Weer Thuis!

Zo, de laatste update van onze vakantie!

We hebben ons goed vermaakt in Canada! Het ontbijt met tante Lidy en de rest van d familie was erg gezellig! Zelfs na Florida moeten we nog steeds wennen aan wat mensen 's morgens vroeg naar binnen werken. Aardappels met ei, kaas, champions, bacon etc... Tsja, niet het soort ontbijt wat we elke dag naar binnen zouden kunnen werken! Oja, en dan ook nog ongeveer 3 grote mokken koffie erbij om te spoelen. Het was wel erg lekker en heel gezellig! Angelina had nog een mooie valentijnskaart voor ons gemaakt, dus dat was wel een verrassing!

Verder zijn we zaterdagmiddag nog naar de grote Mall in London (uurtje rijden van Sarnia) geweest.
Hier nog even een foto van onze Chevrolet Traverse:



Vlak voor London nog even lekker geluncht bij restaurant "The Four Seasons", vlak voor London.



Dus even lekker shoppen in een grotere Mall, aangezien we nog graag een trui/sweater van Vancouver2010 wilden hebben. Bij de "Zellers" in Sarnia hadden ze alleen nog maar kindermaten, dus wellicht in London.
En inderdaad had de "Hudson Bay" (officiele kledingleverancier van de canadese equipe) nog wat in onze maten. Dus Hanneke een zwarte trui met muts eraan en Ryan een blauw vest met muts. Nu zijn we dus helemaal klaar voor Vancouver2010!

Vandaag ging de reis weer terug naar Detroit via de brug. We waren daar best wel een beetje huiverig voor. Het was vandaag Family-day in Ontario (een feestdag, zodat de meeste mensen vrij zijn, maar alleen in Ontario), dus het was file-rijden op de brug. Maar na een half uurtje kwamen we eindelijk bij een douane-medewerker. Deze had iets meer vragen dan zijn Canadese collega op de heenweg. Hij wilde weten waar we naar toe gingen en waarom, waar we vandaan kwamen en wat we in de kofferbak hadden en hoe laat onze vlucht zou gaan. Ondertussen keek hij aandachtig naar onze pasfoto's en je zag hem denken of hij ons door zou laten of verder wilde kijken. Maar met de verlossende woorden dat hij ons een fijne dag wenst konden we doorgaan. Dat ging dus best wel soepel allemaal. We zagen bij andere hokjes wel wat kofferbakken opengaan, maar bij ons dus gelukkig niet!







