We hebben van Anibal tijdens de rondleiding al geleerd dat het vuurwerk eigenlijk afgestoken wordt áchter het Magic Kingdom en alles wat Fantasyland is, is landingsplaats voor de vuurwerk-resten. Die natuurlijk allemaal vakkundig worden opgeruimd en eventueel onschadelijk worden gemaakt tijdens de nacht.
En nu...nu zit ik het blog te schrijven hier!
Morgen gaan we ontbijten in de Yacht Club bij de Captains Grille!
Tot later!
disndag 2 februari: verhuizen naar....'The Grand'!
Ja!!! We zijn er! Het is echt waar, we zijn in the Grand Floridian! Het Disneyhotel van de Disneyhotels. Nee, gewoon hét überhotel.
Maar eerst: bedankt voor alle leuke reacties op het weblog! Leuk dat het gewaardeerd wordt!
We zijn gisteren aangekomen, maar schrijf vandaag pas een blogje. We moesten éven bijkomen van alle indrukken.
We moesten om 10:00 uur Cane Island verlaten. Ik had alleen mijn koffer van tevoren gepakt, de rest moest nog! En wat zijn we blij dat we een grote extra koffer hebben gekocht....en dat die koffer groter te maken is. Want het past allemaal nét! Zou het dan toch aan de handdoeken liggen?? Toen ik onder de bedden checkte of ik niets vergeten was, zag ik daar gewoon medicijnen onder liggen. Een oranje pilletje, code erop, etc. Wat nou als wij kleine kinderen hadden rondkruipen hier en die het pilletje als snoepje zouden hebben aangezien? Daar hebben we toch maar even melding van gemaakt!
Toen in de auto en op naar DisneyWorld! En wat een wéér! Regen, regen in het kwadraat. En het zag er niet naar uit dat het nog droog zou worden vandaag. Tegen kwart voor elf draaiden we met meneer Dodge het terrein van het hotel op, richting slagboom. De dame in het hokje keek behoorlijk streng en wilde graag een ID zien. “Aaaaaah! Mr. Klok! We were expecting you! Welcome to ‘The Grand and WELCOME HOME! Have a Grand day!”
We moesten elkaar even knijpen....’The Grand’!!!!!
Vervolgens weren we naar de overdekte ingang van het hotel gedirigeerd. Daar werd het portier van de auto al voor me open gedaan. Een bell-boy kwam op ons af: “Welcome to the Grand! Where are you from?” “Thank you so much, we’re from Holland”. “Aahh, Holland, from Amsterdam?” Nee, niet uit Amsterdam. Ik moest wel lachten, dat is het eerste wat ze je vragen als je zegt dat je uit Nederland komt. Deze donkere jongen kon alle Nederlandse voetbalploegen opnoemen. Toen we zeiden dat wij ‘dichtbij FC Twente’ wonen. “Aaaaah, McLaren!” Haha, ja, inderdaad! Geweldig! Hij parkeerde de auto even aan de kant, zodat wij in konden checken.
Bij check-in was men iets zakelijker. Maar de kamer was al klaar. Wat opviel was dat de enveloppe met de papieren hier geen standaard blauwe ‘where dreams come true’ enveloppe was, maar een donkergroene luxe kartonnen map. Met de initialen GF op een sierlijke manier erin gestanst. Wow!
We hebben een dormer-room in Sago Cay. Een grote kamer met een kingsize bed. Daar hadden we al op gehoopt (maar niet van tevoren een request ingediend). De kamer is ongeveer net zo groot als de grote kamer die we in de Beach Club hadden 2 jaar geleden. Alleen staat hier nog een mooie luie stoel met hocker extra in, naast de grote bank. Het is bijna een suite! We kijken uit op het jachthaventje en zitten heel dichtbij het restaurantje waar we onze mok kunnen vullen. Op het WC-papier en de tissues (althans, het eerste velletje) staan dezelfde letters GF gestanst. Geen schreeuwerige reclames in de kamer: “als je nu je volgende vakantie boekt krijg te 45% korting”, maar een hele gedistingeerde uitnodiging vooral nog eens te boeken en te profiteren van korting.
