Van Nike Air Max en M&M's met pindakaas!

Vandaag staat er een shopdag op het programma. We hadden eerst de intentie om naar Seaworld te gaan, alleen kan ik voor geen meter lopen op de bootschoenen die ik voor het wandelen mee had genomen. Na een half uur dreunt elke stap door in mijn rug, zo heb ik (eer)gisteren gemerkt. Mijn vBommel sneakers die ik ook mee heb genomen zijn heel fijn, maar te plat om lang op te lopen. Dus we doen er verstandig aan eerst een paar goede schoenen te kopen, voordat we ambitieus parken gaan aandoen. Vanmorgen hebben we het eerste rustig aan gedaan en een lekkere boterham met jam en kalkoen gegeten als ontbijt. Het eerste shopdoel voor vandaag was inmiddels al geboren. De Nike factory-outlet bij de Orlando Premium Outlet.

In de keuken:



Ik heb het al die jaren in Canada - en de laatste keer in Amerika ook – volgehouden: ik ga NIET op sportschoenen lopen. Ik vertikte het, ik deed het niet. Het ziet er niet uit. Wat heb ik het vaak zien gebeuren; heb je een leuk fashionable rokje aan....met van die schuiten eronder. Geen gezicht! Maar goed, ik moet er nu echt aan geloven. En nouja, we zijn in de USA, wie kent me hier. En ze kijken er toch niet naar. Gelukkig had ik een jeans aan vandaag. Ik ben dus geslaagd bij Nike voor een paar echte Air Max Tri D (whatever..*zucht*...). Wel zwarten, dat was wel de eis. Mijn jeans – die iets te lang is – valt gracieus over de veters van mijn nieuwe, zwart-witte schoeisel. De Aussie ontbreekt er nog maar aan. Maar ze lopen wel lekker!

Daarna hebben we vriendje Ralph met een bezoekje vereerd. Mooie winkel is dat, wat hebben ze veel! En ook daar zijn wij beiden uitermate goed geslaagd. Ryan voor 2 spijkerbroeken, een trui en een polo. Ik voor 2 polo’s en een vest. We hebben wel gemerkt dat het een heel verschil is met de Europese maten. We moeten beiden zeker een maat kleiner kopen dan in Europa.

Daarna was het alweer tijd voor een lunchwrap in de foodcourt.. We hebben rustig een rondje gelopen, hier en daar wat rondgekeken, ons vergaapt aan wat zélfs in een outlet nog te duur is (Burberry...die tassen!!) en hebben we onze eerste Starbucks-koffie van deze vakantie genuttigd. Vervolgens zijn we ook nog even bij Tommy geweest. Ook daar zijn we geslaagd. En Ryan heeft nog een mooie zonnebril gekocht.



Vervolgens zijn we ‘even’ doorgereden naar de Florida Mall. Dat ‘even’ viel wat tegen. Het was best nog een eindje (16 km). En toen we er liepen, hadden we beiden eigenlijk het gevoel uitgeshopt te zijn. Dat hadden we ons 16km eerder kunnen bedenken. Maar ok. Nu we er toch waren, wilde ik wel even bij Victoria’s Secret kijken. Uiteraard wel mooie dingen gezien, maar heb het passen even uitgesteld voor een volgende keer.

En natuurlijk: M&M’s World! Wat een leuke winkel! En wat een merchandise! En schrikbarend duur. Je kunt het zo gek niet bedenken en er staat M&M’s op. Eigenlijk de omgekeerde wereld, ze zouden mij moeten betalen om als wandelend reclamebord te dienen. Maar dat is geloof ik niet de bedoeling. En we hebben kennis gemaakt met de M&M’s met pindakaas!! Heerlijk zeg, heel apart, maar heel erg lekker! We hebben een zakje getapt uit de buizen gevuld met kilo’s en kilo’s gekleurde M&M’s!