Het ritje naar Detroit is ook erg goed te doen! Steeds maar rechtdoor tot aan het vliegveld ongeveer. Bij de rental-return van Alamo de Traverse weer ingeleverd. Met de shuttle-bus van Alamo naar de terminal.
Op de 1 of andere manier gaat het online inchecken steeds niet goed bij ons. Het is namelijk nog geen 1 keer goed gegaan (zie de vorige blogs). Een paar dagen geleden werden we netjes door KLM gebeld dat onze vlucht wat later zou vertrekken en een nieuw vluchtnummer had gekregen (dit ook door de hele opheffing van NWA) en dat we nieuwe e-tickets zouden krijgen. Prima voor mekaar zou je denken. Gelijk maar even gevraagd of het inchecken nu wel goed zou gaan en dat werd met een volmondig "ja" beantwoord. Maar wat er kwam, geen nieuwe e-tickets van KLM. Zaterdag aan het eind van de dag maar weer eens een belletje naar Amsterdam gedaan. "Ja er zijn inderdaad veranderingen in tijd en vluchtnummer" en "ja, er komen nieuwe e-tickets". Alleen werkt de e-ticketuitgifte niet in het weekend. Raar, maar waar. Maandag zouden ze dan wel komen. We kwamen al tot de conclusie dat online inchecken wel niet meer zou lukken aangezien we maandagmorgen al vroeg weg zouden gaan. Ze hadden wel verzekerd dat de vlucht gereserveerd was voor ons en dat de stoelen vast stonden dus geen probleem.
Maandagmorgen toch nog maar even de email bekeken, alleen geen nieuwe tickets!
De oude uitgeprinte tickets dus maar meegenomen voor de zekerheid. We hadden een helder licht die gelukkig onze boeking kon vinden. Dat was al positief. Toen de vraag hoeveel koffers we hadden. We hadden er 3. Ze meldde doodleuk dat we dan 1 koffer moesten betalen. Dat dachten we dus niet. Van Orlando naar Detroit was het geen enkel probleem, dus waarom nu wel dan? Haar heldere antwoord was dat die vlucht van MCO naar DTW een internationale vlucht was. En wat is DTW - AMS dan vroegen wij? Toen werd het haar wat te heet onder de voeten en haalde ze er maar een collega bij. Deze zei dat er wat bugs nog in het systeem zaten door de KLM/NWA/Delta-samenvoeging en dat er daardoor vanuit gegaan werd dat je maar 1 koffer per persoon mee mag nemen. Ze liet aan de andere medewerkster zien dat de boeking gedaan was voordat die regel inging en dat er dan nog 2 koffers mee mogen per persoon. Uiteindelijk na een minuut of 20 kwamen de boarding-passes uit de machine. So far, so good!
We kregen wel de mededeling dat we goed in de gaten moeten houden of er een gate-wissel zou zijn. Dat gebeurde nog wel eens. Bij ons 2 keer. Van A24 naar A60 naar A34.
De security-check ging allemaal goed. De heren kregen allemaal nog even een maagstreek-bevoeling. Geen probleem, allemaal goed!
Doordat ze ook nog een toestel-wissel hadden gedaan naar een kleinere, omdat het toestel niet vol zou zijn (oorspronkelijk een A330-300 naar een A330-200), gaf dat wat extra moeilijkheden. Voor ons geen probleem, aangezien onze plaatsen vast stonden, maar voor een heleboel mensen gaf dat wel problemen omdat ze op een plaats zouden zitten die niet meer bestond. We gingen al een uur van te voren beginnen met boarden. Bij het boarden stonden een stuk of 10 TSA-medewerkers te wachten die nog tijdens het boarden mensen even snel fouilleerden. Dat hadden we ook nog niet eerder meegemaakt, maar toch wel een fijn gevoel!
Toen bijna iedereen een plek had, kwamen er een paar berichten uit de cockpit. Er was nog een klein technisch probleem waar ze mee bezig waren en we zouden nog even moeten wachten met vertrekken. Er moesten nog 18 passagiers mee van andere vluchten die uit het mid-westen kwamen. Deze vluchten hadden vertraging opgelopen doordat het daar slecht weer was. Verder vertelde de piloot dat we als die passagiers binnen waren we even iets van de gate zouden gaan om te de-icen. Dat zou een minuutje of 10 duren.
Goed, passagiers allemaal binnen en gede-iced. Toen begon het wachten. Na een minuut of 10 wachten kwam er weer een stem uit de cockpit. Er was een probleem met motor nummer 2. Die wilde niet starten doordat er een klep of iets dergelijks bleef hangen. Hmmm, dat is lekker. Ze hadden hem met de hand gestart en dat ging goed. Omdat het zo'n lange vlucht was moest er volgens de piloot nog een hele papierwinkel en tests afgewerkt worden. Er moest een technicus in de cockpit komen. Als ze terug naar de gate zouden gaan, dan zou het 30 tot 40 minuten duren, dus de technicus kon blijkbaar via het neuswiel binnenkomen dat zou sneller gaan. Uiteindelijk met 1 uur 15 vertraging vertrokken. De vlucht zou geen 8 uur duren, maar 7 uur 30, dus de vertraging zou meevallen. De hele vlucht was een redelijk rustige vlucht en dat was wel erg fijn.
Uiteindelijk hadden we een uur vertraging toen we aan de gate stonden. Koffers kwamen snel, dus op naar Hanneke's ouders die ons op kwamen halen!
En zo zit deze trip en weer op! We zijn een heleboel ervaringen wijzer geworden en we weten nu ook dat als we weer op familiebezoek in Canada gaan dat we dan lekker via Detroit gaan. Dat is zoveel sneller er veel minder vermoeiend!

Tijd om de jet-leg te overwinnen en lekker met Saar te knuffelen! Weltrusten!