De zeepjes in de badkamer (shampoo, conditioner, body butter, facial soap en bath soap) zijn allemaal speciaal voor het GF gemaakt en bevatten ook de opdruk van hetzelfe Resort-Logo.
Práchtig briefpapier, ansichtkaart en enveloppen met een afbeelding van het Resort op het bureau. En bij binnenkomst hadden we een wel heel bijzonder bericht op de voicemail van de telefoon in onze kamer staan: Mickey en Minnie die ons een ‘Happy Anniversary’ wensten! Dát is nu het Disney-verschil! De persoonlijke aandacht en de manier waarop ze je telkens weer verrassen!
In de lobby van het hotel, maar ook in de hal van ons gebouw staan gigantische bloemstukken met verse bloemen. Ik heb het gecheckt: ze zijn écht vers! En ook de heerlijke zoete geur die je in de lobby ruikt, is ook te ruiken in de hal van ons gebouw.
Tussen twee haakjes: we maken deze reis eigenlijk ter ere van onze 2de trouwdag. Het is nog niet helemaal zover, maar omdat we onze huwelijksreis ook naar DisneyWorld hebben gemaakt, is dit dus een soort tweede Honeymoon, maar dan een maand of 3 te vroeg! Maar dat kwam ons beter uit.
Na alle oooh’s, aaaaah’s, kijk eens hier’s , werden we weer even wakker geschud. Want de auto moest nog terug naar het Dolphin-hotel. Dus wij weer naar beneden, waar de auto al op ons stond te wachten. We zijn naar het Dolphin-hotel gereden in de stromende regen, hebben de sleutels achter gelaten en zijn op de boot naar Epcot gestapt. Daar hebben we namelijk een reservering bij Le Cellier.
En alsof het zo moest zijn; zodra we uit de boot stapten...hield het op met regenen! Het feest kan beginnen! We hebben alle favorieten alweer gedaan. Test Track had een storing toen we erin zaten, maar gelukkig waren we net úit de hitte-kamer! Soarin’ was weer fantastisch, Spaceship Earth was ook leuk. We hebben nog even een rondje World Showcase gemaakt, en bij The American Adventure even de voeten laten rusten.
De Voices of Liberty waren vandaag iets uitgedund in formatie, maar het was weer even mooi als eerder. Er stond daar een stokoude dame de gasten naar de zaal te begeleiden. Ik herinner me haar zelfs nog van 2 jaar geleden. Een hele dunne oude dame, met lang wit haar. Ze moet de 80 al gepasseerd zijn. Dat kan bijna niet anders. Onbegrijpelijk. Sommigen doen het vast omdat ze het leuk vinden. Maar het is hier ook zo dat pensioen en AOW niet zo vanzelfsprekend zijn als in Nederland. En oude mensen moeten dus werken om te kunnen blijven wonen. Soms vind ik dat wat bitter om te zien, zoals bij deze dame. Maar misschien vindt ze het ook wel heel leuk om te doen en blijft ze zo onder de mensen.
Le Cellier was hemels! Echt waar, het eten was écht goed. We hadden een reservering voor 7:50. Maar we zijn er wat eerder naartoe gelopen en konden meteen gaan zitten! Het restaurant was klein en gezellig. Ryan had de New York steak met een aardappelgratin met gruyere. Ik had Filet Mignon op een bedje van risotto met champignons. Het was écht de perfecte risotto. Het was allemaal precies goed gekruid, ze slaan de spijker hier precies op zijn kop! Het brood dat we erbij kregen was ook erg lekker. We besloten een toetje te bestellen. Ik het appeltaartje met een bolletje vanille-ijs en Ryan de crème brulée. En....we kregen het dessert op 1 bord geserveerd! De kok had met chocolade ‘happy anniversary!’ erop geschreven en het bord lag bezaaid met eetbare mickey-confetti! Hoe geweldig is dat!?! De foto is met de telefoon gemaakt, we waren de camera vergeten mee te nemen......