Ook wilde ik even bij de Walking Company kijken voor Uggs. Maar ze hadden niets in mijn maat! Zelfs de Classics niet. Ik kan ze wel bestellen, dan duurt het 3-5 werkdagen. Maar dat vind ik wat riskant. Ik heb wel een paar aangehad die me te groot waren. En eerlijk gezegd vielen ze me wat tegen (althans, de hogen). En ik vond ze ook nog niet zo super lopen. Ik twijfel nu toch wel of ik ze wel wil hebben. Mijn eigen outdoorlaarzen doen het prima tijdens het wandelen in het bos, en als het sneeuwt heb ik die ook aan omdat er goede grip onder zit. Ik denk er nog even over.

De buit van vandaag:



Voor het avondeten hebben we gekozen voor een lichte snack, een caesar salad in de foodcourt van de mall. En toen (in de spits) naar huis. Lekker druk, maar Miep doet haar werk goed en loodst ons probleemloos door het drukke verkeer op (o.a.) de International Drive. Meneer de Dodge doet het ook goed, we hebben het naar onze zin!

Meneer Dodge:



En nu? Nu ga ik een glas Mountain Dew drinken.
Ciao, tot morgen!

(P.S.) We hebben veel zin in morgen, want dan gaan we de Keys to the Kingdom tour doen in het Magic Kingdom!

26 januari verhuizen naar Cane-Island

NB: de foto's van gisteren zijn ge-update en staan nu in het bericht!
(uitgebreide foto's van het Poly voor MattRob ;-) )

Vandaag staat de verhuizing op het programma.
We werden weer wat later wakker dan gisteren, dus het gaat de goede kant op! We hebben het lekker rustig aan gedaan, ik heb even de log van gisteren geschreven zodat ik die op Cane Island kon plaatsen (we hadden geen internet in Disney, vandaar dat het blog even op zich liet wachten).

Rond 09:30 kwam mevrouw Mousekeeping al aankloppen, dus toen hebben we even haast gemaakt en uitgecheckt. Uitchecken ging snel, de bagage konden we zo droppen, ideaal! Toen we de koffers kwijt waren zijn we naar de Riverside Mill Foodcourt gegaan om een ontbijtje te halen, die we lekker in het zonnetje soldaat hebben gemaakt. Het was echt superweer, lekker ‘ochtend-fris’. En die gekke Amerikanen zitten allemaal binnen te bakken in dat benauwde restaurant, haha! Alle buitentafels waren leeg, terwijl het zo druk was. Ze keken ons ook aan alsof we niet helemaal honderd waren. Wat een lol!








We hebben nog even wat plaatjes geschoten en toen zijn we op de boot naar DownTown gegaan. Daar was bij het Rainforest Café een papegaaien show aan de gang. Daar hebben we nog even naar gekeken. Vervolgens zijn we de World of Disney onveilig gaan maken! We hebben een hele leuke DisneyWorld kofferband meegenomen. Ik hou van dat soort dingen! Ik denk dat je die niet vaak zult tegenkomen op Schiphol!



Na een heerlijke Earl’s Club en een Meatball-sandwich (bij The Earl of Sandwich) zijn we richting het Dolphin Hotel gegaan, om de auto op te halen. Het ging heel vlot, geen rij, geen gezeur over verzekeringen. Ideaal! De dame dacht: die mensen komen uit Nederland; LAAT...IK...MAAR...DUI-DE-LIJK...PRÁ-TEN!!! Valet Parking zou onze auto op komen halen. Na hem onze sleutels te hebben overgedragen, kwam ‘Gomez’ aanrijden met een gloednieuwe Dodge Charger 3.5 liter. Mooi, maar geen mid-size SUV! Dus wij weer naar binnen. De dame vroeg ons of we niet voor dezelfde prijs deze wilde meenemen. We dachten zou ze ons niet moeten terugbetalen? Maar ok, deze auto zat nét onder de premium-klasse (zei ze), was gloednieuw en had toch echt een hele grote kofferbak. Geen idee of dat echt zo is, maar ok. Laat maar. We hebben vakantie. Als ie niet bevalt, ruilen we hem wel om. En het is eigenlijk ook nog wel een stoere bak. Ziet er van binnen ook mooi uit. We hebben alleen nog geen foto hiervan, dat komt morgen!