Ok, naast het vlees was ook de rekening gepeperd. Maar ook dit was elke dollar meer dan waard!
We sloten de dag af met Illuminations, de spectaculaire vuurwerk en laser show. Foto’s hiervan volgen nog. Moe maar zeer voldaan zijn we op de monorail naar ‘ons’ GF gegaan.
Toen we op de kamer kwamen, had Mousekeeping ons bed opengeslagen en er lag een goede-nachtwens op het bed en 2 chocolaatjes. Natuurlijk met een afbeelding van het Resort erop....
Het licht ging bij ons op dat moment ook écht uit!
Morgen een nieuwe dag! Have a magical night!
Maar eerst: bedankt voor alle leuke reacties op het weblog! Leuk dat het gewaardeerd wordt!
We zijn gisteren aangekomen, maar schrijf vandaag pas een blogje. We moesten éven bijkomen van alle indrukken.
We moesten om 10:00 uur Cane Island verlaten. Ik had alleen mijn koffer van tevoren gepakt, de rest moest nog! En wat zijn we blij dat we een grote extra koffer hebben gekocht....en dat die koffer groter te maken is. Want het past allemaal nét! Zou het dan toch aan de handdoeken liggen?? Toen ik onder de bedden checkte of ik niets vergeten was, zag ik daar gewoon medicijnen onder liggen. Een oranje pilletje, code erop, etc. Wat nou als wij kleine kinderen hadden rondkruipen hier en die het pilletje als snoepje zouden hebben aangezien? Daar hebben we toch maar even melding van gemaakt!
Toen in de auto en op naar DisneyWorld! En wat een wéér! Regen, regen in het kwadraat. En het zag er niet naar uit dat het nog droog zou worden vandaag. Tegen kwart voor elf draaiden we met meneer Dodge het terrein van het hotel op, richting slagboom. De dame in het hokje keek behoorlijk streng en wilde graag een ID zien. “Aaaaaah! Mr. Klok! We were expecting you! Welcome to ‘The Grand and WELCOME HOME! Have a Grand day!”
We moesten elkaar even knijpen....’The Grand’!!!!!
Vervolgens weren we naar de overdekte ingang van het hotel gedirigeerd. Daar werd het portier van de auto al voor me open gedaan. Een bell-boy kwam op ons af: “Welcome to the Grand! Where are you from?” “Thank you so much, we’re from Holland”. “Aahh, Holland, from Amsterdam?” Nee, niet uit Amsterdam. Ik moest wel lachten, dat is het eerste wat ze je vragen als je zegt dat je uit Nederland komt. Deze donkere jongen kon alle Nederlandse voetbalploegen opnoemen. Toen we zeiden dat wij ‘dichtbij FC Twente’ wonen. “Aaaaah, McLaren!” Haha, ja, inderdaad! Geweldig! Hij parkeerde de auto even aan de kant, zodat wij in konden checken.
Bij check-in was men iets zakelijker. Maar de kamer was al klaar. Wat opviel was dat de enveloppe met de papieren hier geen standaard blauwe ‘where dreams come true’ enveloppe was, maar een donkergroene luxe kartonnen map. Met de initialen GF op een sierlijke manier erin gestanst. Wow!
We hebben een dormer-room in Sago Cay. Een grote kamer met een kingsize bed. Daar hadden we al op gehoopt (maar niet van tevoren een request ingediend). De kamer is ongeveer net zo groot als de grote kamer die we in de Beach Club hadden 2 jaar geleden. Alleen staat hier nog een mooie luie stoel met hocker extra in, naast de grote bank. Het is bijna een suite! We kijken uit op het jachthaventje en zitten heel dichtbij het restaurantje waar we onze mok kunnen vullen. Op het WC-papier en de tissues (althans, het eerste velletje) staan dezelfde letters GF gestanst. Geen schreeuwerige reclames in de kamer: “als je nu je volgende vakantie boekt krijg te 45% korting”, maar een hele gedistingeerde uitnodiging vooral nog eens te boeken en te profiteren van korting.