Daarna ingecheckt bij Hotelbeds. Het accent van het meisje achter de desk bemoeilijkte het gesprek enigszins, maar er zat een uitgebreide beschrijving bij hoe we de sleutel uit het kastje moesten halen. En dat lukte prima. De condo is prima, het lijkt allemaal nieuw te zijn! Mooie ruime keuken, leuke woon-eetkamer en mooie slaapkamers. De badkamers zien er ook goed uit. Brandschoon was het hier echter niet. Er lagen haren in de badkamer en het servies was niet heel schoon. De vette vingers en chipsresten zaten nog op de glazen. Dat melden we maar even! We hebben de hele mikmak in de vaatwasser gegooid. Ik heb de waterkoker ook een paar keer uitgekookt (jaja, ik ben een freak, dat doen we bij huisjes van Centre Parks ook altijd).










Snel naar de Wal*mart Supercentre voor inkopen! Kaartjes voor diegenen die binnenkort jarig zijn gehaald, eten voor vanavond. En spul voor mijn koortsblaren (5 in totaal nu), die traditiegetrouw na een vlucht de kop op steken (ik lijk nu van neus tot kin net Angelina Joli). We hebben nog even heerlijk geneusd bij de Wal*mart. Wat een grote winkel, ze hebben zelf stof aan de rol, en wat een fournituren! Ik heb me weer even lekker gemaakt aan de mooie bedspreien etc.

’s Avonds hebben we lekker rustig aan gedaan, wat geïnternet en een lekkere Turkey-sandwich gemaakt. We hadden ook nog een blik soep gehaald, maar aangezien er geen blikopener in de Condo aanwezig is, ging dat feest even niet door!

Nu is het inmiddels alweer woensdag en schijnt het zonnetje alweer lekker door de ramen naar binnen. Het belooft een zonnige dag te worden, een graadje of 20. We gaan shoppen vandaag! Maar dat lezen jullie in het volgende Blog!

Maandag 25 januari: rondje resorts

We waren allebei om 6:30 wakker, niet slecht!

Hanneke is het verslag van de eerste dag gaan schrijven en Ryan heeft de TV aangezet.
Er is een Tornado-watch voor het Daytona gebied. Boven Orlando hangt op dit moment een flink systeem met onweer. We merken er niet veel val, behalve dan dat het plenst. Het verbaast ons niets, want het was gisteren echt heel erg benauwd! En we zagen (en voelden) in het vliegtuig ook al dikke en grijze wolken de kant van Orlando op komen. Maar het lijkt er niet op dat er een tornado in Orlando zal komen. Vanaf 9 uur zou het opklare, rond de middag zou het al beter zijn en in de middag zou het prima zijn.

En dat klopte precies. Toen we voor ontbijt – rond 09:00 uur - naar de French Quarter liepen, regende het nog wat. Toen we aan de yoghurt zaten (buiten!) was het zonnetje al aan het doorbreken en ’s middags was het heerlijk weer en zaten we in het zonnetje op het terras van het Polynesian Hotel.

Vandaag staat namelijk een rondje Disneyresorts op het programma.
We zijn begonnen bij de French Quarter met een ontbijtje. Heerlijk, yoghurt met vers fruit en granola. Wat hebben we dat gemist!



Daarna zijn we met naar Downtown Disney gegaan. Dat was de eerste bus die bij de busstop kwam, haha. We hebben even een rondje DownTown gemaakt, éven de kerstwinkel bekeken en een beker koffie bij Ghirardelli’s gedronken. Toen we in het winkeltje kwamen, kregen we een sample van de chocolade met caramel erin, die ze daar verkopen. Er ging meteen een plak mee naar huis, haha! Hannah kan het niet laten.




Vanuit Downtown zijn we op de bus naar het Contemporary gegaan. We zijn toy de conclusie gekomen dat dit zeker niet ons hotel is. We misten echt de warme Disneysfeer hier. We hebben wel nog even de grote winkel bekeken en hier zagen we alweer een heleboel must-haves!! Dus die zullen later nog wel aangeschaft worden!