De zeepjes in de badkamer (shampoo, conditioner, body butter, facial soap en bath soap) zijn allemaal speciaal voor het GF gemaakt en bevatten ook de opdruk van hetzelfe Resort-Logo.
Práchtig briefpapier, ansichtkaart en enveloppen met een afbeelding van het Resort op het bureau. En bij binnenkomst hadden we een wel heel bijzonder bericht op de voicemail van de telefoon in onze kamer staan: Mickey en Minnie die ons een ‘Happy Anniversary’ wensten! Dát is nu het Disney-verschil! De persoonlijke aandacht en de manier waarop ze je telkens weer verrassen!
In de lobby van het hotel, maar ook in de hal van ons gebouw staan gigantische bloemstukken met verse bloemen. Ik heb het gecheckt: ze zijn écht vers! En ook de heerlijke zoete geur die je in de lobby ruikt, is ook te ruiken in de hal van ons gebouw.
Tussen twee haakjes: we maken deze reis eigenlijk ter ere van onze 2de trouwdag. Het is nog niet helemaal zover, maar omdat we onze huwelijksreis ook naar DisneyWorld hebben gemaakt, is dit dus een soort tweede Honeymoon, maar dan een maand of 3 te vroeg! Maar dat kwam ons beter uit.
Na alle oooh’s, aaaaah’s, kijk eens hier’s , werden we weer even wakker geschud. Want de auto moest nog terug naar het Dolphin-hotel. Dus wij weer naar beneden, waar de auto al op ons stond te wachten. We zijn naar het Dolphin-hotel gereden in de stromende regen, hebben de sleutels achter gelaten en zijn op de boot naar Epcot gestapt. Daar hebben we namelijk een reservering bij Le Cellier.
En alsof het zo moest zijn; zodra we uit de boot stapten...hield het op met regenen! Het feest kan beginnen! We hebben alle favorieten alweer gedaan. Test Track had een storing toen we erin zaten, maar gelukkig waren we net úit de hitte-kamer! Soarin’ was weer fantastisch, Spaceship Earth was ook leuk. We hebben nog even een rondje World Showcase gemaakt, en bij The American Adventure even de voeten laten rusten.
De Voices of Liberty waren vandaag iets uitgedund in formatie, maar het was weer even mooi als eerder. Er stond daar een stokoude dame de gasten naar de zaal te begeleiden. Ik herinner me haar zelfs nog van 2 jaar geleden. Een hele dunne oude dame, met lang wit haar. Ze moet de 80 al gepasseerd zijn. Dat kan bijna niet anders. Onbegrijpelijk. Sommigen doen het vast omdat ze het leuk vinden. Maar het is hier ook zo dat pensioen en AOW niet zo vanzelfsprekend zijn als in Nederland. En oude mensen moeten dus werken om te kunnen blijven wonen. Soms vind ik dat wat bitter om te zien, zoals bij deze dame. Maar misschien vindt ze het ook wel heel leuk om te doen en blijft ze zo onder de mensen.
Le Cellier was hemels! Echt waar, het eten was écht goed. We hadden een reservering voor 7:50. Maar we zijn er wat eerder naartoe gelopen en konden meteen gaan zitten! Het restaurant was klein en gezellig. Ryan had de New York steak met een aardappelgratin met gruyere. Ik had Filet Mignon op een bedje van risotto met champignons. Het was écht de perfecte risotto. Het was allemaal precies goed gekruid, ze slaan de spijker hier precies op zijn kop! Het brood dat we erbij kregen was ook erg lekker. We besloten een toetje te bestellen. Ik het appeltaartje met een bolletje vanille-ijs en Ryan de crème brulée. En....we kregen het dessert op 1 bord geserveerd! De kok had met chocolade ‘happy anniversary!’ erop geschreven en het bord lag bezaaid met eetbare mickey-confetti! Hoe geweldig is dat!?! De foto is met de telefoon gemaakt, we waren de camera vergeten mee te nemen......