Toen met de monorail naar het Polynesian. We hebben weer uitgebreid de lobby bekeken, echt prachtig aangelegd allemaal! De winkeltjes hebben we overgeslagen, en zijn doorgelopen naar Captain Cook’s, het quick-srvice restaurant van het hotel. Het was inmiddels half 1, en we hadden wel trek gekregen. Ryan is weer helemaal terug op aarde en wil weer alles eten. We hebben hier alleen een side-order bestelt. De porties zijn altijd zo groot her. En alles komt met patat of salade. Dus we hebben de Polynesian chips besteld. Heerlijk! Verse wonton, sweet potato en tortilla chips. We hadden 2 porties, omdat het op het plaatje klein leek. Maar ook dit was weer een bord vol. Ik snap echt niet hoe die Amerikanen het er allemaal door krijgen. We hebben nog even buten gewandeld. Vorig jaar hebben we niet gezien hoe mooi het hier is. Toch wel een potentiele kanshebber voor een volgende keer!











Na het Polynesian was het Grand Floridian aan de beurt, de volgende monorail halte. Het was wel weer gaaf om het monorail-praatje te horen. We hadden echt even ‘We zijn er écht !!!’ momentje. “Please stand clear of the doors. Por Favor, mantenga etc. etc. Whiehaaa we zijn in DisneyWorld!
Anyway, the Grand Floridian. Even een voorproefje voor over een week. We hebben even de winkeltjes bekeken, al inspiratie opgedaan voor cadeautjes voor thuis. Toen zijn we naar buiten gegaan en hebben we een low-fat frozen yoghurt gedeeld en heerlijk over het haventje uitgekeken. Ook dat zullen we vaker gaan doen, heerlijk zeg!







Op naar het Magic Kingdom, en wel met de boot! Leuk tochtje over de Seven Seas Lagoon, hoor. En we hadden een lollige schipper. Bij het Magic Kingdom zijn we op de bus naar de Yacht and Beach club gestapt. Een trip down memory lane, want hier hebben we op onze huwelijksreis gelogeerd. Super, de geur in de lobby van de Beach, het strand, het bootje naar Epcot, DHS en naar de overkant...en de Marketplace, waar we onze mok nog even hebben gevuld.


Daarna: op naar de Boardwalk. We hebben nog een kleine mickey-sleutelhanger voor aan de tas gekocht, en daarna hebben we weer de bus naar DownTown genomen. Hanneke had flinke hoofdpijn, dus we zijn even teruggegaan naar Riverside voor een paracetamolletje.




Eenmaal terug op de kamer bleek het al zo laat te zijn, dat we nog maar een half uur hadden om naar Animal Kingdom Lodge te komen voor het eten! Oeps! Snel een pil achterovergeslagen en snel terug naar de bus. De bus die we moesten hebben moest nog 2 dames in een gehuurde scootmobiel uitladen. De dames zelf hadden geen idee hoe ze dat ding moesten besturen. Naar voren, nee...naar achteren...naar voren..nee toch iets naar achteren. Oh nee, zo gaat ie uit. Weer naar voren....Het was een hilarisch gezicht, de buschauffeur deed het zowat in haar broek. Maar voor ons tikten de minuten weg. Een dikke 20 minuten te laat kwamen we daar aan.

Maar het eten was heerlijk! Afrikaanse specialiteiten, maar heel toegankelijk. Het was druk, maar je had er geen last van bij het buffet. Onze serveerster was een klein beetje te gemaakt aardig en geïnteresseerd. Maar wel gewoon Disney-gezellig!



We zijn weer via Downtown weer teruggegaan nar het hotel. Met de boot...en dat was niet zo handig want het was ronduit koud zo op de boot! De kou kwam dwars door onze fleecevesten heen, brrrr! Maar gelukkig was het op de kamer aangenaam!

Het was weer een heerlijke dag! Morgen verhuizen naar Cane Island!

Zondag 24 januari: Reisdag

We zijn er! Ik schrijf dit berichtje vanuit het bed in het hotel! Wat we ervan hebben gezien, is het hier prachtig. Maar eerst even het verslag van gisteren.

We zijn in de nacht van zaterdag op zondag om 3:30 vertrokken in een flinke sneeuwbui. We konden op sommige stukken maar 80 rijden en het was hier en daar verraderlijk glad. We kwamen mooi op tijd aan en we hoefden nauwelijks te wachten om de koffers in te leveren. Inchecken hadden we zaterdag al gedaan.

Voor de mensen die nog gaan: print je ESTA-formulier uit! Ze vragen er nu naar bij het inchecken van je bagage. Nieuwe regels vanaf 20 januari!



Na een kopje koffie, hebben we eigenlijk al snel Hanneke’s ouders – die zo lief waren om ons weg te brengen - goedendag gezegd, want de security-check en het boarden begon al redelijk snel. Anderhalf uur voor vertrek. En we kregen natuurlijk een kruisverhoor, hoewel de vrolijke dame die ons ondervroeg duidelijk een beetje cynisch was. Daarna de check, schoenen uit, laptop eruit, vloeistoffen eruit, door de detector (nog geen bodyscanners te zien) en de ‘full visitation’. En je wordt echt heel grondig gefouilleerd. Daarna moesten alle tassen open. De dame die dat bij ons deed zei uit zichzelf dat ze het helemaal zat was, die nieuwe regels. Per vlucht alle tassen bekijken. Zij had dienst met de kerstdagen, op de vlucht waar de mislukte aanslag op werd gepleegd. Ze zei: “ik zal nu wel goed kijken” en ze moest zelf heel hard lachen (wij met kiespijn..).



De vlucht zelf verliep heel rustig, we hebben zelden zo’n rustige vlucht meegemaakt. Ik heb zelfs geen Rescue Spray nodig gehad. We vlogen al met een Delta-toestel en de crew had ook Delta-outfits. We hadden wel wat vertraging, (zeker 1,5 uur). Er was iets met het karretje dat het toestel terugdrukt. Toen er een nieuwe was, moest het toestel nog door de-icing, want er zat teveel sneeuw en ijs op het toestel. Wat alleen heel vervelend was, was dat Ryan heel ziek werd aan boord. Het was maar goed dat we zo dicht bij de toiletten zaten. Hij zag echt groen en geel, zomaar ineens! Heel naar, hij was echt goed ziek en hij had vreselijke hoofdpijn. Ik dacht nog even dat hij van z’n stokje zou gaan. Ik had zelf ook wel flinke hoofdpijn, maar ik was er niet ziek bij. Vandaar dat jullie het even zonder foto's moeten doen van de vlucht en de reis zelf...we hadden ff wat andere dingen te doen!

Wat ook een beetje jammer was, was dat ze na het ontbijt helemaal in het begin, niet meer langs kwamen om drinken te brengen. Op een gegeven moment zagen we wel mensen naar achteren lopen die terug kwamen met drinken. Ik dacht: die zijn het ook zat. Man, we hadden echt dorst gekregen na een paar uur! We begrepen er helemaal niks van! Toch naar achteren gelopen. En daar kwamen we erachter dat dat de bedoeling was. Zelf bediening! Echt waar! Ze zullen het wel gezegd hebben, maar dat hebben we dan volledig gemist. We vonden dat eigenlijk heel gek, dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Ondanks dat het een hele rustige vlucht was, leek hij echt eeuwen te duren.

Eenmaal in Detroit werd Ryan witter en witter. Hij trilde er helemaal van. Wat een ellende. Uit het vliegtuig moest ikzelf eerst even naar het toilet, voordat we in de rij gingen voor customs. En daar kwam ik dus gezellig vast te zitten. Er kwam geen beweging meer in het slot van de toiletdeur. Gelukkig moesten er meer naar het toilet, dus waren mijn eerste woorden op Amerikaanse boden: “Excuse me, can you help me...i’m stuck in here!”. Waarna men mij heeft bevrijdt....het koude zweet brak me toch wel even uit!

De rij voor customs was gigantisch en het schoot niet op, natuurlijk. De dame die ons ondervroeg was vreselijk zuur. Ze liet me dingen opzoeken waar we naartoe gingen, retour tickets....en keek er niet eens naar. Ze wilde weten wat ons beroep was, ze wilde zelfs precies weten met welk rechtsgebied in me bezig hield.