Ok, naast het vlees was ook de rekening gepeperd. Maar ook dit was elke dollar meer dan waard!
We sloten de dag af met Illuminations, de spectaculaire vuurwerk en laser show. Foto’s hiervan volgen nog. Moe maar zeer voldaan zijn we op de monorail naar ‘ons’ GF gegaan.
Toen we op de kamer kwamen, had Mousekeeping ons bed opengeslagen en er lag een goede-nachtwens op het bed en 2 chocolaatjes. Natuurlijk met een afbeelding van het Resort erop....
Het licht ging bij ons op dat moment ook écht uit!
Morgen een nieuwe dag! Have a magical night!
dinsdag 2 februari 2010
1 februari: Relaxen en Seaworld
Ze voorspellen droog weer voor vandaag. We willen het eerst even rustig aan doen en in de middag nog even naar Seaworld. We hebben immers de tweede dag gratig toegang en we willen graag Believe nog een keer zien en de DVD kopen.
Maar de eerste blik naar buiten voorspelde gistermorgen weinig goeds. Regen. Ach, wel...er kan veel gebeuren in een paar uur! En we willen toch eerst nog even rustig aan doen. De pillen dwingen me daar ook toe, want ik word daar behoorlijk draaierig van.
Maar het helpt! Als een tierelier! De plekken in mijn gezicht zijn nagenoeg verdwenen, met uitzondering van die op mijn kin. Die waren al te ver heen. Maar ook die zijn binnen 24 uur ingedroogd, dus het virus is zich duidelijk aan het terugtrekken. Eureka! Dit spul moeten ze in Nederland ook gaan geven, maar dat zal wel niet.
Wat we ook bij de drugstore zagen: een do-it-yourself kies-reparatiesetje. Is je vulling gebroken of eruit gesprongen? Geen nood, je kunt het zelf maken! Voor een paar dollar. Annemarie...ik had nog wat mee willen nemen voor je, misschien kun je er wat mee in je praktijk. Lachen als je weekenddienst hebt: "meneer ik kom mijn bed niet uit voor gebroken vullingen, doet u het zelf maar. Heeft u pijn? Neemt u maar een paracetamolletje". Whaha, helaas ben ik het vergeten mee te nemen, en ik kom er ook niet meer aan toe..helaas!
In de middag was de regen nog niet verdwenen. En - de lucht bekijkend - leek dat in de nabije toekomst ook niet te gaan gebeuren. We zijn toch maar in de de auto gestapt, Wesh2 gaf aan dat het droog zou moeten zijn in Orlando....maar op de weg naar Seaworld wed het eerder grijzer dan lichter. Geeft niet, we laten ons niet stoppen door een beetje regen. Ik heb wel meteen bij de ingang een prachtige blauwe Seaworld poncho gekocht. Het regende me echt te hard. En de plu's die ze verkochten waren te groot om straks nog mee te nemen.
Dus gehuld in stemmig blauw (Ryan vond dat hij wel zonder poncho af kon) gingen we richting de kinderkamer van de dolfijnen: The Dolphin Nursery. Wat schattig, er zwom een dolfijn van een maandje oud rond. En er was ook een zwangere dame aanwezig. Je komt echt heel dichtbij, bijzonder hoor!
Daarna waren Clyde en Seamore aan de beurt. De show met de zeeleeuwen, otter en walrus. Toen de mime-speler als preshow opkwam, hadden we al het vermoeden dat het een beetje een flauw zou worden. En dat was het ook (en het had een hoog kabouter-plop-gehalte) maar we hebben wel gegierd van het lachen. Wat FOUT! Zo fout dat het gewoon hartstikke leuk was.