Daarna koffers claimen, weer paspoort laten zien, koffers inleveren. Weer door de security, schoenen uit, laptop uit de tas, vloeistoffen apart, door de detector...wat een gedoe. Eenmaal in de terminal, zat Ryan er helemaal doorheen. Voetje voor voetje zijn we naar de gate (helemaal aan de andere kant van de terminal) gelopen. Maar dat was wel lekker, we hebben de tram maar niet genomen. Ik heb Ryan bij de gate geparkeerd, en ik ben water gaan halen en een Pepto-Bismol voor Ryan. Een mooi roze pilletje, dat helpt tegen misselijkheid en een maag die van streek is. Ik dacht: in het ergste geval kan hij ervan over zijn nek gaan. En aangezien dat toch al aan de gang was....kon het alleen maar beter worden. En dat klopte, want eenmaal in de lucht richting Orlando ging het alweer stukken beter. Ik had zelf ook maar even een paracetamol genomen. We hebben allebei wel even kunnen slapen.




De tweede vlucht was wat hobbeliger. Daar waarschuwden ze ons meteen al voor. Dus dat was geen verrassing. Eigenlijk viel het heel erg mee, we hebben erger meegemaakt. En lang leve de iPod Touch die we zaterdag toch nog even gehaald hadden. We hadden er wat spelletjes opgezet en natuurlijk een hele collectie muziek.

In Orlando viel ons op dat het vliegveld heel mooi is opgekapt, je kent het haast niet terug! En wat een drukte daar! We waren al snel bij het trammetje dat ons naar de Terminal bracht. Bagage gehaald en op naar de Magical Express balie. Binnen no-time zaten we in de bus. Wat een service en er zijn veel Disney-mensen zaanwezig om je naar de goede bus te brengen. Rond 20:00 uur lokale tijd (02:00 Nederlandse tijd) stonden we in te checken in Port Orleans Riverside. Het was echt heel erg benauwd en drukkend warm.

Ze hadden ons op een Alligator Bayou-kamer gezet. Maar ik heb gevraagd of er ook nog een kamer was in Magnolia Bend, en die was er. Nu slapen we in Oak Manor, lekker dicht bij het hoofdgebouw. We hebben even het terrein verkend, het winkeltje en de foodcourt natuurlijk. We hebben even een Refill-Mug gekocht. Die mok koop je voor $14,- en die kun je in je resort gratis vullen met heel veel soorten fris, koffie, thee, choco, sap etc. Heel handig. En die gebruiken we ook als we straks in de Grand Floridian zitten.
Ryan voelde zich weer helemaal goed na zijn pilletje, helemaal opgelucht en...leeg! dus hij wilde toch graag even wat eten. Een eenvoudig en licht broodje gehaald in de Riverside Mill Foodcourt, op zijn eigen risico. Maar na dat broodje was hij weer helemaal terug op aarde en hebben we nog even een wandeling gemaakt over het resort.
We zijn rond 21:30 gaan slapen, moe van een enerverende dag!

De laatste loodjes

We zijn er bijna!

De koffers staan al op de kleedkamer, er ligt al heel wat kleding klaar en de 'Saar-handleiding' ligt al bij Hannah's ouders. Morgen gaan de konijnen al naar hun logeeradres bij Ryan's ouders.

Eigenlijk zijn we er klaar voor. Net heeft Hanneke nog lekker 2,5 uur in de file gestaan op de N36. Dat gaan we dus NIET missen!

Eigenlijk is het best gek om in januari op vakantie te gaan. Iedereen zit midden in het werk en midden in de winter. Diegenen die wél op vakantie gaan, gaan een weekje skiën. En wij zijn bezig met: waar zijn de banden voor de koffers. Doen we er nog een TSA-slot om? Niet vergeten zonnebrand in te pakken! En dan de schrik op de gezichten als je zegt dat je 3,5 week op vakantie gaat, haha! Maar het is een heel natuurlijk moment. Alles is nu rustig, geen acute zorgen.

Hanneke's vader voelt zich goed en zit vol energie. We gaan naar oom Ben toe in Canada, en hij heeft ook hele goede uitslagen gekregen. Het lijkt met Saar nu eindelijk ook weer wat beter te gaan. En toch merk je wel dat de zorgen in je achterhoofd aanwezig blijven. Hopelijk kunnen we wat van die zorgen in Florida achterlaten.

Heerlijk warme zon, heerlijk relaxen en....the Mouse. Wat moet je ervan zeggen. Het doet wat met je. Dat dat niet áltijd goed gaat kun je zien in het volgende filmpje:



En nu is het alleen maar hopen dat wij er niet zo 'brainwashed' uitkomen, haha! En als dat wel zo is....help ons...alsjeblieft...hihi

Tot in Amerika!

Van vakantieperikelen en goede voornemens...

In de eerste plaats: de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Dat 2010 maar een gezond, gelukkig en reislustig jaar mag worden!

De eerste lange reis (en meteen de laatste waarschijnlijk) van dit jaar staat al voor de deur, en we staan te trappelen om die deur open te doen. Aan de andere kant wordt het vakantie gevoel ook wat overschaduwd door ziekte in de familie, een terroristische aanslag op uitgerekend de vlucht naar Detroit die wij ook nemen én toch ook de vliegangst die zich nu reeds begint te manifesteren bij Hannah.
“…Wat, als….”
“…je bent niet binnen 2 uur thuis…”
“…8 en 3 uur zonder vaste grond…”
“…de Atlantische Oceaan komt vast heel hard aan…”
“…die piloten die waren geschorst….die waren toch ook van NWA?...”
“…wij zijn vast niet zo dapper als Jasper Schuringa…”
“…maar 2 motoren…”
“…waarom noemen ze een vliegtuig ook een KIST?...” en
“…hoezo, KRUIShoogte?...”

Allemaal belemmerende overtuigingen. En zo ben je je eigen drempel. Maar we laten ons er niet door uit het veld slaan. Het scheelt dat we ‘the happiest place on earth’ in het vooruitzicht hebben. We gaan onze goede voornemens voor dit jaar meteen al in januari gestalte geven: grenzen verleggen én meer ECHT genieten! Loslaten en doen wat je leuk vindt. Voor je het weet, kan het niet meer. Daar zijn we het afgelopen jaar ook mee geconfronteerd, van heel dichtbij.

Dus:
De planning is bijna rond, maar we moeten nog wel even een aantal dingen regelen. In de eerste plaatst moeten we ESTA nog invullen, het elektronische visum voor de USA (anders komen we het land niet in). We moeten ook nog de rondleiding door het Magic Kingdom vastleggen. Informatiedocumentjes maken voor de thuisblijvers. En we moeten nog een grotere bench kopen voor de hond.



Saar gaat naar ‘Opa en Oma’! En dat vinden we heel erg fijn. Dan hoeft ze niet op Hotel. We weten dat ze het goed heeft daar. Maar met haar medische toestand op het moment, gunnen we haar ook een vertrouwde omgeving en vertrouwde mensen. Wat is het toch fijn als je je hond een bench aangewend hebt (zeker als die hond graag op onderzoek uit gaat als de baas van huis is). Nee, Saar heeft geen verlatingsangst. Maar ze is gewoon een boef. Koekjes jatten als je even niet kijkt. De post openmaken als je éven naar vriendje Albert bent voor een boodschap. De hoop dat dit ná de hondenpubertijd over gaat, hebben we inmiddels ook laten varen. Met haar 2 jaar en 4 maanden doet ze het allemaal nog even enthousiast. Thuis heeft mevrouw een ruime, luxe en onverwoestbare accommodatie tot haar beschikking. Maar gelukkig is daar het berustende karakter van de Berner en gaat ze zonder mokken óók de bench in als ze uit logeren gaat. Alles voor een koekje, dat dan weer wel.

Rest ons nog de laatste loodjes af te wikkelen, nog 13 dagen te werken en vooral nog ruim 18 dagen uit te kijken naar de vakantie!

Fijne Feestdagen!

We hebben inmiddels een nieuwe camera aangeschaft om al het moois in Florida en Canada in beeld en geluid vast te leggen! En natuurlijk moest de camera worden uitgeprobeerd op de hond!

Fijne Feestdagen en een goed en gezond 2010 gewenst!