Daarna zijn we doorgelopen naar Pet's Ahoy. Die hadden we al gezien, maar ik wilde graag nog even wat filmen. En dat is goed gelukt (om het uitzonderlijk grote hoofd van de man die voor me zat heen). De show was weer anders dan eerder deze week. Maar zeker niet minder leuk.
Daarna zijn we even koffie gaan halen, om op te warmen. Het was echt heel erg rustig in het park, veel Britten! Dat wel. En die Britten zijn net als in Disneyland Parijs erg luidruchtig. En soms om het asociale af. Je pikt ze er zo uit. Dat merkten we ook toen we een bezoekje brachten aan The Wild Artic. We kregen eerst een Star-tours/Soarin achtige film. En toen konden we doorlopen naar de ijsberen en walrussen. De ijsbeer stond vlák voor het raam, uitgebreid te spelen. Hij drukte zijn gigantische poot tegen de ruit aan. Wat gigantisch!! Helaas kon ik er niets van filmen, omdat er een groep Britten luidruchtig én in vol ornaat pal voor die ruit bleef staan en niemand de kans gaf om ook even te kijken. Een kwartier lang. Vriendelijke verzoeken om even opzij te stappen werden niet in behandeling genomen. Ze spraken ineens geen Engels. Toen zijn we maar doorgelopen naar de walrussen.
Na deze tocht over de Noordpool, was het alweer bijna tijd voor Shamu! We hebben nog even een winkeltje bekeken en zijn toen naar het stadion gelopen. Er zat echt bijna niemand. Het was ook heel erg rustig in het park. Waarschijnlijk door de onophoudelijke regen. Maar ach, ik had de poncho en Ryan zijn goede wil. Wat wil je nog meer.
Nadat we een mooi plaatsje uitgezocht hadden, is Ryan nog even koffie gaan halen (en hij had warme choco voor mij meegenomen, jiehaa!). Ik heb de Tribute to our heroes nog veen op film vastgelegd, voor de ongelovigen thuis. 'Helaas' was hij niet zo uitgebreid als eerder deze week. Er zat maar 1 militair in de zaal.
De show was weer anders, maar weer net zo indrukwekkend. We hadden de lange lens gelukkig mee. We zijn dus ook zeer blij met de DVD die we mee naar huis hebben genomen. Janine, je mag meegenieten hoor! We zullen zorgen dat er ook één (helemaal niet illegaal gemaakt origineel, *hoest*) jouw kant op komt. En pa, we vergeten je niet hoor!
Daarna was het genoeg geweest met de regen. Maar het was ook 6 uur geworden en het park ging sluiten. Ik rook inmiddels naar een goedkope strandbal en Ryan had natte sokken gekregen. Maar voordat we naar huis gingen:
Naar de Walmart!
Want er moest een koffertje bijkomen. En ik kon het niet laten. Ik heb heerlijke, grote, witte, fluffy badlakens meegenomen. Ik zag ze liggen en mijn naam stond erop. En ze kostten maar $5! Diegenen die mij een beetje kennen weten hoe gek ik ben om linnengoed (en servies, haha). En ik wil al een tijdje ons bontgekleurde linnengoed vervangen door wit. En ja, wat móet je dan? Ik kon ze toch niet laten liggen???? Ik heb al zo mijn best gedaan om dat prachtige Ralph Lauren beddengoed te laten liggen....(dan hadden we nóg een koffer erbij moeten halen. Wat een prachtige spreien en kussens *zucht*). Dus dezen móesten mee.
Daarna lekker thuis een lichte hap gehad en onder de wol! Morgen is de verhuisdag naar Disney!
Dat betekent overigens ook dat er minder frequent blogjes zullen gaan verschijnen. We moeten in Disney $10 per dag betalen voor internet. De intentie is om om de dag internet te nemen en dan aan het begin én aan het einde van de 24 uur wat te posten. Maar dikke kans dat het bij dit goede voornemen blijft. Maar ik ga echt mijn best doen!
Voor nu: hasta la (Lake Buena) vista!
Abonneren op:
Posts (Atom)
